Trailer – The One With Joost De Vries From The Green Amsterdammer

Zelfs onze trailers zijn lang. Joost de Vries komt! Spreek een bericht in op onze Eeuw-o-Foon 06 1990 68 71 met je levensvraag aan Ype, Joost en/of mij. Misschien wel de beste trailer van Nederland.

Auteur: Botte Jellema

Botte Jellema (1977) is journalist, presentator, podcast- en documentairemaker. Hij is freelancer en werkt onder andere voor omroepen en programma's op NPO Radio1. Hij heeft een groot hart voor journalistiek, media, communicatie en verhalen.

Eén gedachte over “Trailer – The One With Joost De Vries From The Green Amsterdammer”

  1. Ideetje om over te babbelen:

    Open brief aan de Apple.
    Oldenzaal, 9 februari 2018,

    Geachte heer Apple,

    Mag ik u eens iets vertellen over mijn buurman? Ik ben echt benieuwd wat u daar van vindt.

    Dit vertrouw ik u graag toe. Uiteindelijk kennen we elkaar al sinds 1984. Weet u nog? De Apple IIc, alles d’r op en d’r aan. Man man, wat was ik verliefd op die mooie kleine witte en wat heb ik er een plezier van gehad. M’n hele klantenbestand overgetypt, tjonge wat een werk!

    In die tijd had ik een ontzettend aardige buurman, hij had een soort van Winkel-Van-Sikkel; boeken- en boekenkasten, kantoorartikelen, radio’s en langspeelplaten, stofzuigers, fietsen. Hij heeft me de eerste TV nog verkocht. Hij had zelfs een klein postkantoor. Kortom: hij verkocht bijna alles. Met een ‘ouderwetse’ service en garantie. Tegenwoordig heb je een consumentenbond en advocaat nodig als iets te vroeg kapot gaat.
    Vaak mocht ik zelfs iets van hem lenen en af-en-toe gaf hij ‘t gewoon weg. Toen waren het nog -mijn- spullen en mocht er mee doen wat ik wilde. Hij kende me goed, wist wat ik nodig had en hij adviseerde me wel ’ns over een nieuw product. En het mooie was: hij kletste er met niemand over. Een man die z’n mond kon houden. Kortom: een TOPvent.
    Het mooie is; hij bestaat nog steeds en ik kom nog met plezier bij hem. Uiteindelijk levert hij nog steeds goede spullen.

    Maar nou komt ’tt!
    Omdat mijn adresboekje oud en versleten was heb ik een nieuwe gekocht. Zag er echt hartstikke mooi uit, nieuw ontwerp en veel makkelijker mee te nemen.
    Hij geeft het nu alleen nog gratis weg maar eist wel dat hij telkens langs mag komen om in mijn adresboekje te kijken. Wat zeg ik: hij wil het zelfs overschrijven, anders krijg ik ‘t niet. En ineens blijken alle winkeliers dat te eisen. Je kunt geen kant op.

    Kan er nog wel schepje bovenop doen.
    Vroeger kocht ik grammofoonplaten bij hem. Als ik nu een LP koop wil hij weten hoe vaak ik het beluister en in welke kast ik ’t zet. Pas kwam hij nog kijken waar ik het had gelaten en inspecteerde meteen maar even al mijn andere kasten. Bovendien: ik mag het niet eens meer uitlenen aan mijn neef.

    Het wordt nóg erger:
    Zijn spullen verkoopt hij alleen nog als een ‘Totaalpakket’. Eerlijk gezegd niet bepaald goedkoop, maar het pakket zag er erg mooi en handig uit. Er zaten zelfs graties dingen in van z’n vriendjes / medewinkeliers.
    En nu ook weer…
    Dat mag ik alleen van hem kopen als hij elke dag mag komen kijken wat ik met m’n boeken doe, in welke kast ik die zet. Ik mag ze alleen uitlenen als hij dat goed vindt en moet ook nog vertellen aan wie.
    Onlangs vroeg me een medewinkelier of ik naar zijn honk wilde komen; gezellig kletsen met andere mensen. Leek me wel wat. En wat blijkt: de baas staat de hele avond in de hoek te luisteren en vertelt alles verder. Zelfs de foto’s die we aan mekaar laten zien wil-ie hebben. ’T moet niet gekker worden. Die vent kan ook z’n kop niet houden.

    Er zat ook een mooie wegenkaart in dat totaalpakket. Ook gratis, maar hij wil weer meekijken. Als ik nu op vakantie ga, vertelt hij z’n vriendjes winkeliers waar ik geweest ben. En die zeuren me dan aan m’n kop dat het daar-en-daar ook heel mooi is.
    Als ik op de ‘zijn’ fiets stap wil hij weten waar ik naar toe ga en hoe lang ik daarover doe.
    En laatst kwam ik erachter dat hij m’n post meeleest en dat weer doorkwettert aan andere winkeliers. Vroeger kreeg de postbode op staande voet ontslag en nu stelt hij -zijn- voorwaarden, anders wil hij niet eens mijn post bezorgen.
    Pas vroeg ik hem alleen maar waar de garage was en weet je wat… hij had het doorverteld: thuis stonden er vier auto’s voor de deur om proefritten te maken. Niet eens van ‘t merk dat ik rij. Ik had alleen naar een adres gevraagd.

    En dan het ergste!
    Bij mijn laatste bezoek aan z’n winkel ging hij er al van uit dat ik mijn gezondheid en kwaaltjes wel even zou vertellen. Man man, eerst moest ik een aantal vragen beantwoordden en kruisjes zetten voordat hij wilde geloven dat ik dat -écht niet- wilde.
    „Om me te helpen met m’n gezondheid.” heet dat dan. Ik zei nog: „Vraag dat dan eerst!“ Hij deed écht alsof ik al „Ja“ had gezegd. „Ik klets er met niemand over.“ zei hij. Nou, ik geloof die man niet meer, voor geen meter. Voor je het weet ligt alles op straat. En als hij het niet doorvertelt dan doet een van z’n vriendjes het wel als ze de kans krijgen. Er wordt zelfs gezegd dat hij er geld voor krijgt. Zeker weet ik dat niet, maar de sfeer is behoorlijk verpest.

    Snapt u ’m, meneer Apple?
    Wat moet ik nou met zo’n winkelier? Ik wil graag bij hem kopen en hij mag best wat van me weten, maar hij of z’n vriendjes, moeten er niet over lullen!

    Zo, ik heb m’n zegje gezegd. Ben benieuwd wat u van zo’n winkelier vindt.

    Enfin, ik hoor ’t wel.

    Met vriendelijke groet, N. Klein

Reacties zijn gesloten.