Dank voor de vele fijne reacties!
Gemist? Luister bijvoorbeeld hier.
En nogmaals hulde aan mijn helden: de tieners Bjarne, Jamie en Ricardo en de dertigers Jan Simon, Lammert en Leopold.
Update: een bespreking van schrijver Gerbrand Bakker!
maart, 2010 Monthly archive
Toen ik zestien was, schreef ik in een geheim schriftje: ‘Ik ben verliefd op Jan-Simon‘. Jan-Simon zat bij een vriend van me in de klas en had verkering met het mooiste meisje van de school. Ik weet nog dat ik perplex was dat het geschreven stond en ik wist ook dat het de waarheid was. Het schriftje ging echter dicht en werd goed opgeborgen. Het zou nog drie jaar duren eer ik voor het eerst met iemand over mijn geaardheid durfde te praten. Jan-Simon was ik al lang uit het oog verloren. Ik was gefrustreerd tot in m’n tenen.
Vanavond hoor je op Radio 1 hoe ik Jan-Simon zoek in de documentaire ‘Homo punt nl‘. Ingebed in de verhalen van zes homo’s: drie tieners en drie dertigers. De tieners hadden internet bij hun coming-out en de dertigers niet. En dat is wel een verschil…
- Live op Radio 1 om 21:00;
- of live streaming Radio 1 via de live speler;
- of live met de Radio 1 iPhone-app;
- of live met de URL naar de audio stream in iTunes (geen hick-ups: hoe);
- of na afloop streaming vanaf de Holland Doc site;
- of abonneer je op de podcast van Holland Doc.
Zo’n tien jaar geleden plukte mem terloops iets uit mijn haar. “Ah!”, zei ze, “je eerste grijze haar.” Uiteraard dacht ik dat ik weldra zou sterven.
Dat is niet gebeurd. Gisteren vertelde ik dit voorval aan mijn kapper. Ik vond het een teken van fysieke kracht dat ik – die overigens ook de Mexicaanse Griep Pandemie heeft overleeft – nog altijd niet grijs ben. Ha, lachte ik, sindsdien heb ik haar nooit meer gehoord over grijze haren bij mij.
“Hoe oud was je toen?”
“Drieëntwintig.”
“Oh ja, dat kan best.”
“…”
“Ik heb er al wel een paar gezien hoor,”
Ze plukte aan mijn hoofd en duwde een witte haar onder mijn neus.
“Eet smakelijk.”
“Dank je, jij ook.”
“Waar ben jij vandaag allemaal geweest?”
“Thuis…”
“Oh, je was hier niet voor workshops.”
“Ik kom net binnen om te spelen. Ik speel gitaar.”
“Wat heb jij vandaag gedaan?”
“Ja, het ging hier over social media.”
“Facebook, twitter, hyves…” (gay.nl?)
“Ja, precies. Het bedrijf waar ik afstudeer wil er iets mee.”
“Maar nu moet ik de bus halen.”
“Waar moet je heen?”
“Deventer. En waar woon jij?”
“Amsterdam. Je hebt nog een flinke rit voor de boeg.”
“Zeker. Ik moet gaan. Fijne avond!”
“Fijne avond.”
Want iedereen doet dat en dan doe ik het dus niet. Neem nou gooischepoesjes.nl: de reallife soap rond twee Gooische poezen. Is ook nog ‘s zwaar gecensureerd, want het beeld gaat regelmatig op zwart.
Veel te braaf allemaal, als je het mij vraagt. Hier in de Indische Buurt is het kattenleven pas echt sex, drugs & rock ‘n roll!
De ‘homodocumentaire’ – versie 1 – ligt bij de redactie. Morgen hoor ik wat er van wordt gevonden en dan heb ik nog een paar dagen om eventueel wat aan te passen.
Ik was oorspronkelijk van plan om het niet over mij zelf te laten gaan. Dat is een beetje mislukt.
Op schrijvers ben ik jaloers. Die kunnen onder het mom van ‘Een Roman’ uitgebreid putten uit hun eigen leven en ervaringen. En als het verhaal dan niet goed valt, of er staat iets geks in, dan zeggen ze: ach, het is Fictie! Een Roman! Het is niet autobio, mallerd.
Radiodocumentaires zijn geen fictie. Het is echt. En soms dus autobio. En als het niet goed is, of als er iets stoms in zit dan heb ik niks om me achter te verschuilen.
Soms vraag ik me af waarom ik dit werk eigenlijk doe. Shit.