bottejellema.nl

“Die Tom, die heeft toch nog die blender hier gekocht he?”
“Ja. Roestvrijstaal.”
“Hij moet ook wel natuurlijk.”
“Hij heeft alles roestvrijstaal.”
“Ja. En bijna geen tanden meer.”

Gerbrand Bakker (© Erik Kriek)

Vorige zomer nam schrijver Gerbrand Bakker me mee door Noord-Holland. We begonnen op een biologische boerderij waar Bakker regelmatig komt en de tuin van heeft aangelegd. We komen langs de boerderij waar hij is opgegroeid en ontmoeten zijn ouders. We eindigen met een gesprek bij de ‘Pishoek’; een plek die in zijn laatste roman ‘Juni’ een rol speelt.

Gerbrand Bakker (1962) is de derde zoon uit een boerengezin van zeven. Zat 25 jaar op school, was ondertitelaar, schreef (mede) het scenario voor de Villa Achterwerk-serie ‘Ted & Ed’, geeft schaatsles, is hovenier en schrijver. Hij debuteerde in 2006 met het alom bejubelde ‘Boven is het stil’ (vorige maand bijvoorbeeld bekroond met de International IMPAC Dublin Literary Award, de belangrijkste internationale literaire prijs na de Nobelprijs), vorig jaar verscheen ‘Juni’. “Een boek dat draait om feest en dood, kermis en ellende, draaimolens en begraafplaatsgereedschappenhuisjes,” aldus Bakker.

De verhalen van Gerbrand Bakker spelen zich veelal af op het Noord-Hollandse platteland. Boerenzoon Gerbrand Bakker neemt radiomakende boerenzoon Botte Jellema mee naar de kop van Noord-Holland voor een gesprek over zijn werk en zijn leven.

Onlangs won Gerbrand Bakker de International IMPAC Dublin Literary Award 2010, voor The twin, vertaling van Boven is het stil door David Colmer. Het interview met hem is vanavond tussen zeven en tien uur op Radio 6.

Ik heb zo veel gezien dat ik niet over alles iets kan zeggen. Bovendien zag ik geen enkel concert helemaal, dus tsja. Over een paar dingen die ik heb gezien wil toch wat meer kwijt dan alleen wat foto’s. Bij dezen dus mini-recensies.

Zaterdag:
Mike Stern Group; weinig verrassend in stijl, opzet of klank, maar toch kreeg ik meteen kippenvel toen ik binnen kwam. Het is gewoon ontzettend goed. Stern is een van de gitaarmeesters die ik bewonder. Dat is vanwege zijn spel, maar ook vanwege de mensen die hij telkens om zich heen verzamelt. Dave Weckl op drums (grootheid), Chris Minh Doky op bas (kende ik niet, maar erg goed) en als special guest Randy Brecker (mwoch). Het knappe van Stern is ook dat hij harmonisch complexe jazz speelt, die blijft staan en werkt op het gigantische podium in de grote ‘Nile’ zaal.

Joe Bonamassa; gitarist waar ik nieuwsgierig naar was, omdat hij vorig jaar door Hans Mantel (NPS) de hemel in werd geprezen. Ik heb ‘m toen niet gezien, maar op tv zag ik niet veel meer dan een jonge Gary Moore, wat alleen leuk is als je net gitaar leert spelen. Marshall-blues noem ik het: een blanke man met een Les Paul en een Marshall stack. Ik hou er niet van. Een maand geleden stond Bonamassa met een Stratocaster in z’n handen op de foto in de NRC. Toen werd ik nieuwsgierig: ontwikkeling? Ik keek om de hoek afgelopen zaterdag en… helaas. Beuk, Beuk, Beuk, alles op stand 12. Bah. Snel verder gegaan.

Eric Bibb; gitarist die in z’n eentje optrad. De zaal was bloedheet (“I expected something else on a NORTH sea jazz festival”) maar hij speelde de sterren van de hemel. Een akoestische gitaar en een microfoon, meer had Bibb niet nodig om het publiek stil te krijgen en mee te nemen in zijn intieme bluesy songs. Bibb’s stem is de mooiste die ik heb gehoord op het festival. Pareltje, meteen de CD van gekocht.

Swamp Dogg; ouwe soulknar met een strakke band. Dat is fijn om naar te luisteren. Inmiddels was er een gigantisch onweer losgebarsten trouwens.

Sharon Jones & The Dap Kings; ouwe souldame met een loeistrakke band. Ook heel fijn!

Juan Formell y Los Van Van; ja dat was een probleem. Daar keek ik ook erg naar uit, maar ik hield mijn hart meteen ook vast. Want ze stonden in de zaal ‘Maas’ en daar was het geluid voorgaande jaren nooit zo best. En helaas, ook nu was het weer huilen met de pet op. Nog niet zo erg als in de ‘Congo’ (hard en schel), maar wel weer zeer ongedefinieerd. Moet ook een rotklus zijn in die akoestisch onmogelijk hal, maar dat heeft dit feestje voor mij wat verpest.

Tim Langedijk Trio; de band waar mijn broer in speelt. Tim’s eerste CD heb ik met veel genoegen beluisterd afgelopen jaar en er is nu net een tweede uit. Die heb ik nog niet, maar dat moet snel veranderen. Het is namelijk erg goed en interessant wat dit trio doet. Na afloop noemde de bassist het een mooi compromisloos optreden, waarmee hij bedoelde dat ze gedaan hadden wat zij wilden, de muziek hebben gespeeld zoals zij het voelen. Geen crowd-pleasers dus, waarmee ze op NSJ het publiek dan weer behoorlijk behagen. Tim: “Vorige week speelden we nog voor vijf man…” en nu zaten er toch zo’n honderd naar hen te luisteren. Terecht. Erg goed!

Zondag:
Elvis Costello & the Sugarcanes; omdat ik niet goed had gelezen wist ik niet dat dit een speciaal programma was. Costello liet zich begeleiden door een soort country-groepje, veel gitaren en geen slagwerk. Maar zijn werk en zijn stem zijn zo stevig dat hij die hele grote ‘Maas’-hal moeiteloos plat speelde. Het was de eerste act in die hal op zondag en zo te horen hadden ze deze wel gesoundcheckt. Klonk goed.

Shibusa Shirazu Orchestra; “ik ga nu naar een hysterische over-the-top Japanse act” zei ik tegen mijn gezelschap, omdat ik dat zo’n beetje uit het programmaboekje begreep. Achteraf was dat wel een adequate beschrijving. Een grote band (bijna bigband-bezetting), met een schilder, mime-dansers en niet-zingende zangeressen… Een jongen met alleen een soort string aan had zich helemaal wit geschilderd. Zo veranderde hij in een bewegend marmeren beeld. In een kwartier tijd ging hij van links naar rechts over het podium, bewegend van de ene pose naar de andere. Nog nooit gezien, en dat is dus leuk. Vorig jaar was Japan een soort thema op NSJ, waar ze mij toen niet erg veel plezier mee hebben gedaan. Maar dit was erg gaaf, er werd tamelijk goed gemusiceerd, maar vooral goed opgetreden. Wat mij betreft het volgende na Kyteman’s hiphop orkest.

Q&A with Quincy Jones; de grote Quincy heeft de Paul Acket-award gewonnen voor zijn verdiensten voor de jazz in de brede zin van het woord. Daar heb ik vóór het festival een programma over gemaakt bij de VPRO, dus het was erg leuk om hem nu in levende lijve te zien en te horen. “I got this ring from Frank [Sinatra, BJ]. It’s originally from Sicily. I can go there on holiday without a passport.” Of er nog vragen uit het publiek waren? Zeker, er stond een lange rij mensen voor de microfoon “Hi mr. Jones, I feel very humble to speak to you, as I appreciate your work so very much. My name is Brainpower and I wanted to ask you….” Cool.

TrioVD; on steroids. Kneitersnel, hard, spitsvondig, goed en origineel. Ik zag er helaas maar een paar nummers van, maar ze hebben zich wat mij betreft onsterfelijk gemaakt met de titel van het laatste nummer dat ze speelden: ‘Only Dead Fish Go With The Flow’.

Spok Frevo Orquestra; Braziliaanse bigband. Dit was het allerstrakste dat ik gehoord heb op het festival, misschien wel ooit. Alle nummers waren behoorlijk up tempo, maar de band was zo ontiegelijk spat gelijk, dat je hiervoor alleen maar heel diep kan buigen. Als je de kans krijgt ze ergens te horen, moet je dat zeker doen. En een innemend detail: als een van de Brazilianen een solo had gespeeld, kreeg die als beloning een soort streel-kieteling op z’n vingers van zijn buurmuzikanten.

Zij vormden zo ongeveer de afsluiting voor mijn North Sea Jazz 2010. Stevie Wonder speelde ook nog, maar het lukte me niet de zaal in te komen. Ik heb ‘m heel even om het hoekje zelf kunnen zien (dus dat kan ik dan wel weer zeggen), maar het concert zag ik op een groot scherm op het centrale plein. Niet erg, die ouwe kneiters die hij speelde vond ik wel best. Al met al een heerlijke editie van dit festival!

Op de site van Radio 6 zijn concerten terug te zien of te luisteren en lees je meer over de optredende artiesten.

- Posted using MobyPicture.com

- Posted using MobyPicture.com

- Posted using MobyPicture.com

Bob Brookmeyer New Art Orchestra

Aan het begin van de festivaldag is het in de zaal ‘Hudson’ bijna veertig graden. Brookmeyer (80) betreedt het podium:

First, I want to congratulate you with the great achievement of pulling back your troops from Afghanistan and stop the killing for a while. Now, I’ve got a new challenge for you: air conditioning.

Eric Bibb

Eric Bibb staat in zijn eentje op het podium en neemt de tijd om zijn gitaar te stemmen, ten overstaan van zo’n duizend man:

Tuning is like airplane maintenance. It always pays off in the end.

Sharon Jones & The Dap Kings

The Dap Kings deden zojuist een ‘warming-up’ in afwachting van de opkomst van de ster Sharon Jones, bestaande uit een vijf minuten durend stuk met de complete soulgeschiedenis in fragmenten van soms drie seconden, dat op topsnelheid met 200 bpm over het publiek heen werd gebeukt:

Are you ready?