bottejellema.nl

In z’n onderbroek. Zo stelde fotograaf Robin Utrecht de foto veilig die zijn doorbraak heeft betekend. Op 6 mei 2002 maakte hij de bekende foto van het ontzielde lichaam van Pim Fortuyn. Utrecht was op dat moment één jaar in dienst bij het ANP en ging op eigen initiatief naar het Mediapark, toen bekend werd dat Fortuyn was neergeschoten. Hij trof zijn collega’s aan voor de afzettingen van de politie, en besloot om te lopen. Hij liep langs een huis over een erf en klom over een hek van het Mediapark. Hij glipte tot twee keer toe langs ME’ers en stond toen ineens vlakbij het lichaam van Fortuyn. Hij schoot zijn foto’s en werd meteen opgepakt. Hij moest de digitale opslagkaartjes van zijn toestel inleveren, maar van de vijf kaartjes die hij had, gaf hij er vier af. De vijfde verdween in zijn onderbroek. Daarop stond de foto die hem de Zilveren Camera zou opleveren.

In de recente reorganisatie van het persbureau ANP zijn alle fotografen ontslagen. Zo ook Robin Utrecht. Hij was gisteravond bij mij in de studio, waar hij ondermeer bovenstaand verhaal vertelde. Een gesprek over nieuwsfotografie:

Fotograaf Robin Utrecht is een van de fotografen die de wacht krijgt aangezegd bij het ANP, nu daar wordt gereorganiseerd. Utrecht reisde voor het ANP de hele wereld rond; zo was hij recent met de koninklijke familie mee bij het staatsbezoek in het het Midden-Oosten. Naast zijn werk voor het ANP heeft hij een goed lopende studio, maar voor nieuwsfotografen die aan het begin van hun carrière staan wordt het een stuk lastiger om rond te komen, verwacht hij. Botte Jellema praat met Robin Utrecht over zijn werk en de toekomst van de nieuwsfotografie.

RubenL

Die domme Hollanders met hun krantenpagina’s vol gezever over of er een Elfstedentocht komt, terwijl er nog geen centimeter ijs in de route ligt. Van Bert Wagendorp leer ik dat er gisteren in DWDD er ook al over is gesproken, typisch. Ach, die domme Hollanders met hun hyperige gedoe. En maar lullen. Maar verstand van ijs, ho maar.

“Nee hoor”, zei heit gisteren aan de telefoon, “de Zwette ligt nog gewoon open. Het water is veel te warm.” Hij woont sinds dit weekend aan de Zwette, in het eerste dorp dat de Elfstedentocht aan doet, Scharnegoutum. Als-ie er komt, dan kan je ‘m vanuit de woonkamer van m’n ouders zien. Maar ja! Hahaha, dat onnozele gespeculeer van die domme Hollanders… dacht ik.

Tot ik zojuist deze sms van heit kreeg.

Dit betekent dat hij vanochtend bij het oude huis over de vaart is geweest. En als dát gebeurde, dan kon je binnen een dag schaatsen op de vaart. En dan is het koud. Echt koud. En dan gaat het bruizen en sieden in mijn hoofd.

Even mijn agenda voor volgende week leeg maken…

Vandaag help ik mijn ouders verhuizen, van de oude boerderij waar ik ben opgegroeid, naar een mooi huis in Scharnegoutum.

Het VPRO programma ‘De Avonden‘ staat donderdag 26 januari geheel in het teken van het Holland Dance Festival. In het programma zijn te gast danser Tim Persent, zangeres Claron McFadden, choreograaf Conny Janssen, artistiek directeur van het festival Samuel Wuersten en nog vele anderen. Botte Jellema en Laura Stek doen namens De Avonden verslag vanuit het Korzo theater.

Zangeres Sonja van Hamel zal akoestische optredens verzorgen tijdens de live uitzending van VPRO’s De Avonden. Van Hamel studeerde aan de Rietveld-academie en bracht afgelopen jaar haar album Transcendental Man uit. Haar optredens zijn een concept dat ze ‘Draw Clips’ noemt. De nummers zijn geïllustreerd met haar eigen tekeningen, die bewegen en meegaan met de muziek. Het resultaat is een real time live video, die te zien is op een scherm achter de band.

Het programma begint om 21.00 uur in het Korzo theater en u bent van harte welkom.

Dat Bert Brussen stopt met twitteren. Of mindert, in ieder geval. Ik werd daar op gewezen door een aantal mensen in mijn omgeving. Hij heeft er een hele verhandeling over geschreven op zijn site.

Ik heb een paar keer het genoegen gehad de huid vol gescholden te worden door Brussen. Ik wees hem op zaken die in mijn ogen niet klopten in zijn stukken, waarna ik vol op de man werd gespeeld.

Het moet gezegd, daar ging ik in eerste instantie van zweten. Het waren namelijk geen malse woorden die er werden gebruikt. Daarna probeerde ik inhoud te vinden in het gescheld. Of anders een soort gronding. Of samenhang. Te vergeefs.

Het gescheld van Brussen veranderde daarna voor mij in het zelfde als wat ik ervoer in Amerikaanse horeca en winkels. Opmerkingen die aan mij zijn geadresseerd, maar uniform zijn. Alles is Amazing! Awesome! Wonderful! maar je hebt er niks aan. En ik scheld niet terug, dus dan was de lol er voor hem gauw af. Op mijn genuanceerde en inhoudelijke weblogs over de materie heb ik hem nooit gehoord.

Een paar maanden geleden ontdekte ik dat de Kamer van Koophandel contactgegevens van ZZP’ers verkoopt. Dat zijn in veel gevallen ook privégegevens, en zo ontdekte ik dus al rap het 06-nummer van Brussen. Gewoon op de internets, gratis en voor iedereen te raadplegen.

Dat de KvK dit doet vind ik belachelijk, maar ik kon er voor de radioprogramma’s waar ik voor werk niets mee. Ik heb ‘t bij het ANP gemeld en die hebben er nog een paar uur achteraan gebeld met verschillende instanties. Maar het bleek juridisch allemaal te mogen. Het kon alleen nieuws worden als er algemene morele verontwaardiging zou ontstaan.

Dus publiceerde ik het nummer van Brussen op mijn site en op twitter. Exclusief de laatste twee cijfers, maar ik zette er wel bij waar je het kon vinden. Vond-ie niet leuk. Ik deed hetzelfde met de nummers van Mieke van der Weij en Barbara Barend, maar ik wist ook wel dat die niet zo snel zouden steigeren als Brussen.

Enfin, Brussen liep op twitter al weer warm om mij uit te foeteren. Onder zijn volgers zat een jurist die direct met legale stappen dreigde. En dat hijgerig bij Brussen meldde, pathetische types. Maar er kwam ook een mailtje van hem. Niet heel vriendelijk, maar ook niet onvriendelijk, met het verzoek om zijn nummer van mijn site te verwijderen.

Dat heb ik gedaan. Waarop Brussen dat twitterde en zei dat ik best schappelijk was. De volgers dropen af, er kwam een reactie van hen onder mijn weblog:

lul

.. en dat was het dan. Niet veel later volgde een uitnodiging eens een biertje te gaan drinken.

Enfin. Het is mij niet gelukt de KvK aan te pakken. Ook al schijnt er door de telefoontjes van het ANP wel tot hoog in de toren aan de Ruiterkade over mijn weblogje te zijn gediscussieerd. Het heeft niet tot morele verontwaardiging geleid. Dus was het geen nieuws, en dat is voor mij het enige dat telt. Omdat ik wil dat de KvK stopt met geld verdienen aan mijn privégegevens.

Later schreef een dappere Spits-columniste er nog een stuk over. Maar morele verontwaardiging?

Men is meer verontwaardigd dat Bert Brussen stopt met twitteren. Vind ik raar.

Dit is mijn stagiair. Tenminste, min of meer. Jac heet hij, en hij is de gitarist van de band Jungle By Night. Afgelopen zomer maakte ik een serie reportages over deze band, die alle festivals op z’n kop zette, van North Sea Jazz tot de Parade en Lowlands.

Tijdens het vele wachten tussendoor, sprak Jac me aan. Hij bleek notoire Radio 1 luisteraar te zijn. Nu ben ik dat ook, dus dat werd gezellig. Ik had het ook onthouden, want zoveel negentienjarigen die van praatjesradio houden kom ik niet tegen.

Twee maanden geleden mailde hij. Het kwam er op neer dat hij graag een keer met mij mee op reportage wilde. Dat is ook gebeurd. Na afloop zaten we er bij mij thuis nog even over te praten, toen toevallig Avonden-collega Gijsbert van der Wal er ook was. En die zei: maak een weekserie voor De Avonden, als je een goed plan hebt.

Enfin, dat is gebeurd. Hij schreef een plan, het is goedgekeurd en ik heb ‘m er wat bij geholpen. Vanavond had hij z’n radio debuut. Je kan het hier terug luisteren, het is ‘t eerste onderwerp. Nogal goed, voor een eerste keer, vind ik.

Die Jac gaat nog veel vrienden maken, met dat charmante geappeltaartbak van ‘m.