Hier kan ik zo boos van worden

Vandaag in de Volkskrant: ‘Zuinige’ hybrides zijn eigenlijk zuipschuiten.

slurpDe als energiezuinig aangeprezen hybride-auto’s zijn in de praktijk vaak enorme zuipschuiten. Alle auto’s verbruiken meer brandstof dan de fabrieksnorm aangeeft, maar bij half-elektrische auto’s is die normoverschrijding groter dan gemiddeld, blijkt uit een onderzoek van TNO.

Het ergst is de Mitshubishi Outlander PHEV:

Bijna 40 duizend euro [subsidie, BJ] kon een ondernemer ‘verdienen’ aan de Outlander, hoewel de auto maar 30 kilometer op elektriciteit kan rijden voordat hij overschakelt op benzine. […] Deze nogal fors uitgevallen SUV alleen al heeft de schatkist 250 miljoen euro aan subsidies gekost

Outlander PHEVAnd counting, want voor zo’n Outlander hoef je geen wegenbelasting te betalen. 1.885 kilo auto en NUL euro wegenbelasting; je trekt er voren mee in het asfalt, maar je rijdt gratis.

Ter vergelijking. Ik rijd in een BMW 320d, een diesel van ongeveer 1.400 kilo. Daar betaal ik elke maand 130 euro voor. Dat is op jaarbasis 1.560 euro. En het verbruik? Lager dan een Outlander.

5,6 liter per 100 kilometer, zegt mijn boordcomputer. Okay, diesel, maar toch.

Het laffe Milieudefensie reageert met ‘Mensen die uit milieu-overweging kiezen voor een hybride hebben een andere rijstijl’. Wel, beste ‘Milieudefensie’, en prutsambtenaren en -politici in Den Haag. Zullen we in het vervolg dan asjeblieft rijstijl gaan subsidiëren in plaats van 1885 kilo SUV?

En haal die subsidie op de ‘PHEV’ terug, en geef ‘m de wegenbelasting die hij verdient? Vandaag nog?

UPDATE: Milieudefensie vindt dat ze hopeloos zijn geciteerd. De medewerker ‘verkeer’ twittert: ‘We moeten wat Milieudefensie betreft naar feitelijk verbruik en emissie belasten. Zonder trucjes.’ Op mijn vraag of de subsidie van de Outlander af moet, zegt Milieudefensie ja.

Bijna 10 miljoen NL’ers interesseert het geen fluit

Dat was mijn twitterreactie op het (voorspelbare) NOS-bericht dat er 7,2 miljoen sportkijkers waren tijdens de WK-voetbalwedstrijd Nederland-Spanje gisteravond. Dat waren de mensen die thuis keken, en er werd ook massaal op pleinen, in zalen en in cafés gekeken, dus wat ik zeg klopt niet. Echter.

Ik hou niet zo van voetbal. Het spelletje interesseert me niet, ik ken geen ‘oranjegevoel’, ik begrijp niets van de gigantische hoeveelheid geld die er in om gaat en erger me aan de ruimte die dat spelletje inneemt in de media.

Heel uitzonderlijk is het niet. Maar er is weinig begrip voor; sterker nog, ik word er regelmatig op aangevallen. Soit, kan ik hebben, maar een béétje raar is dat natuurlijk wel.

kwart
Want stel, we nemen het ruim, dat er 3 miljoen mensen zijn geweest die op pleinen, in zalen en in cafés hebben gekeken. En dat er ukkies en zieken onder de rest zitten, die het toch niet mee krijgen. Dan denk ik dat nog steeds een kwart van de bevolking de wedstrijd bewust niet heeft gezien. Dat is toch vrij substantieel.

Wat is het probleem met voetbal, de oranjekoorts en het WK?

in or out
‘That’s the rule[s] that I’ve just made up,’ zo vat Eddie Izzard kolonialisme zo ongeveer samen. Zo kan je voetbal ook zien: iemand bedenkt een spelletje, met regeltjes, en zo werkt het dan, omdat het zo werkt. Dit geldt trouwens voor zo ongeveer de hele maatschappij, maar als het nergens over gaat is het belachelijk. Sorry, ik weet echt niets te bedenken waar voetbal over gaat. Bij echt drama worden spelregels gebroken. Oorlog. Liefde. Dood. Maar niet bij 7140 vierkante meter gras.

Om en nabij 7140. Want er is geen standaardafmeting voor een voetbalveld. Serieus. Google het. Met je regeltjes.

Ik vind spelletjes leuk, maar dat verandert als het allemaal net wat te serieus wordt.  In casu, het openbare leven plat legt, de media overneemt en een sfeer van ‘either you’re with us or you’re against us’ ontstaat.

Want laat helder zijn: als je iets doet zoals ik nu, dit opschrijven, dan begint er meteen een groepsproces van uitsluiting te ontstaan. De in oranje getooiden smijten blikken en tweets van onbegrip en afkeuring in je richting – geloof me, ik weet waar ik het over heb. Je wordt uitgestoten en gezien als een verrader. Want niets is zo bedreigend als wanneer er iemand niet mee wil doen met het spelletje.

oorlog en vrede
Is het dan elitair? Beetje sneuig sjiek zitten doen over dat ‘low brow’ gedoe? Met je VPRO en je Amsterdam 1018?

Als ik gisteravond ‘Oorlog en Vrede’ had verslonden, ja, wellicht. Maar wat ik werkelijk tijdens de wedstrijd deed was GTA5 spelen. Oh, ik heb ook nog wat filmpjes van ‘autoblog‘ op Youtube bekeken en zat wat door Grindr heen te scrollen. Weinig verheffend.

Maar wat ik niet heb gedaan is tot half vijf vannacht in een oranje-versierde binnentuin lallen, muziek draaien en bierdrinken. En daarmee een heel woonblok uit de slaap houden. Want dat was wel wat asociaal geweest natuurlijk…

“Ach jij wil alleen maar cultuur, subsidievreter.” Come again?

En ik haat de VIVA FIFA.
Dat wordt door John Oliver, die overigens wel van voetbal houdt, grappig uitgelegd in zijn filmpje over ‘The Sausage principle’:

Dus dat is allemaal extreem verwerpelijk en daar moet je niets mee te maken willen hebben. Stelletje criminelen, corrupte bende, heulers met het kwaad…

Alleen zijn drie van mijn grote muziekhelden respectievelijk vijftig jaar in de gaten gehouden door de FBI, om de haverklap gearresteerd wegens huislijk geweld of in hechtenis genomen wegens drugsbezit. Draai ik hun muziek dan niet meer?

Nee. Maar.
Ik moet bij mijn reportages voor Radio 1 ‘uitpuntjes’ aangeven; in mijn stukjes audio van 12 minuten moeten twee of drie momenten zitten waar ‘de sport’ tussendoor even kan vertellen dat er is gescoord in de wedstrijd Honduras – Ecuador. Het gaat me niet om het werk, publieke omroep, at your service, maar om iets anders.

Straks, volgende week dus, maak ik reportages van voorstellingen op Oerol. Daar luisteren straks mensen naar die eigenlijk dat niet willen horen. Maar die zijn een voetbalwedstrijd aan het volgen. Ik moet ondertussen serieus iets vertellen over Tourette’s Impulsive Corps Symphony, geïnspireerd op verhalen van Oliver Sacks en persoonlijke ervaringen van theatermaker Klemens Patijn, terwijl ik me eigenlijk ook rekenschap zou moeten geven van de goede Radio 1 luisteraar die die wedstrijd wil volgen.

Dat is een onmogelijke spagaat.

Vreedzame coëxistentie
Het liefst koos ik er voor om dan op een tweede kanaal te gaan zitten, zoals Met Het Oog Op Morgen doet.

Zoals ik persoonlijk ook graag op een spreekwoordelijk tweede kanaal zou willen zitten. Een kanaal waar geen binnentuinfeesten zijn, waar die kleur die nergens bij staat niet domineert en waar ik een normale krant kan lezen. Waarin ik me niet koest moet houden met mijn milde maatschappijkritiek, om verwarde en afkeurende blikken te voorkomen.

Net als bijna tien miljoen andere Nederlanders.

Holocaustmonument Wertheimpark

Er komt zo goed als zeker een nieuw holocaustmonument in Amsterdam, in het Wertheimpark. Daar ligt nu nog alleen het Spiegel-monument “Nooit meer Auschwitz”, van Jan Wolkers.

NOS

Het Wertheimpark is bij mij om de hoek. Het is een klein, maar erg fijn parkje. Het was me eerlijk gezegd ontgaan, maar gisteravond in het NOS Journaal hoorde ik van de plannen met dit park. Een derde er van moet wijken voor een nieuw holocaustmonument.

Een gigantisch bouwwerk van hoge zwarte muren wordt er in gezet, ontworpen door de maker van het holocaustmonument in Berlijn. Op de muren komen 102.000 namen van Nederlandse Joodse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog.

Drie dingen storen mij hier aan.
1. Jacques Grishaver van het Auschwitz Comité zegt in het journaal dat het Auschwitz-monument van Jan Wolkers, dat nu in het park staat, abstract is. Mijns inziens laten de woorden ‘NOOIT MEER AUSCHWITZ’ weinig ruimte voor abstractie. Ze zijn in ieder geval niet abstracter dan een haarspeldbochtmurendoolhof met 102.000 namen er op.
2. Op de site van het initiatief, die vooral is ingericht om geld binnen te halen, staat ‘Er is in Nederland geen monument met de namen van alle Nederlandse slachtoffers van de holocaust’. Mijns inziens is dat een kwestie van perspectief. Want honderd meter bij het Wertheimpark vandaan staat de Hollandse Schouwburg. Daar is een namenwand. Tamelijk indrukwekkend, kan ik uit eigen ervaring vertellen. Het is niet een plek waar je onbestemde selfies gaat maken, zoals dat bijvoorbeeld in Berlijn wel voortdurend gebeurt. Het is een muur met familienamen, 6.700 om precies te zijn. Daarnaast heeft de Hollandse Schouwburg een uitstekende expositie over de holocaust in Amsterdam en bovendien een digitaal monument, met alle namen van holocaustslachtoffers. Dat zijn er bij de Hollandse Schouwburg overigens 104.000.

Dat alles bij elkaar maakt het in mijn ogen een beetje onzinnig om zo’n bombastisch monument neer te zetten. De holocaust was niet bombastisch. Die was een geniepige, huiveringwekkende sluipmoordenaar, weet ik van de expositie in de Hollandse Schouwburg.

En zo kom ik bij het derde dat mij hier aan stoort. Als je het met een AUSCHWITZ COMITÉ en een officiële ARCHITECT en een item op het NOS JOURNAAL brengt, dan ram je zoiets in het schuldbewuste Amsterdam er zo doorheen. Ik vermoed dat de controverse die bestaat over het holocaustmonument in Berlijn niet erg is doorgedrongen tot de beslissers. En als dat wel zo is, dan durven ze er uit angst om voor nazi of anti-semiet versleten te worden waarschijnlijk niet naar te handelen.

Terwijl, het is altijd uitkijken met monumenten. Volgens mij heeft Wolkers het aardig begrepen, en kan je dat het beste zo laten. Geef dat geld asjeblieft aan de Hollandse Schouwburg.

UPDATE: Schimmig besluit rond omstreden Auschwitzmonument (Het Parool)

Icedôme gaat niet door

De KNSB en NOC*NSF hebben de gunning die verleend werd aan Icedome in Almere ingetrokken. Er zou in Almere een nieuw nationaal schaatscentrum verrijzen, maar de plannen bleken financieel toch niet haalbaar te zijn. – NOS

‘Er is zoveel enthousiasme dat het wel 3,5 keer zou kunnen worden gefinancierd’, aldus de initiatiefnemer vorig jaar in de Volkskrant. En: ‘Friesland heeft zijn positie grenzeloos overschat’, in NRC.

Ik noteerde het hier. Friezen hebben niet zo’n geschiedenis met zelfoverschatting. 

It koe minder.

Ype’s boekpresentatie tegengehouden door de St. Willibrordkerk in Utrecht

Weer ophef om evenement in kerk

Ype Driessen zou zijn autobiografische stripboek Zonde presenteren

De St. Willibrorduskerk in Utrecht heeft op het laatste moment een boekpresentatie tegengehouden. Ype Driessen zou er vanmiddag zijn autobiografische stripboek Zonde presenteren.

Het boek van de homoseksuele stripmaker gaat onder meer over zijn zoektocht naar vriendschap en liefde. De boekpresentatie in de kerk vlak bij de Dom zou worden omlijst met optredens en interviews over het thema zonde.

De stripmaker zegt dat hij een paar uur voor de presentatie te horen kreeg dat het niet doorging.
Een reden werd volgens hem niet gegeven. Het kerkbestuur is onbereikbaar voor commentaar.

Ophef

Anderhalve week geleden was er ophef door een voorstelling in de Willibrorduskerk. Theatermaker Dries Verhoef droeg in de voorstelling De Uitvaart maatschappelijke fenomenen ten grave, zoals de multiculturele samenleving en de kunst.

Kardinaal Eijk zei vorige week dat de kerk door de voorstelling was ontheiligd en dat er eerst een boeteviering moet worden gehouden voordat er weer katholieke diensten kunnen worden gehouden.

NOS

 

En dan mijn persoonlijke noties hier bij.  Ik ben door Ype gevraagd om het programma in de kerk te presenteren. Zijn nieuwe boek heet ‘Zonde‘ en hij was erg enthousiast dat het mogelijk was om dit boek op deze plek, die zo ontvankelijk zegt te zijn voor zondaars, ten doop te houden. De ambiance speelde in het programma een belangrijke rol, waarbij hij overigens geen gekke dingen zou gaan doen.

Van geen enkele zaalverhuurder zou je het pikken dat hij/zij een paar uur van tevoren afbelt. Ype kreeg nog snel de keus voorgelegd om het dan maar in een of ander cafeetje te doen. Maar dan sloeg het programma nergens meer op, nog los van het feit dat hij inmiddels 200 mensen verwachtte.

Ype had er zelf al veel tijd en energie in gestopt om alles rond te krijgen; er zouden sprekers en muzikanten komen, en veel van zijn ‘acteurs’ zouden aanwezig zijn. Er was gerepeteerd, geschreven en voorgesproken. En iedereen deed het om niet, omdat de fotostripbusiness nu eenmaal niet zo lucratief is als bijvoorbeeld een kerk.

Ook ondergetekende zou onbezoldigd optreden. Ik had er ettelijke uren in gestoken om dit goed te kunnen doen. Met plezier overigens. Maar het is voor niets geweest. De ongekende lompheid waarmee nu is afgebeld is op zichzelf al ernstig genoeg. Ype was echt van slag.

Maar daar komt nog wat bij.

De kerk heeft geen reden gegeven voor de afzegging. Ze was onbereikbaar voor commentaar voor ons en voor de pers. Ik kan zelf niet anders vermoeden dan dat het te maken heeft met het feit dat Ype homo is. Dat zit in zijn fotostrips; er is een ‘amourette’ tussen Ype en jongen. Het is lief en kuis; het is absoluut geen pornografisch boek of zo.

Kennelijk hoeft dat ook niet. Zelfs als de kerk nog met een verklaring komt, geloof ik er geen snars van. Anders kan je toch meteen vertellen dat er een lekkage is, of weet-ik-veel.

Is dat een journalistieke conclusie? Nee, absoluut niet.
Is het waar? Wat denk je zelf?

Ze zijn zo homofoob als de pest daar.

Stelletje gepekoppen.

Radio 1

De VPRO-gids schreef vorige week een uitgebreid artikel met reacties op de nieuwe programmering van Radio 1.

Veel luisteraars hebben moeite met de veranderingen op Radio 1. Vooral overdag ontbreekt diepgang en scherpte door te veel Koffietijd en te weinig Kockelmann. ‘Het ene moment gaat het over Syrië, een paar minuten later hebben dezelfde gasten het over Miley Cyrus.’ – VPRO

Er staan in het artikel een aantal dingen waar ik het als radiomaker en Radio 1-liefhebber mee eens ben. En ook een aantal waar ik het niet mee eens ben. Ik vind Radio 1 Vandaag bijvoorbeeld zeer geslaagd.

Drie dingen wil ik er over kwijt. Om te beginnen is het mij ook niet ‘gevaarlijk’ genoeg op de zender; Kockelmann, Prem, Eerdmans, negen van de tien keer vroeg je je af waar ze mee bezig waren, maar je wíst dat er zo’n tiende keer kon komen. En dan gebeurde er wel wat. Ten tweede heb ik moeite met cynisme dat ik nu zo af en toe op zender hoor, omdat het verlammend is voor sfeer en journalistiek. Ten slotte vind ik het spijtig dat er voor de mooie reportages die mijn collega’s en ik voor VPRO’s Nooit Meer Slapen maken overdag geen plek is.

Ik word niet goed genoeg betaald om er verder op in te gaan, tot mijn spijt. Maar het VPRO-artikel is voor iedereen die radio, Radio 1 en journalistiek een warm hart toedraagt, de moeite van het lezen waard.