bottejellema.nl

HILVERSUM (ANP) – Het radioprogramma De Avonden van de VPRO biedt vanaf 6 september een uniek experiment: Een kamer in het verleden.

Vijftien bekende Nederlandse schrijvers worden elk een week eenzaam opgesloten in een drijvende bungalow midden op het Lauwersmeer. Zij mogen geen enkele elektronische apparatuur meenemen waarmee zij met de buitenwereld kunnen communiceren. Elke werkdag levert de schrijver die in de bungalow zit een radioreportage voor het programma. Op de laatste dag vertellen zij in een interview over hun ervaringen van de afgelopen zes dagen.

Onder de deelnemers bevinden zich Paulien Cornelisse, Gerbrand Bakker, Tommy Wieringa, Arjen Lubach, Nilgun Yerli en Wim Helsen. Dat heeft eindredacteur Lotje IJzermans donderdag gemeld. De Avonden organiseert het project ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van het radioprogramma.

De schrijvers hebben zelf de volledige vrijheid om op te nemen en te maken wat ze willen, beklemtoont IJzermans. ,,Het is voor hen ook een interessante ervaring om te zien hoe ze kunnen overleven zonder de talloze communicatiemiddelen die ons de hele dag door domineren”, stelt ze. ,,Wat gaan mensen doen als ze geen e-mail, geen Facebook, geen Twitter of geen GSM tot hun beschikking hebben? Wat brengt zo’n experiment in creatief opzicht teweeg?”

In 1995, toen De Avonden net was begonnen met uitzenden, voerde het programma een omgekeerd experiment uit. Toen werden twee schrijvers een week in de Euromast opgesloten. Zij mochten toen slechts op virtuele wijze met elkaar communiceren en daar verslag van doen voor de radio.

Een kamer in het verleden vertoont ook overeenkomsten met een initiatief van schrijvers Jan Wolkers en Godfried Bomans, die in 1971 allebei een week op het eiland Rottumerplaat doorbrachten en via de radio verslag deden van hun belevenissen op het Waddeneiland.

Fan it hynder. Dat is een Friese uitdrukking. Letterlijk vertaald is het ‘van het paard’, maar dat zal wel geen Nederlands zijn. Het betekent zoveel als ‘van slag’ zijn. Vandaag was ik fan ‘t hynder.

Ik had vanmiddag weer motorrijles. Voor het eerst sinds de eerste les alleen met instructrice L.. Het maatje kwam niet opdagen. Meteen voel ik ook meer druk. Weet ik dat normaal de aandacht van L. voor zo ongeveer de helft van de tijd naar het maatje gaat, nu ging die onverdeeld naar mij.

L. is niet vervelend hoor, in tegendeel. Maar ik ben gewoon wat verlegen van aard. Bovendien is het in mijn hoofd weer druk met werk. En was het vandaag meer dan een week geleden dat ik voor het laatst les had. Dus dan moet ik toch weer even wennen, aan mijn paard.

Ik kreeg ‘m gewoon niet lekker de pionnetjes door. En dat terwijl over twee weken al het pionnetjes-examen gepland staat. Ik slalomde ze om en reed over ze heen bij de krappe bocht. Het bracht L. tot twijfel over het examen.

Na het zoveelste mislukte bochtje zei ze: “Je moet er wat minder bij nadenken”. Ze zegt wel vaker opmerkelijke dingen, zoals: “Het nieuwe rijden, daar doen we niet aan”. Maar ze had wel een punt, met dat nadenken.

Al was het maar omdat ik daarna tijdens de manoeuvres voortdurend dacht ‘niet teveel nadenken’ en het daar zo druk mee had, dat het prompt goed ging.

Begin januari 2010 gingen mijn broer Haye en ik samen naar Italië. We hadden een afspraak met Roberto Spizzichino, ergens in Toscane.

Haye is professioneel drummer. Hij speelt bij Mathilde Santing, The Jazzorchestra of the Concertgebouw, een stuk of drie bigbands, etc. Vorig jaar kocht hij op e-bay een tweedehands bekken uit Amerika, voor negenhonderd dollar. Ik vond dat een enorm bedrag voor zo’n stuk staal. Maar Haye zei dat het een échte Spizzichino betrof.

Lees er hier meer over. Maar luister zo ook even naar Radio 6; na 21u. wordt de documentaire opnieuw uitgezonden.

Op nrxnext.nl zet journalist Arjen van Veelen in een leuk stukje twitter even op z’n plek. Hier de hoofdpunten, maar lees vooral de krant.

1. Twitter is groot. Bijna 99 procent van de bevolking twittert niet. En de mensen die twitteren, zijn niet representatief voor de bevolking: politici, marketeers en ict’ers zijn oververtegenwoordigd. Zo bezien is Twitter slechts een hip intranet voor de incrowd, een virtueel grachtengordeltje.

4. Twitter is een zegen voor de journalistiek. Stel dat nrc.next boven de nieuwspagina schrijft: ‘Lezer, zoek zelf maar uit welk berichtje klopt’. Dat zou gek zijn. Maar een Twitter-feed is  precies zo’n nieuwspagina, alleen dan zonder die disclaimer. Een typische Twitter-news flash volgt dit patroon: Er is iets gebeurd!!! O, nee, toch niet!!! Of wacht… nee, laat maar… Doorlopen mensen, niks aan de hand!!! (Hoe vaak twittert er niet iemand: ‘OMG! Er rijden as we speak tien politieauto’s mijn straat in!’. Of: ‘Er cirkelt al de hele dag een helikopter boven mijn hoofd!’)

5. Snelheid is altijd goed. De de prijs die je betaalt voor één keer per jaar echt breaking news: een doorlopend abonnement op ruis. En zelfs als het nieuws wel klopt – wat heb je er eigenlijk aan als je drie minuten eerder weet dat er bij Schiphol een vliegtuig is gecrasht?

7. Het is allemaal de schuld van Twitter. Die 191.000 gebruikers moeten vooral gewoon blijven twitteren: Twitter is een geinige, snelle en soms nuttige website. Onschuldig, zolang politici, media en officieren van justitie het niet groter maken dan het is.

Het merkwaardige aan auto’s in Amsterdam is dat, terwijl de bestuurders dat niet door hebben, de functies van het rempedaal en de toeterknop zijn omgedraaid.

Nog steeds kan ik het niet geloven, maar het is echt zo. Ik ben GEZAKT voor mijn theorie-examen voor het motorrijbewijs. Ik ervaar dat als een groot persoonlijk falen, een afgang van kosmische proporties en een schande. Ik kan wel door de grond zakken. Ik vind het Echt Heel Erg.

Ik heb in mijn leven al zo’n 300.000 kilometer gereden. Ik zal nooit beweren dat ik de beste chauffeur ben, maar ik ken slechtere. Ik ben doctorandus. Ik ben geen bolleboos, maar mijn bul bewijst wel dat ik stof tot mij kan nemen. En ik had 7 fouten, waar ik er 6 mocht hebben. Eén foutje verzorgde het compleet instorten van mijn zelfvertrouwen.

Heb ik het niet geleerd dan? Zeker wel; ik weet precies hoe de voorrangsregels in elkaar steken, ik ken de betekenis van alle borden. Ik heb zelfs ettelijke euro’s uitgegeven aan oefenprogramma’s op internet. Die gingen goed. Ik ging met enig vertrouwen naar het CBR.

Na afloop van het examen deelde de dienstdoende surveillante mij droogjes mede dat ik “één foutje te veel” had, alsof het niets betekent. Ik rechtte mijn rug, vouwde het papier dubbel en verliet het pand. Ik moest voor werk meteen door naar Groningen, dus deed zich de curieuze situatie voor dat ik tweehonderd kilometer lang invoegend, filerijdend en snelweggebruikend het documentje bekeek waar op stond dat ik voor het verkeerstheorie-examen ben gezakt. Het is een schande en ik durf het niet aan mijn vrienden en familie te vertellen.

(Overigens vond ik een paar vragen wel wat opmerkelijk; bij het voorrangsbord, zoals hierboven, moest ik aangeven of ik binnen of buiten de bebouwde kom was, wat je helemaal niet kan zeggen aan de hand van dit bord, nog afgezien van of dat relevant is in het kader van een voorrangsweg; ik moest zeggen hoeveel afstand in meters ik moet houden tot mijn voorganger als ik 90 km/u rijd, wat ik prima in seconden weet en wat in de praktijk ook veel logischer te gebruiken is, maar ik kan als alfa nu eenmaal niet in het tijdsbestek van 15 seconden uitrekenen wat 90.000 gedeeld door 3.600 maal 2 is; en ik moest zeggen of de kwieke man met krukken die op een willekeurige plek de straat over wil steken nu voorrang moet geven of niet, ja, gehandicapten wel, maar een voetganger met krukken is kennelijk ook een gehandicapte. Om maar wat te noemen.)

Ik moest een pasfoto. Voor morgen. Ik heb geen idee waar je dat tegenwoordig haalt, een pasfoto. Ik maakte ze ooit zelf, als als student, in een fotozaak die nu al jaren failliet is. En met de rest is het niet veel beter afgelopen sinds de digitale camera.

Op goed geluk wandelde ik de Javastraat te A. in. Tegenover de Blokker stond een bord op de stoep met PASFOTO er op, gelukkig.

Ze verkopen er vooral hoesjes voor mobiele telefoons, geloof ik. Binnen trof ik een groot bureau. Daarvoor zaten allemaal mensen, maar die hoorden er kennelijk bij. Want ik werd meteen geholpen. Zou de zaak wat lopen?

“Ik heb een pasfoto nodig,” was de zin die ik mij genoodzaakt zag uit te spreken.

Ik moest mijn jas uit doen. De stoel moest naar beneden geduwd. Ik moest rechtop zitten. De haren moesten van mijn voorhoofd. Ik moest iets naar links, nee, iets terug, ja zo, met mijn hoofd. En een beetje lachen. Zo deed ik het ook, maar toen mochten pasfoto’s ook nog een beetje leuk zijn. Nu is er niks meer aan. Lachen, ik meende dat het nu niet eens meer mocht. Enfin.

Achteraf moet ik constateren dat ik toch niet alle aanwijzingen heb opgevolgd.

Ik moest even wachten. Boven de balie zag ik in grote zilveren letters de GSM1 OOST staan. Die 1 is geen tiepfout. Of in ieder geval niet van mij. Terwijl ik me afvroeg of de mensen hier nu Turks of Marokkaans waren werd mij het handjevol pasfoto’s overhandigd.

Op het hoesje waar ze in zitten zag ik het e-mailadres van deze zaak. gsm1_oost@yahoo.com. Nee, het gaat niet zo best met de handel.