bottejellema.nl

Ik ben aangereden, onder de meest gunstig denkbare omstandigheden. Ik mankeer niets, dank u, beetje geschrokken, dat wel ja. Van mijn fiets is alleen mijn achterspatbord iets verbogen, maar dat kan ook al zo zijn geweest.

Ik fietste met m’n broer (gunstige omstandigheid 1) over de Molukkenstraat. Bij verkeerslichten kregen we groen en we staken rechtuit over. Ook de tegenliggers kregen groen. Vanaf die andere kant trok een zwarte Seat snel op en reed op ons toe, om (voor hem) linksaf te slaan. De snelheid werd opgevoerd en nu reed hij recht op mij af. Er werd niet geremd, dus ik maakte dat ik wegkwam.

Hij raakte mijn achterwiel. Ik viel om, ging naast de auto staan en keek de bestuurder kwaad aan. Het was druk op de kruising en er waren veel mensen die het gezien hadden (gunstige omstandigheid 2). Terwijl ik de bestuurder van de auto aan het uitfoeteren was – nog enigszins ingehouden, want je weet hier maar nooit – reden er drie politiewagens en twee motoragenten langs (gunstige omstandigheid 3, 4, 5, 6 en 7). Eén bleef staan en had alles gezien. Ik voerde mijn gefoeter ietwat op.

Enfin. De bestuurder werd aan de kant gezet, zich inmiddels uitputtend in excuses. Ik heb het maar aan de agent over gelaten. Ik stond genoeg te trillen op m’n benen, dus ik wilde wel weg. Ik was snel thuis (gunstige omstandigheid 8), kon het daar uitgebreid over Mijn Aanrijding hebben met broer (gunstige omstandigheid 9). En iets later konden we het mooi relativeren met Bart, die ook nog langs kwam (gunstige omstandigheid 10).

Maar wat een ontzettende zakkenwasser, zeg.

- Posted using MobyPicture.com

Het was toch nog donker geworden in Amsterdam. De avond was veranderd in nacht en alleen de motorfiets stond er nog. Hij had al enige tijd zijn motorjas aan, wat hem omtoverde in een bescheiden rugbyer. Buiten het zicht had hij zijn motorfietsrijbroek aangetrokken, die niet van leder was.

De motor liep meteen. Hij stak de draak met mijn verwachtingen van het bouwsel uit 1977, hoewel uitgerekend ik het had kunnen weten. Eerdere berichten over het nog aandraaien van een moer hadden me op het verkeerde been gezet. De keuze voor een ouder model leek een goede te zijn geweest.

De berijder praatte over ditjes en datjes, alsof het gesneden koek is, dat wegrijden op een motorfiets. De Honda draaide zo soepel en stil, dat de bestuurder op rustige toon de in zijn helm ingebouwde zonneklep kon demonstreren. Zorgeloos over de feiten dat hij het A-rijbewijs nog maar een paar maanden had en de motorfiets slechts vier dagen.

Met zijn linker voet schakelde hij naar de eerste versnelling en liet rustig de koppeling los. De Honda bewoog statig voorwaarts en dacht er niet over om af te slaan. De bestuurder koos een afritje in de stoep, stak zijn hand op, gaf een klein beetje gas en verdween in enkele seconden naar het einde van de straat. Geen krijsende motor, geen ploffende uitlaten, geen gepiep van banden.

De Honda uit ’77 is jong, uitgerust, kan nog uren doorgaan in de nacht, heeft vermogen te over, en is nog maar net begonnen.

De Konrad Koselleck Bigband improviseert op de beelden!

- Posted using MobyPicture.com

Met veel bombarie geïntroduceerd en aanvankelijk ook wel een succes. Maar ik heb de hartjes weer weggehaald.

Als het tellertje steeds bij 1 of zelfs nul blijft steken, is de druk op uw blogschrijver echt te groot.

Ik ben deze week maar ‘s lid geworden van het COC.

Zes lagen kleren had ik aan. Vrijdag nog. Toen ik voorstellingen in de buitenlucht bezocht, tijdens Oerol op Terschelling. Straffe noordenwind en enkel cijferse temperaturen. Zes!

Zag u gisteren iemand met een bezweet rood hoofd door Amsterdam fietsen, dan was ik dat. Ik durf namelijk niet meer dan een laagje per dag uit te trekken.