Botte & Ype & Paulien & JP en ALLES over MOL-merries en weer een showbizz-scoop! – Eeuw van de Amateur aflevering vijftig

Wie Is De Mol – JP Pellemans vertelt over zijn MOL-merries én vertelt dat Thomas van Luyn de nieuwe presentator wordt van de Tafel van Taal! Dat is dus weer een showbizzscoop voor de Eeuw van de Amateur. Verder: er is een nieuwe korstmos: het Ruigpruikspijkertje. Paulien is razend enthousiast. Ook vertelt ze over haar ervaringen als deelnemer van Wie is de Mol, waar JP een belangrijke rol achter de schermen had. JP kennen we natuurlijk ook van Lingo, en via deelname aan Lingo heeft Ype hem weer leren kennen. Het is allemaal televisie deze keer. Maar tevens is de wereld niet ingericht op jou. Honing niet veganistisch, en alles is erger dan dat mensen uitsterven, we moeten van discipline naar blissipline. Rotterdam! Maar wat is onze hoofdstad? Waarom zegt Youp ‘pisnicht’ en is Alles Goed? Call me by your name moet je toch echt zien, DNA en zaad terzijde, wat vinden we van de nieuwe donorwet en wat zou je tegen je 21-jarige ik willen zeggen? Calvijn! Met koptelefoonweggeefactie in de Eeuw-o-Foon, dankzij Storytel. ALLES in deze vijftigste aflevering!

Dijkbreukdrum – vertaalde column voor Omrop Fryslân Radio

Deze week kwam Bon Jovi twee keer op mijn pad. Die was daar al een hele tijd af. Bon Jovi is een Amerikaanse rockband die al honderd jaar bestaat. Nou, 35 om precies te zijn, maar in rockbandjaren is dat honderd. Ze hadden in de jaren tachtig grote hits met nummers als ‘Livin’ on a Prayer’ en ‘You Gave Love a Bad Name’. En nog altijd toeren ze en maken ze albums, al gaat dat al zo’n twintig jaar aan mij voorbij.

Het is recht-toe-recht-aan rock. Föhnrock, zo noemde ik het wel eens, omdat het haar van leadzanger John Bon Jovi altijd perfect zit. Ze hebben nummers met gitaarsolo’s; een fenomeen dat in de popmuziek zo goed als uitgestorven is. Wel jammer dat de gitarist van Bon Jovi in elk nummer dezelfde solo speelde. Verder maak je als muziekliefhebber ook wel eens wat progressie, en zo komen er andere bands en andere muziek op je pad. Ik vergat Bon Jovi totaal.

Mijn eerste confrontatie deze week met Bon Jovi was in een hippe koffietent. Normaal draaien ze daar wat non descripte muziek, of zo nu en dan eens een singer-songwriter, maar de laatste tijd kwam er steeds meer jaren ’80 muziek voorbij. Misschien een grappig bedoelde playlist of zo, ik weet het niet. Niet tot mijn genoegen trouwens; ik heb geen goede muzikale herinneringen aan de jaren tachtig. Ik had Toto al eens gehoord, en ook Foreigner, en nu ‘Keep the Faith’ van Bon Jovi. Dat is van net iets later, maar toch.

Dat nummer staat op de plaat ‘Keep the Faith’ uit 1992. Ik weet nog dat ik toentertijd mem chanteerde om die CD te kopen – voor mijn 15-jarige budget was veertig gulden veel. Ze kocht ‘m, en ik draaide ‘m grijs. Ik weet nog dat ik voor een zomerbaantje dat ik toen had er ’s ochtends heel vroeg uit moest. En ik liet mij elke ochtend wakker maken door de klanken van dat album, dag na dag. Ik kan het verder totaal onbekende nummer ‘I Believe’ letterlijk dromen, want daar begon het album mee. Soms slaagde het opstaan dan nog niet, en dan kwam ‘Keep the Faith’. Dan moest ik toch echt mijn warme bed uit. Dus dat was even een schok, in dat koffiezaakje deze week.

De tweede confrontatie met Bon Jovi was in de krant. Julien Althuisius schreef in de Volkskrant een schitterend stuk over ‘In the Air Tonight’ van Phil Collins, over hoe hij daarmee zorgde voor de opkomst van de doorbraakdrum. In dat nummer zit op iets meer dan drie minuten een ‘dijkbreuk van een drumsolo’, die de popmuziek voor altijd zou veranderen.

Julien beschrijft hoe Eric Clapton tijdens de opnames van die plaat dat nummer hoorde in de studio, en bij de drumbreak schreeuwde: “Fuckin Hell! Wat de fuck is dat?’ – sorry voor de taal, maar het is 1981 en zoiets had hij  nog nooit gehoord. Dit nummer bevat de ‘moeder aller jaren tachtig-drumbreaks’, en er volgde een tijd waarin we niet alleen gitaarsolo’s in de popmuziek hoorden, maar ook luide drums en drumbreaks, allemaal in softpopliedjes, die de soundtrack van mijn jeugd zijn geworden.

Julien heeft het in het stuk over de ‘melodramatische ik-trap-je-deur-in-wijze’ van het gebruik van de drumsound. Het zit ook in Collins’ nummer ‘Against All Odds’, waar nog een schitterende This American Life-podcast over is gemaakt. Dijkbreukdrum, schrijft Julien, en dan gaat het ineens over ‘Always’ van Bon Jovi: ‘Daar is de drumbreak aan het begin van het nummer al lang en vet, alsof iemand met drumstel en al van een trap valt.’ Heerlijk, zulke tekst.

De dijkbreukdrum is verdwenen uit de popmuziek, samen met de gierende gitaarsolo, en de moddervette modulatie. Ze zweven nog wat rond op Radio Veronica, Arrow Classic Rock en ironische Spotifylijstjes, schrijft Julien.

En verdomd. Dat is natuurlijk hoe ik het in dat hipstertentje te horen kreeg. Daar zat ik, stil te luisteren naar de soundtrack van het leven van de vijftienjarige ik, met de verwarrende combinatie van kippenvel en schaamte, bij het horen van ‘Keep the Faith’.

Verschenen op donderdag 25 januari op Omrop Fryslân Radio, en hier ook terug te luisteren, in het Fries.

Botte & Ype & Paulien en ALLES voor een beetje troost – Eeuw van de Amateur podcastaflevering 48

We hebben allemaal gevoelens, of we nou een kat, hond, steenbokje of hommel zijn. De vraag is wat de taalnazi’s er van vinden wat je in je mond steekt. Denken jullie nou echt dat het haar wat kan schelen, of gaan we naar de kloten. Zaten we maar in de jaren ’20 in een berghut in Zwitserland, want in de Middeleeuwen hadden we het allemaal kutter gehad. Noem me bij mijn naam, Star Wars is facistoïde, maar de dood nadert. Gelukkig zijn daar Gordon, Gerard Joling, René van der Gijp, Johan Derksen en natuurlijk Star Trek. Of is dat een pyromaan die komt helpen blussen. Youth is wasted on the young en PrEP ook, take it in stride. Voorts zijn we van mening dat Paulien een oudejaarsconference moet maken en Botte en Ype zeggen sorry. Met een bladerdeegpakketje, wat weesgegroetjes en allemaal gevoelens gaan wij jou Troostrijk door de Kerst heen helpen in deze achtenveertigste EvdA.

Dank aan Bart Westerlaken voor de majestueuze kerstremix van onze tune. Vergeet niet om de Spotify-afspeellijst te checken die bij deze uitzending hoort!

Laura Mvula – Same Ol’ mistakes

Maandagmorgenmuziek: Laura Mvula zingt ‘Same Ol’ Mistakes’ van Tame Impala, wat ook eens werd gecoverd door Rihanna.

Laura wint, omdat ze het magistraal zingt (en nog live ook hier), plus dat de gitaarsound op deze opname het beste is wat ik in tijden heb gehoord. De baslijn van dit nummer is een oorwurm, en die wordt gedubbeld door die maffe gitaar*. Zo fijn!

* electric sitar

The Chet Baker Room – reportage voor Nooit Meer Slapen VPRO Radio 1

Zanger en theatermaker Marijn Brouwers speelde afgelopen zomer op festival De Parade de voorstelling ‘The Chet Baker Room’, over de jazztrompettist en zanger die in 1988 uit een raam in Amsterdam viel. Marijn zocht eigenzinnige muzikanten om zich heen, waarvan opvallend genoeg niet één trompet speelt. Vanaf nu spelen ze een avondvullende versie van de voorstelling in het hele land. Verslaggever Botte Jellema ging naar een repetitie in de theaterkerk van Wadway.

Ton de Leeuw wereldpremière – reportage voor Vrije Geluiden van de VPRO

Ton de Leeuw (1926-1996) was een van de belangrijkste Nederlandse componisten van de 20e eeuw. Merkwaardig genoeg is jarenlang gedacht dat het pianoconcert dat hij in 1948 componeerde (hij was toen pas 22!) zoekgeraakt was. De Leeuw had het terzijde gelegd omdat hij naar Parijs vertrok om te gaan studeren bij Olivier Messiaen. Onlangs werd het pianoconcert herontdekt en eindelijk uitgegeven. Nu wordt de première gespeeld door pianist Ralph van Raat en het Residentie Orkest olv Ed Spanjaard. Donderdag 12 oktober in Rotterdam en zaterdag 14 oktober in Den Haag. Botte Jellema sprak met de solist, Ralph van Raat.

De reportage wordt zaterdag uitgezonden in Vrije Geluiden op Radio 4, maar is nu al online te beluisteren.

Hoe pak je dat aan, een compositie maken voor het North Sea Jazz Festival – reportage voor VPRO’s Nooit Meer Slapen

Morris Kliphuis heeft dit jaar de compositie-opdracht van het North Sea Jazz Festival gekregen. Dat festival is komend weekend in Rotterdam. Morris speelt hoorn en dat is niet een heel gebruikelijk instrument in de jazz. Hij componeert zijn stuk met een speciale methode. Verslaggever Botte Jellema zocht Morris op bij de repetities.