bottejellema.nl

Bert -Groundhog Day- Brussen

Nou wat leuk! Het gaat goed met Bert Brussen. Hij mag zijn stukje nu ook al schrijven op Nu.nl. Dat zal vast goed betalen (van uw zuur verdiende geld, via ‘reclame’, dat is een kapitalistisch soort subsidie, fijn dat u klikt).

Het is niet niks, dat Nu.nl. Bovendien is Brussen onlangs door het Openbaar Ministerie benoemd tot journalist, dus dat moeten we zeker even lezen. Hij koos een lekker actueel onderwerp: de bezuinigingen op kunst en cultuur. Het werd participerende journalistiek, want Brussen ging ZELF naar de Schouwburg. Dat belooft wat.

We nemen de column even met u door. (U leest na de knip waarom.)

In de Utrechtse Stadsschouwburg betaalde ik 24 harde euro’s voor Carine Crutzen en Huub Stapel in het toneelstuk De Kus. Die 24 euro zijn kosten en winst. Nul komma nul subsidie.

Afgezien van de gemeentelijke en provinciale ondersteuning die de Stadsschouwburg Utrecht krijgt. En het door gesubsidieerde producties opgebouwde trackrecord van Crutzen en Stapel, waardoor ze nu publiek trekken. Oh, en je betaalt ook nog steeds maar 6 % BTW op je kaartje (net als bij voetbal- en bioscoopkaartjes).

De acteurs werken hard voor hun geld, de adjunct-theaterdirecteur deelt na afloop zelf de bitterballen rond, de lekkere corpsmeisjes bij de garderobe en in de horeca worden betaald uit de omzet [...]

Acteurs die subsidie krijgen lanterfanten volgens Brussen maar wat. Subsidie wordt namelijk met zeecontainers tegelijk bij je kantoor naar binnen geschoven, zodra je een zwarte vierkante bril op zet en het woord “theater” snoeft. Brussen weet er alles van, niet gehinderd door de praktijk. En die adjunct-theaterdirecteur, was dat nou ook een acteur?

Wel opmerkelijk is dat het productiebureau van de betreffende voorstelling een iets andere mening over kunstsubsidies heeft, dan Brussens ‘het kan dus wel’. Maar terug naar de column, die nu op stoom begint te raken, dat zie je aan de Paul van Vliet-imitatie in de eerste zin van de volgende alinea.

Want godverdomme mensen, wat is het toch een gang naar het mortuarium zo’n avondje schouwburg. Het is één lange parade van schilfernekken, kekke montuurtjes met koordje en strompelende grijze lijken. 100procent Blank, 100procent keurig links, 100procent humorloos.

PvdA en GroenLinks-stemmers. Hele correcte mensen die zich gedwee als schapen naar de slachtbank naar hun abonnementenplekje in de Douwe Egberts-zaal laten begeleiden. Inclusief rollators, rolstoelen en ander overlastgevend materieel voor mensen die nog wel vruchtbaar zijn. Niet omdat ze het écht leuk vinden maar omdat het zo hoort.

Gaat u naar het theater? Dan bent u blank, links en humorloos. U stemt PvdA of Groenlinks, bent gedwee en hebt een abonnement. U hebt een rollator of rolstoel en bent onvruchtbaar. En u bent in het theater omdat dat zo hoort. En u bent correct. En dat is incorrect. U bent dus fout als u goed bent want stom is mooi en vies is lekker, zwart is het nieuwe wit, qua bril, rechts is links en taugé is gezond.

Ja, we beginnen hier in het ‘standpunt’-deel van de column aan te belanden. Dat voel ik aan mijn water.

Correcte mensen doen aan cultuur, vinden ze zelf, dus gaan ze naar de schouwburg. Alwaar ze de voorstelling omverhoesten, de acteurs van het podium rochelen en boeren en hun telefoon “vergeten” uit te zetten, ook al wordt er nog expliciet bij aanvang van de voorstelling gevraagd of de mobiele telefoon uit mag.

Nou, nou, het is me wel weer wat, mensen. Dacht u een beschrijving van een willekeurige Pathé-bioscoop op zaterdagavond aan te lezen? Nee, Brussen heeft het nog altijd over de Stadsschouwburg in Utrecht. Zoiets zouden de jonge bioscoopbezoekers NOOIT doen.

We slaan even een stukje over.

Maar ja, lok maar eens een roedel jongeren je theater in als je toko de uitstraling heeft van een villa in de Wassenaarse duinen waar men alleen welkom is op vertoon van de Saab en de lidmaatschapskaart van Arts & Auto. [...]

De Stadsschouwburg Utrecht is inderdaad een draak van een gebouw. Had ik al gezegd dat het een rijksmonument is? Vinden Henk en Ingrid mooi. Krijg je ook subsidie voor. Goed, hij gaat verder met dat er geen jongeren in het theater komen. Ook niet waar. Maar goed.

Kun je die jongeren moeilijk ongelijk in geven. Zolang dat een feit is, zolang het de theaters en de cultuurpausjes niet lukt aansluiting te vinden bij een nieuwe generatie kun je het die generatie nauwelijks kwalijk nemen dat ze niet wensen mee te betalen aan de door belastinggeld gefinancierde culturele speeltjes van een zelfbenoemde bejaarde elite.

Feit? Bedoelt Brussen hier die opeenstapeling van overbekende verzinsels die hij hier debiteerde? Ik heb in het hele stuk nog niet één begin van een feit gelezen. Daarmee stort het laatste deel van deze alinea wel wat in mekaar.

Als dat kaalslag heet, scheer het dan maar lekker glad. Kan er daarna weer wat moois groeien op al die kale vlaktes. Het liefst zonder stoma’s, kunstheupen en zaalrochelaars met knisperende snoepzakjes en de keurige Pavlov- ‘ooohohohoho’- lach op elke grap die in het script wordt aangemerkt met “op het randje voor nette mensen.”

Deze alinea lag nog klaar, denk ik. Een leuke alinea, want ook deze kan weer prima ingezet worden bij een stukje over de Pathé op zaterdagavond. Zo klinkt de grijs gedraaide plaat van Bert Brussen.

Misschien geeft hij wel cursussen. Hoe je dogma’s doorstampt door clichématig te foeteren op obligate wijze zonder je te laten hinderen door de feiten. Hopelijk legt hij dan ook uit hoe je je er voor kan laten betalen.

Why?

Een maand geleden wees ik Bert Brussen via twitter op een slordigheid in een stuk van hem op GeenStijl. Hij had mij kunnen uitlachen en zeggen dat ik een mierenneuker was. Dat deed hij niet. Ik kreeg een partij Brussen-stront naar m’n kop geslingerd waar de honden geen brood van lusten.

Hij speelde zó extreem op de man dat het pathetische vormen aan nam. Soms win je discussie wel erg makkelijk. Maar één opmerking die hij maakte is me bij gebleven. “Laat mij m’n werk doen.” Dat was nou precies waar ik hem op aansprak. Dus dat doe ik weer.

Brussen wordt journalist genoemd. Een journalist moet een paar dingen doen: vertel relevante zaken, nooit saai zijn en vooral: de waarheid vertellen. Dat laatste hindert Brussen zelden in zijn stukjes.

Er zijn dus twee dingen mogelijk: óf hij gaat echt zijn werk doen, óf hij geeft een nieuwe definitie van wat zijn werk is. Als dat is “mensen de huid vol schelden + zure stukjes typen + dogmatisch denken + loopje met de feiten nemen“… prima, is hij geen journalist. Gelieve dat zijn opdrachtgevers dat dan ook even weten.

Laat het ‘t O.M. maar niet horen…