De maffe reactie van Google op de ongelukken met haar zelfrijdende auto’s

De afgelopen weken heb ik gewerkt aan een documentaire over de zelfrijdende auto. Iedereen, van media tot minister, lijkt enthousiast over dit fenomeen.

Maar is het niet tijd voor wat serieuze technologie-kritiek. Je hoort het Eerste Pinksterdag zondag 24 mei om negen uur in RadioDoc op NPO Radio1.

Deze week werd bekend dat in de VS zelfrijdende auto’s van Google betrokken zijn geweest bij elf botsingen. ‘Light damage, no injuries’, en niet onze schuld, verzekert Google. Google’s director self-driving car program Chris Urmson heeft een nadere reactie geschreven. Die is nogal opmerkelijk als je ‘m goed leest.

En dat heb ik even voor je gedaan.

Om te beginnen überhaupt het feit van de reactie.

Het kostte de journalist van Associated Press een flinke omweg om er achter te komen dat er ongelukken zijn geweest met Google’s zelfrijdende auto’s. Google zelf heeft het nooit naar buiten gebracht. Dat is even begrijpelijk als dom.

Het is begrijpelijk omdat in het verkeer nou eenmaal aanrijdingen gebeuren. Maar het is vooral dom. Omdat Google voortdurend hamert op de grote veiligheid van de zelfrijdende auto.

Als dat zo is, waarom niet meteen openheid over de botsingen? Ze waren toch niet Google’s schuld? Of is zulke publiciteit maar een sta-in-de-weg in jullie aaibaar aangezette missie om aan te tonen dat computers beter zijn dan mensen?

Het grote probleem met deze reactie is dat ‘wij’ subtiel de schuld krijgen, als humane bestuurders.

En dat gebeurt op slinkse wijze. Google schrijft eerst een stuk over hoeveel doden er eigenlijk wel niet vallen in het verkeer in de VS. Namelijk 33.000 per jaar. Dat is extreem veel, vergeleken met Europa. Hier vallen jaarlijks zo’n 30.000 doden in het verkeer, en wij hebben 731 miljoen inwoners. In de VS wonen 316 miljoen mensen, ongeveer de helft.

Enfin, als we dat weten, komt Google met een truc. Chris schrijft dat veel van wat er op de weg gebeurt niet wordt geregistreerd. Dat is dit bedrijf uiteraard een doorn in het oog.

It’s hard to know what’s really going on out on the streets unless you’re doing miles and miles of driving every day. And that’s exactly what we’ve been doing with our fleet of 20+ self-driving vehicles

Dit is een retorische truc.

Hier wordt over ‘the streets’ en wat daar gaande is gesproken alsof we het over de achterkant van de maan hebben.

Nee. Dit gaat over wat iedereen elke dag voor zijn eigen deur ervaart, op weg naar de supermarkt, naar het werk en naar vrienden, kortom: ALTIJD. Zo ‘hard to know‘ is dat niet, Google.

Het staat alleen niet in jullie databanken. Maar dat is wat anders.

Als je al die data nu hebt, zou ik graag de details van de botsingen willen weten.

Opmerkelijk: die zien we niet. Wel toont Google een situatie waarin hun auto registreert hoe een fietser bijna werd aangereden door iemand anders. En dat hun self-driving car in staat was om vooruit te zien, en zelf deze fietser niet aanreed.

Our car predicted the cyclist’s behavior (the red path) and did not start moving until the cyclist was safely across the intersection.

Alsof dat een verdienste is. Ik heb ook wel eens een fietser niet aangereden, Google.

Het heilige geloof in sensors, processors en databanken irriteert mij. Ik heb geen databanken, maar wel ervaring in het dagelijkse verkeer. Zoals vrijwel iedereen.

En dit is maar een voorbeeld van Google’s arrogante missie.

Chris Urmson schrijft dat hij denkt dat veel ongelukken gebeuren doordat fietsers en voetgangers nog snel even oversteken terwijl hun groene licht al op rood aan het springen is. Google laat daarom hun auto’s altijd nog even wachten nadat het licht groen is geworden.

Iets eerder in het stuk schrijven ze dat ze zeven keer van achteren zijn aangereden, en ‘often there’s little the driver in front can do to avoid getting hit’.

Nou, je kan bijvoorbeeld voorspelbaar rijden. En niet een paar seconden wachten met optrekken als je verkeerslicht op groen springt. Dat verhoogt de kans op aanrijdingen, dat weet een kind.

Zelfrijdende auto’s zijn momenteel irritante verkeersdeelnemers.

Ze zijn slechtziende, langzaam rijdende, extreem voorzichtige en onvoorspelbare mobielen. Als er een plastic tas over de weg waait zullen ze remmen. Als er een auto op een vluchtstrook staat, zullen ze remmen – er kan zomaar iemand achter vandaan komen, immers. Als er eendjes oversteken op een provinciale weg, zullen ze remmen.

En dat is extreem gevaarlijk (sorry voor de eendjes, maar echt). Wat wij met onze ogen en onze ervaring kunnen, is lastig te evenaren door sensoren en databases.

De reden dat zulke auto’s zo defensief rijden is simpel. Technisch specialist bij Volvo Erik Coelingh legt in mijn documentaire uit dat ze zelfrijdende Volvo’s nooit voor ethische beslissingen willen plaatsen. Dat zou de programmeur/ autobouwer namelijk verantwoordelijk maken voor ongelukken.

In die positie wil het bedrijf niet komen. Laat staan dat wij als maatschappij ongelukken door een beslissing van een zelfrijdende auto zou accepteren.

Dan de claim dat de ongelukken niet Google’s schuld waren.

Ik heb voor het maken van mijn documentaire in een Volvo V60 gereden, met ‘City Safety’. Zodra iets minder dan 3 meter voor de voorbumper komt, schiet die wagen vol in de remmen.

Niet slecht, zeker niet als het bijvoorbeeld een kind betreft. Als degene die achter je rijdt dan bovenop je knalt omdat je keihard remt, dan is dat maar zo: het kind is veilig.

De V60 is niet schuldig aan die botsing. De achterligger wel. En dat geldt natuurlijk net zo hard voor de zelf-rijdende auto’s van Google.

Ze remmen voor elke potentiële scheet en dat maakt dat een menselijke bestuurder daar slecht op kan anticiperen. Voor een mens is een auto die onlogisch remt vooral gevaarlijk, en een bron van irritatie.

Google kan wel zeggen dat ze zelf niet schuldig waren aan de botsingen, maar misschien is dat alleen juridisch gezien het geval.

Dat weten we niet, want van alle technische autoCAD-achtige plaatjes die ze in hun reactie laten zien, betreft er niet een een situatiebeschrijving van een van de elf botsingen.

En dan nog iets over die genadeloze claim op veiligheid, de Godwin 2.0 in hedendaagse discussies.

Google beschrijft het verkeer van de VS als een van de gevaarlijkste en dodelijkste zaken op aarde. Citaten: ‘Lots of people aren’t paying attention to the road’, ‘seen people weaving in and out of their lanes’, ‘reading books’, ‘Intersections can be scary places’, ‘Turns can be trouble’, ‘seem to behave as if we’re not there’. Dat is retoriek.

Het is allemaal waar. Maar je kan met evenveel overtuiging exact het tegenovergestelde beweren: Lots of people are paying attention to the road!

Delphi heeft een auto coast to coast gestuurd, of laten sturen, meer dan 5.000 kilometer. Ik daag ze uit om ‘m van de Indische Buurt naar Slotervaart te sturen, dwars door Amsterdam.

Het is een wonder dat het zo vaak goed gaat. Or, is it…

Dat er jaarlijks vijf keer zoveel mensen in de VS sterven aan longkanker dan in het verkeer, staat er niet bij. Maar de 1,7 miljoen database-vullende mijlen moesten wel worden gereden met Google’s zelfrijdende SUV’s.

Lexus RX450H, twintig stuks. Die verbruiken 8,1 liter benzine per 100 kilometer, met een uitstoot van 192g CO2 per kilometer. Dus dat is zo’n 525 ton CO2, voor een database.

Als je het mij vraagt is de zelfrijdende auto van Google het volgende Google Glass. Interessant voor een paar nerds, maar het mag aansluiten in de lange rij met matige technologische vernieuwingen, achter de Segway.

Auto-auto

Volvo doet het anders. Ontwikkelaar Erik Coelingh van Volvo vertelt in mijn documentaire dat zij zich in hun onderzoeksprogramma voor een zelfrijdende auto voorlopig uitsluitend richten op de snelweg. Stadsverkeer is veel te complex.

Dat is verstandig. Maar het ondermijnt ook de overal ge-uitte belofte van veiligheid van de zelfrijdende auto. En dus het ultieme argument er voor.

Want in Nederland gebeurt maar ongeveer een vijfde van de dodelijke ongelukken op plekken waar meer dan negentig kilometer per uur mag worden gereden (SWOV Factsheet). In de VS, zo schrijft Google zelf, is dat maar 1 op de 8.

Hoe ga je dan het dodental in het verkeer drastisch terug brengen met zelfrijdende auto’s, als die alleen op de snelwegen autonoom rijden?

 

RadioDoc 24 mei 21u op NPO Radio1.