autobio
De ‘homodocumentaire’ – versie 1 – ligt bij de redactie. Morgen hoor ik wat er van wordt gevonden en dan heb ik nog een paar dagen om eventueel wat aan te passen.
Ik was oorspronkelijk van plan om het niet over mij zelf te laten gaan. Dat is een beetje mislukt.
Op schrijvers ben ik jaloers. Die kunnen onder het mom van ‘Een Roman’ uitgebreid putten uit hun eigen leven en ervaringen. En als het verhaal dan niet goed valt, of er staat iets geks in, dan zeggen ze: ach, het is Fictie! Een Roman! Het is niet autobio, mallerd.
Radiodocumentaires zijn geen fictie. Het is echt. En soms dus autobio. En als het niet goed is, of als er iets stoms in zit dan heb ik niks om me achter te verschuilen.
Soms vraag ik me af waarom ik dit werk eigenlijk doe. Shit.
Botte, goede man, hier spreekt uw letterkundige vriend: Jongen, wat bedoel je met “echt”? In de zin van “echt gebeurd”? Nou, dan heb ik goed nieuws! Per definitie zal het echt gebeurde (sommigen spreken nog wel van de waarheid; daarvan krijg ik de lachstuipen) zich vormen door 1. het weergeven daarvan op zich, door 2. het gekozen medium en 3. de ontvanger van het weergegevene.
Ervan uitgaande dat jij louter intelligente mensen als vrienden wilt, willen zij heus niet primair weten of de “ik” in de documentaire dan ook daadwerkelijk overeenkomt met de Botte Jellema, zoals hij zichzelf begrijpt. Maar ondertussen zijn we natuurlijk razend nieuwsgierig.