Creatief met kruk

exit krukken (12k image)Vroeger was ik stiekem jaloers op de jongens die wat hadden. Been of arm in ’t gips. Stoer, die hadden wat meegemaakt. Aan hen werd gevraagd wat er was gebeurd. Ik heb wel mitella’s en krukken nagemaakt. Of wat fake gehinkt met een been. Want dan had je aandacht.

Dat klopt. Ik heb net bijna twee weken op krukken gelopen, en inderdaad: aandacht. Maar het weegt niet op tegen het gestuntel in de supermarkt, op de trap en in de kantine. Toen eergisteren zelfs de directeur een deur voor me open hield, was ik uitgevriendelijkbedankt.

Gelukkig doet mijn voet het weer. Als ik weer ’s aandacht nodig heb, verzin ik wel wat anders creatiefs.

P

Piet Paulusma (6k image)Zo neemt ie op als RTV Noord hem belt. Vandaag interviewde ik hem over deze waardeloze zomer. En andere zomers, voor een serie reportages.

Zijn garage is losjes omgebouwd tot weerkamer, de roldeur zit er nog in. Een zwaar gesponsorde bestelbus op de oprit. Een vriendin/vrouw die koffie brengt. Een zwik computers. Het versleten spijkerjasje. De microfoon met isdn voor de radiopraatjes. Wat idiote trofeeën.

Hij klikt razendsnel door een paar computerschermen. “Zoo…! Dat reinwetter komt toch flink hurder dizze kant op dan ik tocht, poe!”

Het is een behoorlijk bedrijf, Paulusma weer BV. Piet zei dat hij dagelijks zo’n vijftig aanvragen krijgt om ergens zijn populaire weerpraatje voor SBS te doen. Hij werkt zeven dagen per week. Hij vertelde vanalles over zijn bestaan als weerman; hoe zijn bedrijf er uit ziet, hoe zijn “oan’t moarn!” is ontstaan en hoe de bliksem eens vlak naast hem insloeg.

Ik zie hem zelden, want ik heb SBS niet op mijn televisie, geloof ik. Veel mensen vinden hem maar een rare jongen en dat is ie misschien ook wel. Maar het is ook een hele sympathieke man. Nuchter ook. Hij liet me na de opname uit en liep naar de auto. Kijkend naar de lucht.

Dag Assie…

astra (53k image)

Vannacht staat ie op een verlaten industrieterrein bij Lelystad. Niet meer in mijn bezit, na bijna drie jaar. Dat stomme ding. Lekker rijden deed ie al kilometers niet meer, hij rammelde en maakte veel lawaai. Kostte vorig jaar een half vermogen aan reparaties. En de radio deed ’t er ook niet lekker in.

Maar trouw als een hondje; in weer en wind nam ie me overal mee naar toe en weer terug. Was ie nou maar gewoon stuk gegaan. Dan had ik niet zo vreemd achterom gekeken, toen ik wegreed in de nieuwe. Stom stuk staal.