aangereden onder de meest gunstig denkbare omstandigheden
Ik ben aangereden, onder de meest gunstig denkbare omstandigheden. Ik mankeer niets, dank u, beetje geschrokken, dat wel ja. Van mijn fiets is alleen mijn achterspatbord iets verbogen, maar dat kan ook al zo zijn geweest.
Ik fietste met m’n broer (gunstige omstandigheid 1) over de Molukkenstraat. Bij verkeerslichten kregen we groen en we staken rechtuit over. Ook de tegenliggers kregen groen. Vanaf die andere kant trok een zwarte Seat snel op en reed op ons toe, om (voor hem) linksaf te slaan. De snelheid werd opgevoerd en nu reed hij recht op mij af. Er werd niet geremd, dus ik maakte dat ik wegkwam.
Hij raakte mijn achterwiel. Ik viel om, ging naast de auto staan en keek de bestuurder kwaad aan. Het was druk op de kruising en er waren veel mensen die het gezien hadden (gunstige omstandigheid 2). Terwijl ik de bestuurder van de auto aan het uitfoeteren was – nog enigszins ingehouden, want je weet hier maar nooit – reden er drie politiewagens en twee motoragenten langs (gunstige omstandigheid 3, 4, 5, 6 en 7). Eén bleef staan en had alles gezien. Ik voerde mijn gefoeter ietwat op.
Enfin. De bestuurder werd aan de kant gezet, zich inmiddels uitputtend in excuses. Ik heb het maar aan de agent over gelaten. Ik stond genoeg te trillen op m’n benen, dus ik wilde wel weg. Ik was snel thuis (gunstige omstandigheid 8), kon het daar uitgebreid over Mijn Aanrijding hebben met broer (gunstige omstandigheid 9). En iets later konden we het mooi relativeren met Bart, die ook nog langs kwam (gunstige omstandigheid 10).
Maar wat een ontzettende zakkenwasser, zeg.
