Grote woorden – vertaalde column voor Omrop Fryslân Radio

Toen mijn zus en mijn zwager een paar jaar geleden met elkaar trouwden, organiseerden de vrienden van hem een vrijgezellenuitje. Belangrijk element in het programma was paintballen bij de Grutte Wielen bij Leeuwarden. Paintballen, voor wie het niet scherp voor ogen heeft, is op elkaar schieten met balletjes kleurstof, in dit geval in de buitenlucht, op een veldje met wat greppels, struikjes en boompjes. Je doet een overall aan, de groep wordt verdeeld in tweeën en je krijgt een veiligheidsbril op. Want het goedje mag dan biologisch afbreekbaar zijn, helemaal onschuldig is het niet.

Zelf zou ik zoiets niet uitzoeken als ‘recreatie’, maar het ging niet om mij. Dus daar stond ik. We werden de bosjes in gestuurd en we moesten de andere kant bereiken. Of zo, ik weet het niet precies meer. Ik heb het ook niet gered, want ik kon alleen maar op mijn buik in een greppel liggen. Het klikken van de paintbalgeweren en de tikken van de inslagen van de kleurstofballetjes om mij heen, deden mij denken: ik zit hier prima, in mijn greppel. Virtueel zag ik al het vinkje bij ‘ongeschikt’ staan in de reclame voor Defensie. Ik kan weer andere dingen, dacht ik maar.

Ik moest er aan denken toen ik president Trump van de Verenigde Staten hoorde opscheppen over hoe hij wel even een school waar een schietpartij gaande is, binnen zou lopen. Zelfs ongewapend. Hij bekritiseerde een plaatsvervangend sheriff, die bij de de schietpartij op een school in Florida van een maand geleden, vrijwel niets zou hebben gedaan.

We moeten niet vergeten dat Trump, net als ik, nooit in het leger heeft gezeten. Hij werd opgeroepen om naar Vietnam te gaan in ’68, maar kreeg de diagnose ‘bone spurs in his heels’ (NYT), sporen van botten in zijn hiel. Ik ben geen dokter en het doet vast zeer, maar het punt is dat Trump niet kan weten wat hij zou doen als de kogels om zijn oren vliegen. Of het moet zijn dat hij fanatiek paintballer is, maar ik geloof dat hij liever op een golfbaan staat.

Gisteren gingen schoolkinderen in de VS zeventien minuten de straat op. Een staking en protest van zeventien minuten, een minuut voor elk slachtoffer van de schietpartij in Parkland, Florida. De aanleiding is dat er toch geen strengere wapenwet komt.

Eerder had Trump het daar wel op laten lijken. Hij had een live op televisie uitgezonden overleg met volksvertegenwoordigers over deze wetgeving. Hij dacht serieus na over een verhoging van de minimumleeftijd voor de verkoop van wapens in de VS. Sterker nog, hij veegde twee volksvertegenwoordigers de mantel uit omdat ze in hun wetsvoorstel voor strengere regels de verhoging van de minimumleeftijd niet hadden meegenomen.

Waarom hebben jullie dat niet gedaan, zei Trump. Omdat jullie bang zijn voor de NRA, de National Riffle Assiciation, de machtige wapenlobby. Ze hebben veel macht over mensen zoals jullie, maar ze hebben minder macht over mij, zei Trump vol zelfvertrouwen. Hij zou alle pijlen die de NRA op critici afvuurt wel aan kunnen. Een dag later had hij een ontmoeting met twee mensen van de NRA. En wat denk je?

Hij is op zijn buik gaan liggen in een greppel, en komt niet meer van zijn plaats. Er komt een commissie die het een en ander zal onderzoeken, maar het instellen van een commissie is het zelfde als uitstel en is dus hetzelfde als afstel, en is in ieder geval niet de greppel uit stormen om orde op zaken te stellen.

Dus doen de schoolkinderen van de VS dat nu zelf maar. Ik hoop dat ze slagen, en ik heb goede hoop. Zoals hier in Nederland – naar het zich laat aanzien – ook is geslaagd om die bespottelijke salarisverhoging van die directeur van de semi-overheidsbank ING terug te draaien.

Het verschil tussen Trump en mij, wat de greppel aangaat, is dat ik van te voren nooit heb gezegd dat ik kan paintballen. Ik ben me er van bewust dat mijn kracht ligt bij wat anders. En soms zijn eenvoudige handelingen, zoals staken, of switchen van de ING-bank naar een andere, effectiever dan grote woorden.

Auteur: Botte Jellema

Botte Jellema (1977) is journalist, presentator, podcast- en documentairemaker. Hij is freelancer en werkt onder andere voor omroepen en programma's op NPO Radio1. Hij heeft een groot hart voor journalistiek, media, communicatie en verhalen.