zilver
Zo’n tien jaar geleden plukte mem terloops iets uit mijn haar. “Ah!”, zei ze, “je eerste grijze haar.” Uiteraard dacht ik dat ik weldra zou sterven.
Dat is niet gebeurd. Gisteren vertelde ik dit voorval aan mijn kapper. Ik vond het een teken van fysieke kracht dat ik – die overigens ook de Mexicaanse Griep Pandemie heeft overleeft – nog altijd niet grijs ben. Ha, lachte ik, sindsdien heb ik haar nooit meer gehoord over grijze haren bij mij.
“Hoe oud was je toen?”
“Drieëntwintig.”
“Oh ja, dat kan best.”
“…”
“Ik heb er al wel een paar gezien hoor,”
Ze plukte aan mijn hoofd en duwde een witte haar onder mijn neus.
Kijk, dat is nou iets waar ik mij weinig zorgen over maak. Het lijkt er bij mij op dat er een strijd is tussen grijze haren en kaalheid. De kaalheid is aan de winnende hand. Wel kreeg ik gisteren van Elva te horen dat er grijze haren in mijn snor en baard zitten.
Maarreh, is dat een foto van jou met je nieuwe coupe?
snor en baard???
la jeunesse grise et dorée