De 10 belangrijkste culturele gebeurtenissen van 2014

10. Politiek: Het bezoek van Obama aan het Rijksmuseum
Er vliegen wel twaalf helicopters rond, er staan snipers op het dak van het Van Goghmuseum, en zijn bomen afgezaagd op het Museumplein en er is een waar leger van politie op de been. Omdat Barack Obama, president van de VS, naar het museum gaat (foto’s). Hij had naar de Deltawerken kunnen gaan. Of ASML, of de Rotterdamse haven. Nee, het werd Amsterdam. De belangrijkste gast van kunstenbezuiniger Rutte gaat naar het Rijksmuseum. Naar Rembrandt.

9. Jazz: De CD ‘Smooth Jazz Apocalypse’ – Reinier Baas
Reinier is een jonge jazzgitarist, die meteen al hoge ogen gooit als hij op het Conservatorium van Amsterdam zit. Met ‘Smooth Jazz Apocalypse’ levert hij een tweede album op zijn naam af, en hij wordt almaar eigenzinniger. Reinier blijkt overigens ook nog eens een bijzonder aardig iemand te zijn, zo ontdek ik wanneer ik hem interview.

8. Oerol: Bidonville – De Kift / Sanne den Hartogh
In een kuil op een plek waar bos overgaat in duin, ergens midden op Terschelling, is een enorme puinhoop gemaakt. Je hebt bij binnenkomst meteen medelijden met degene die het weer moet opruimen. Maar tot die tijd, tijdens Oerol, staat punkmuziektheatergroep De Kift op de vuilnisbelt, en het lijkt alsof ze thuis zijn. Acteur Sanne den Hartogh speelt mee en praat in een zelf uitgevonden streetwise welbespraakt taaltje. Prachtig.

7. Kunstdiscussie: Sterrenstof
Ineens liggen kunstrecensenten met elkaar én met kunstenaars in de clinch. Johan Simons voert een vurige polemiek aan in de NRC over een slechte beoordeling van zijn ‘Danton’s Dood’. Deze voorstelling krijgt in de NRC 1 ster (bal), en in de Volkskrant 4, met in beide recensies als argument het spel van Gijs Scholten van Aschat. Een bericht van mij op Radio 1 wakkerde een en ander nog verder aan. Het sterrenstof is nog lang niet gaan liggen.

5. Kunstwerk: Blue – Mostly Other People Do The Killing
De New Yorkse jazzband Mostly Other People Do The Killing heeft het legendarische album ‘Kind of Blue’ van Miles Davis exact nagespeeld. Het is angstaanjagend hetzelfde als ‘Kind of Blue’. Razend knap, maar waar slaat het op? Veel jazzliefhebbers vinden ‘Kind of Blue’ de ultieme jazz. Als het daar niet op lijkt, is het geen jazz. Maar als je dat ultiem vindt, dan is hier het extreme antwoord: de perfecte kopie. Is dat wat je wil? En daarmee is ‘Blue’ een curieuze aansporing naar nieuwe muziek te luisteren.

4. Muziektheater: Op de Bodem – Grote club ‘Nieuwkomers’ van Orkater
Muziektheatergroep Orkater geeft jaarlijks (of zo) jonge makers de kans het podium op te gaan. In deze voorstelling gaan ze met z’n allen, van vele cohorten, tegelijk. Voorman Alex van Warmerdam van Orkater is persoonlijk bij bijna alle schouwburgdirecteuren van Nederland langs gegaan om deze voorstelling te verkopen. En er is een indrukwekkende speellijst. Het is lang geleden dat ik zoveel energie van het podium zag stuiteren als bij ‘Op de bodem’. In deze hoedanigheid uitgespeeld, maar veelbelovend.

3. Optreden: Arctic Monkeys – Pinkpop
Ik zal eerlijk bekennen: tot het uitkomen van het album ‘AM’ (2013) had ik nauwelijks een beeld bij Arctic Monkeys. ‘AM’ is mijn favoriete popplaat van vorig jaar, en daarom ben ik nieuwsgierig naar hun optreden op Pinkpop. Niet nieuwsgierig genoeg om daarvoor naar Landgraaf af te reizen, maar 3voor12 maakt een uitstekende videoregistratie. Met name de ijzersterke uitvoering van ‘Arabella‘ is elektrisch, seksie en een herdefiniëring van cool.

2. CD: Black Messiah – D’Angelo
Op de nipper komt D’Angelo in 2014 met zijn derde album. Hij is een van de belangrijkste hedendaagse soulartiesten, en zijn laatste album dateert van 2000. ‘Black Messiah‘ maakt bij eerste beluistering vooral nieuwsgierig. Na meerdere keren kruipt hij onder mijn huid en stijgt daarmee ver boven de rest uit. En dat proces is nog gaande.

1. Film: Boyhood – Richard Linklater
Na het zien van deze film zit ik een half uur stilletjes met een biertje in m’n hand op het terras van Eye in Amsterdam. Een dag later schrijf ik een uitgebreid blog over deze film. Hij gaat voor mij over alles wat er is. Er is geen groter iets, er is niet ‘meer’. Dit, het leven op deze aarde, het verstrijken van tijd, het moment dat een menselijk leven is, is de grootste eenheid. Niet de vaak dramatische constructies van religie, kunst of idealen. En het is goed. Nooit eerder zo krachtig verteld als in ‘Boyhood’. Draait nog steeds in de bioscoop.

Hoe ik de Kamer van Koophandel, a.k.a. CLUSTERFUCK, terug neuk

kvk-logoExcuse my french. Maar ik ben echt helemaal klaar met de Kamer van Koophandel. Ze verkopen mijn gegevens, wat ik niet leuk vind, maar nog erger is dat ze zeggen er alles aan te doen om dit te voorkomen. En dan doen ze het toch. Daar kan ik woest over worden.

Je doet er niets tegen. Of toch…
Ik heb er wat op verzonnen. Eerst de historie. Ik schreef tweeëneenhalf jaar geleden al over de Kamer van Koophandel en mijn probleem met hen. En dat dit al begon in 1997.

De recente ellende begon toen ik in 2009 ging freelancen als journalist. Tot die tijd was journalist een zogenaamd vrij beroep, maar vanaf dat jaar, dankzij de ‘nieuwe handelswet’ van toenmalig CDA-minister Donner, moest elke zelfstandige zichzelf inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Welke zin dat had is niemand ooit duidelijk geworden.

Handel in huisadres
Zelfs als je bedrijf bestond uit een laptop en een telefoon – zoals bij mij – moest dat het handelsregister in. Radiomaken is geen vetpot, dus uiteraard werk ik vanuit huis. Dat betekende dat mijn thuisadres in het handelsregister kwam.

Ik verhuur mijzelf, zogezegd, dus was het niet meer dan logisch dat ik mijn bedrijf ‘Botte Jellema’ noemde. Dit is mijn fout geweest. Want nu kwam mijn eigen naam in combinatie met mijn huisadres in het handelsregister.

Google en de handige jongens
Google dan ‘Botte Jellema’, en zie keurig overal mijn zeer gedetailleerde privégegevens opduiken – omdat die nu eenmaal gelijk zijn aan mijn bedrijfsgegevens. De clusterfuck die Kamer van Koophandel heet doet de rest: lekker handelen in je register.

Handige internetjongens weten daarbij ook mijn telefoonnummer en zelfs de oppervlakte van mijn huis bij te zetten. Routeplannertje er bij? Geen probleem.

Ik ben er al jaren boos over. Deze week was ik zo gefrustreerd dat er iets moest gebeuren. Het systeem was mij aan het neuken, en dan rest er maar één ding: terugneuken.

Bedrijfsnaam gewijzigd
Daarom heet ‘Botte Jellema’ vanaf heden niet meer ‘Botte Jellema’. Ik heb een bedrijfsnaam gekozen die ik NIET op internet zal zetten in combinatie met mijn eigen naam. Wil je ‘m weten, dan zal je me moeten inhuren, want hij staat alleen op mijn facturen.

Het overtreedt net wat halfjes de regels die de Kamer van Koophandel heeft voor het verzinnen van een bedrijfsnaam. Prima. Lastig nog om er niet over te schrijven, want ik ben er best trots op.

Maar zo kan het in de toekomst hopelijk niet meer gebeuren dat mijn privégegevens overal opduiken wanneer je mijn naam googlet. Zoals het hoort.

Met dank aan de Kamer van Koophandel. Fuck you very much.

Grappig filmpje van Lubach, als het niet zo ernstig was

Fuck de Kamer van Koophandel. Zo, ik zei het.

Arjen Lubach maakte in zijn nogal goeie programma Lubach op Zondag het volgende item. Daarna ga ik de Kamer van Koophandel nog maar een keer zwart maken, alsmede ene Peter Schinkel.

Arjen heeft gelijk; ook ik heb een eenmanszaak en merk dat de Kamer van Koophandel mijn gegevens lukraak op het internet smijt. Daarover heb ik tweeëneenhalf jaar geleden al eens een dikke discussie met ze gehad, maar het gaat gewoon door.

Bedrijvenstek.nl

Ik heb minder last van telemarketeers, maar ik zie wel overal op het internet mijn telefoonnummer en mijn adres verschijnen. Dat vind ik niet leuk. Misschien ben ik overgevoelig, want waarom zou iemand niet mogen weten waar ik woon, maar dan neem ik je nu even mee naar de website bedrijvenstek.nl.

Als ik daar mijn eigen naam invoer, krijg ik de volgende resultaten.

bedrijvenstek

BAM, daar staat het. Niet alleen mijn volledige naam, adres en woonplaats, maar ook doodleuk mijn mobiele nummer. En de oppervlakte van mijn huis.

De informatie is recent, want ik woon nu iets meer dan een jaar op dit adres, en het klopt. Ik heb een klein eenmanszaakje, dat bij de KvK ingeschreven staat op mijn woonadres. Dus publiceert de KvK, en in dit geval ook bedrijvenstek.nl privégegevens.

Dat weet bedrijvenstek.nl ook, want er staat achter ‘Bestemming’ het woord ‘woon’. Ik kan daar zo kwaad om worden.

We hebben toch een overheid die wil dat we verstandig omgaan met het verspreiden van privégegevens? Waarom doet een uitvoerende overheidsinstantie als de Kamer van Koophandel dan doodleuk waar ze zin in heeft?

Individueel inzien gegevens

Toen ik me inschreef bij de KvK heb ik aangegeven dat ze mijn gegevens niet aan derden mogen doorverkopen. In hun termen een ‘non-mailingindicator’. Maar dat blijkt grotendeels een farce.

Ik heb de naam van een paar vrienden met een eenmanszaak op bedrijvenstek.nl ingevuld. Alle informatie wordt zonder blikken of blozen gegeven. Kan iemand mij vertellen wat voor nut het heeft dat deze informatie op het internet staat?

Ik vroeg het vorige week aan de Kamer van Koophandel. Deze keer via Twitter. Het antwoord:

No shit, Sherlock. Dat wisten we al. KvK verkoopt deze gegevens in bulk. Come on, hoe komt anders zo’n bedrijvenstek aan z’n database?

Geen direct marketing. Ok. Maar waarom staan ik en al mijn zzp-vriendjes en -vriendinnetjes met een shitload aan gegevens op bedrijvenstek.nl?

Laat maar. Serieus, laat maar. Ze hebben natuurlijk een professioneel opgetuigde juridische afdeling, die dit allemaal tot in de puntjes heeft afgekit. En daar begint een kleine zelfstandige als ik helemaal niks tegen. Het enige dat ik kan doen is mezelf af en toe googlen en hopen dat er een ‘verwijder’-knop is ingebouwd op dit soort maffiasites. Bij de site gevonden.cc (geen link, ik gun die ratten echt geen traffic) zit zo’n knop. Of ik even 35 cent wil aftikken voor het verwijderen van mijn eigen gegevens. Nee. Op mails reageren ze niet.

Zijn het parasiterende ratten? Ja, het zijn parasiterende ratten.

Dan bedrijvenstek.nl. Laten we daar eens even flink in duiken. Want het publiceren van zoveel gegevens, dat stinkt gewoon. voorwaaren Hier de ‘Voorwaaren’ (sic). Ik vraag me af hoe ze alinea 3 kunnen verenigen met alinea 1. Ze zeggen dat je de data niet opnieuw mag verspreiden, met een beroep op de databankenwet. Maar zelf mogen ze dus wel rustig overal data vandaan harken en opnieuw verspreiden. Ik klik op de link naar de databankenwet: databankenwet Man, man, man…

Peter Schinkel en het goede doel in een grachtenpand

Wat is bedrijvenstek.nl? Ze staan niet in hun eigen database. Echt waar. Een SIDN’etje leert ons wel wat meer; de domeinnaam is geregistreerd door ene Peter Schinkel. Peter Schinkel Een google van “peter schinkel” +bedrijvenstek levert nagenoeg geen informatie. En Peter, noch bedrijvenstek, staan als zodanig ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Handige jongen. Zie hier het bedrijvenregister ‘KvK’ voor u aan het werk. Maar we komen via de google van Peter Schinkel wel bij een investeringsbedrijf uit, wakibi.

Wakibi biedt de mogelijkheid om kleine leningen aan ondernemende mensen in ontwikkelingslanden te verstrekken.

Wakibi staat wel op bedrijvenstek. Leuk grachtenpandje, pik. Gaat wel lekker he, zo’n ‘goed doel’? [ zie update hieronder ]

Peter Schinkel-bewijs

Maar is dit dezelfde Peter Schinkel? Ik kan het niet bewijzen, want bedrijvenstek.nl opereert volledig geïsoleerd. Er is niets over te vinden. Zo royaal als het is met het verspreiden van gegevens van anderen, zo hermetisch is het over de gegevens van zichzelf. Maar ik ontdek het twitterkanaal van bedrijvenstek. Daar gebeurt niks. Niemand volgt het. Het kanaal zelf volgt een handjevol mediabedrijven, en twee personen. Waaronder ene Peter Schinkel, van Wakibi. Toeval? Kan, zeker, kan. Maar ik denk het niet.

Ik heb deze Peter gevraagd of hij de eigenaar is van bedrijvenstek.nl, want ik wilde er nog wel even het een en ander van weten. Dat is nu drie dagen geleden en er is geen antwoord gekomen. Druk met het opmeten van woonkamers van individuele zzp’ers, denk ik.

Dat geeft niks. Dan gaan we toch lekker even wat gegevens van hem zelf op het internet zetten?

Naam: Peter Schinkel
Website: Bedrijvenstek.nl
E-mail: p.schinkel@wakibi.nl
Mobiel Nummer: 06-51129896
Vaste lijn: 020-7895050
Sociale Media: LinkedIn
Adres: Realengracht 142

Postcode: 1013 KW
Plaats: Amsterdam
KvK nummer: 00005327 7201
Type vestiging: Rechtspersoon
Rechtsvorm: Stichting

Openbare bronnen, mensen!

Peter Schinkel

Maar dit kan toch niet? Klöpt, zou Salamander zeggen.

Fuck dus de Kamer van Koophandel. Je krijgt wegduikvlerken zoals Peter Schinkel, gevonden.cc en nog honderd andere ratten die een slaatje proberen te slaan uit het verspreiden van gegevens die – OH NEE ECHT – P.R.I.V.E. zijn.

Stop de handel van deze overheidsinstantie in privegegevens!

Een bedrijvenregister, prima, maar zullen we dat gewoon bij de Kamer van Koophandel zelf houden? Dank u.

 

UPDATE 12 december:

Peter Schinkel mailde een reactie. Hij biedt zijn excuses aan voor het vermelden van mijn privégegevens. Over bedrijvenstek.nl zegt hij:

Bedrijvenstek is opgezet uit persoonlijke frustratie, in mijn geval na een aanschaf via marktplaats bij een frauduleuze organisatie. Daarvan waren (bleek achteraf) geen daadwerkelijke contactgegevens bekend, dus ook geen mogelijkheid om over een niet geleverde aankoop in contact te komen. Na lang zoeken konden de bewuste gegevens achterhaald worden en Bedrijvenstek is opgezet om dat voor anderen te vergemakkelijken.

En over zichzelf en Wakibi:

Wat betreft je punt over het goede doel in het grachtenpand: Ik deel een huurwoning, zodat ik me op dit moment en afgelopen drie jaar bijna full-time op vrijwillige basis (zonder enige vergoeding) kan inzetten voor ondernemers in ontwikkelingslanden. Wat mij betreft is het dan ook jammer dat door mijn fout bij Bedrijvenstek, en jou aannames over mij, Wakibi nu in een kwaad daglicht gezet wordt. Mocht je hier verder aandacht aan willen besteden dan is dat je goed recht, maar mocht je Wakibi daarbuiten laten dan wordt dat op prijs gesteld.

Waarvan akte.

XTC

Het verdriet van ouders en partners die naast het bed staan van hun stervende zoon of dochter is onbeschrijflijk en voor velen die het overkomt niet te verwerken. Dat verdriet raakt ons als behandelteam op de intensive care ook diep na soms dagen en nachten lange strijd om leven en dood.

Dit is een citaat uit een opiniestuk van twee Intensivisten van het OLVG-ziekenhuis in Amsterdam, in de Volkskrant van vanochtend. Ze hebben het hier niet over patiënten met een nare ziekte. Dit gaat niet over slachtoffers van verkeersongelukken. Het gaat over gebruikers van XTC.

Ik heb niets met drugs. Dat diskwalificeert mij volgens velen voor de discussie er over. Oneens. Al was het maar omdat ik van sommige vrienden weet dat ze XTC gebruiken, en daarover maak ik me zorgen. Ik hoef ook niet met pijlstaartroggen te spelen om een mening over het gevaar er van te hebben.

Alcohol is wel legaal, en dat zorgt voor veel meer slachtoffers en ellende; waarom is XTC dan niet legaal, terwijl dat gebruikers juist mild maakt. Dit komt voortdurend terug in de actuele discussie over XTC. Maar het zijn twee totaal verschillende dingen en het lukt velen niet ze los van elkaar te zien. Chocola is ook legaal, denk daar maar eens over na, als argument voor… wat.

XTC-gebruikers vind ik een beetje dom. Ik werd ook weeïg van een nogal ironisch stuk op de site van de VPRO. Het lijkt om verheerlijking van XTC te gaan, en daar ben ik het fundamenteel mee oneens.

Dat zei ik op facebook, met een flinke discussie tot gevolg. Wat mij betreft hebben de Intensivisten van het OLVG het laatste woord.

Denk even na voor je overweegt een pilletje te nemen, alsjeblieft.

Journalisten zijn beter dan bloggers

Gisteren publiceerde sociaalwetenschapper en charmante überblogger Linda Duits een blogpost met de titel ‘Bloggers zijn beter dan journalisten‘. Dat is natuurlijk niet waar ;-).

Om te beginnen is het wel waar dat bloggers beter zijn in bepaalde dingen, en daarom is het ontzettend leerzaam om als journalist te bloggen (ondergetekende inmiddels tien jaar, dankuwel).

Linda haalt een blogpost van Emma Snider aan, ooit tech-journalist en nu blogger. Die noemt vier belangrijke verschillen tussen journalistiek en bloggen: bloggers willen helpen in plaats van onthullen, bloggers zijn sneller, bloggers geven suggesties voor alternatieven, bloggers kunnen persoonlijker schrijven.

Weinig tegen in te brengen, hoewel ik niet geloof dat een goede journalist echt nog zoveel trager is dan een weblogger. Ik wil er nog wel een verschil aan toevoegen: journalisten zijn betrouwbaarder dan bloggers.

Nee? Ok, dan: goede journalisten zijn beter dan slechte journalisten. En goede bloggers zijn beter dan slechte bloggers. Maar dan komt de crux: hoe ken je de goede bloggers er uit. Daarvoor gelden in mijn ogen dezelfde mechanieken als er al eeuwen voor journalisten bestaan.

1. Een goede reputatie opbouwen.
En daarbij toont het bloggen zich doorgaans veel zwakker dan journalistiek; het is domweg heel lastig om als individueel blogger een naam op te bouwen.

2. Een focus hebben.
Autoweek, het Journaal, de LINDA., allemaal hebben ze een duidelijke focus. Is het niet een object (auto), dan is het wel een nieuwssoort (nieuws van de dag) of een doelgroep (niet Linda). Bloggers zijn niet zelden veel ongerichter, sterker nog, daar laat Snider zich op voorstaan. Het maakt succes lastiger. Mijn weblog is ook een potpourri, dat spreekt maar een handjevol volgers aan.

3. Geld.
Er zijn maar een paar bloggers die kunnen leven van bloggen. Journalisten verdienen ook geen bakken met geld (meer), maar compromitteren ze hun werk met sponsoring, dan heeft dat direct invloed op hun reputatie. Bij bloggers is dat doorgaans veel vager.

Ten slotte nog even over Emma Snider: ze is blogger voor Hubspots Marketing Blog. Ik vraag me af of Emma goed heeft begrepen wat haar oud-collega’s bedoelden toen ze lachend zeiden ‘She’s going to the dark side’.

Dat slaat uit de mond van journalisten doorgaans meer op overstappen naar voorlichting en PR, zoals Emma heeft gedaan, dan op veranderen van medium.

Tip!