bottejellema.nl

De afgelopen weken ben ik voor DeGids.FM van de VARA op Radio 1 bezig geweest met de Matthäus Passion van Bach. We hebben daar een serie reportages over gemaakt, en op de site kon je stemmen op je favoriete fragment. Bekende Nederlanders vertelden over hun favoriet.

De Matthäus kent een grote uitvoeringstraditie in Nederland. De Nederlandse premier gaat elke Goede Vrijdag naar de uitvoering in Naarden. En als dat niet zo is, dan haalt dat het journaal.

Vanavond heb ik integraal naar een uitvoering zitten kijken op DVD (in een kerk of concertzaal ging me nog wat te ver). En dat was erg mooi. Wat het extra leuk maakte is dat ik er nu ook iets meer vanaf weet.

Ik interviewde Passion-kenner Paul Witteman er over. Hij vroeg me na afloop wat mijn eigen favoriete deel van de Matthäus was. Tot mijn schande moest ik bekennen dat ik dat nog niet had.

Nu wel. En ik sluit me volledig aan bij Paul Witteman.

Wanneer heb je voor het laatst een ballpoint leeg geschreven?

Eigenlijk heb ik vandaag de hele dag geprobeerd om een blogje over de schoolreünie van gisteren te schrijven. Maar ik kwam er niet uit.

Zou ik beginnen over juf M., die met terugwerkende kracht door bijna iedereen als onaardig werd bestempeld? Of het feit dat vijf mensen onafhankelijk van elkaar zich herinnerden dat ik een gigantische trekker op mijn tafel had getekend in haar klas en dat ze daar woest over was geworden? Of over dat ik lui was en nauwelijks rekensommetjes maakte, maar desondanks een hoge citoscore had, iets wat ik totaal was vergeten? Over de leraar die ons destijds elke week een psalm uit het hoofd liet leren, en nu ook op de reünie was? Over hoe ik nu over psalmen denk?

Over dat het best onwennig is, om tussen allemaal mensen te staan die je heel goed kende(n), maar die je 23 jaar niet hebt gezien? Over hoe vertrouwd het voelt, en heerlijk is, maar dat dat ook raar is? Over dat het inmiddels mannen en vrouwen zijn van midden dertig, met banen, huizen, partners en kinderen, die ik niet ken?

Over dat de jongen die toentertijd zo gepest werd, er nu niet was?

Over dat ik – en anderen natuurlijk ook – keuzes maak in wat ik wel en niet vertel? Over dat ik me zo vaak heb afgevraagd hoe het kan dat mijn leven is gelopen zoals het is gelopen, en wat voor onwaarschijnlijke afstand er is tussen de jongen van basisschool ‘Op ‘e Hichte’ in de jaren ’80 en de persoon die ik nu ben? Over hoe ingewikkeld ik het vond om het uit te leggen hoe het is gelopen?

Over mijn rit van 120 kilometer naar huis, waarin ik bedacht dat wat ik nu ben er toen toch in moet hebben gezeten? Of het niet anders had gekund? Makkelijker, of sneller? Of leuker? En waar dat dan aan ligt? Of ik niet teveel schepen achter me heb verbrand?

Het was een achtbaan van herinneringen. Sommigen leuk, sommigen minder leuk.

Maar ze zijn wel te verteren, vanwege de veiligheid van de afstand van 23 jaar.

“Ik heb een reünie van Op ‘e Hichte”, zei ik tegen m’n broer, die op dezelfde school heeft gezeten.

“Leuk! Niet meteen vertellen dat je homo bent, he?” grapte hij.

Het kan inderdaad zomaar zijn dat we het coming-out handboek er vanmiddag weer bij moeten pakken…

Sven Kockelmann in de Volkskrant: ‘Het is een beetje opa vertelt, maar voor de jonge journalisten van nu is journalistiek een negen-tot-vijfbaan geworden, in plaats van een manier van leven. Toen ik begon was ik dag en nacht journalist.’

Met je vaste baan bij de KRO, met je ziektenkostenverzekering en je PNO pensioen. Manier van leven.

NRC vandaag:

Een gelukkige koe – kan dat? Zij draaft met haar staart in de lucht, voor de gelegenheid in een vrolijke krul, haar staartpunt wijst als een richtingaanwijzer naar voren: dié kant op! Daar is de wei! Haar ogen worden zo zacht als van een jong poesje.

Verslaggeefster/columnist Margriet Oostveen was bij het in de wei laten van een groep koeien. Ze begint haar verhaaltje met een uitstekende vraag. Maar helaas, al gauw ontspoort het in een pathetisch gezwets dat z’n weerga niet kent.

Hier en daar knielde een zielsgelukkige koe op haar voorpoten, zodat zij haar wang tegen de grond kon leggen. Warm zand, aaaah. Verzaligd schoof zij haar kop heen en weer, haar achterste nog op gestrekte poten in de lucht gestoken, de uiers klotsend van plezier.

Ik wijs haar, en alle overige geïnteresseerden, graag op een stuk dat ik vorig jaar rond deze tijd schreef over de ‘koeiendans’. Deze boerenzoon wenst u een fijn voorjaar!

Als radiomaker ben ik niet gewend dat ik na afloop van iets wat ik heb gemaakt mijn publiek tref. Gisteravond was dat wel zo. En wat een genoegen!

Om te beginnen mijn dank aan iedereen die naar het Bimhuis is gekomen. Zonder publiek was het niets! Dank aan Konrad, die keihard heeft gewerkt aan het idee, de arrangementen en de nieuwe liedjes. Waaronder bijvoorbeeld Bueno Radio Uno, een song gebaseerd op de vormgeving van Radio 1, fantastisch! Dank aan de inspirerende Vincent Bijlo, die de avond droeg en ‘m van de juiste toon voorzag. Dank aan Ahmed Marcouch, die vrolijk en inhoudelijk vertelde over zijn Indische Buurt en zijn visie op de wijkaanpak, terwijl de Bigband speelde. Dank aan alle bandleden van de Konrad Koselleck Bigband, die in no time begrepen waar het om draaide en het een muzikaal spektakel maakten.

Dank aan Christine Steinhäuser, die de gasten opving en van en naar het podium begeleide. Dank aan Matijn Nijhuis, die mij voorzag van het laatste NOS bulletin. Dank aan het Bimhuis en de technici aldaar, voor de fantastische ambiance, en het honoreren van mijn wens om de gordijnen open te laten, waardoor we een fabuleus uitzicht over onze stad kregen, de stad waar het verhaal allemaal om draaide.

Gistermiddag liep ik de loopbrug naar het Muziekgebouw op, zoals ik al zo vaak heb gedaan. Maar deze keer met een gitaar op mijn rug. Met de intentie er daar op te gaan spelen. Ik kreeg er toen even rillingen van.

‘s Avonds, de wandeling terug – je loopt dan naar beneden – had ik een lichte tred en een glimlach.