de langverwachte homodocumentaire van Botte: een oproep
Toen ik zestien was, schreef ik in een geheim schriftje: ‘Ik ben verliefd op Jan-Simon‘. Jan-Simon zat bij een vriend van me in de klas en had verkering met het mooiste meisje van de school. Ik weet nog dat ik perplex was dat het geschreven stond en ik wist ook dat het de waarheid was. Het schriftje ging echter dicht en werd goed opgeborgen. Het zou nog drie jaar duren eer ik voor het eerst met iemand over mijn geaardheid durfde te praten. Jan-Simon was ik al lang uit het oog verloren. Ik was gefrustreerd tot in m’n tenen.
Het is nu nauwelijks meer voor te stellen, maar ik wist niks. En ik durfde ook niks, waarin ik niet de enige was. Een vriendin, die wel openlijk voor haar homoseksualiteit uit kwam, vertelde indertijd vol trots dat ze eens voor het COC-café in Leeuwarden langs was gelopen. Alleen dat.
Toen ik eenentwintig was, begon er net een klein beetje internet te zijn. Ik had een abonnement van vijftien gulden, waarmee ik negen uur per maand kon internetten. Zo had ik toegang tot het beetje informatie over homoseksualiteit dat er toen was te vinden.
Ik begon in die periode te chatten (IRC!) met andere homo’s. En ik mailde met eentje, wat zeg ik, met een handjevol. Gevonden op dat internet. Enorme verhalen over mijn gevoelens voor onbereikbare jongens, de worsteling met mijn coming-out en wvttk. Ook had ik mijn Eerste Afspraakje Met Een Echte Homo. Gelukkig was hij erg aardig, maar ik denk dat ik een tamelijk autistische indruk moet hebben gemaakt.
Nu ben ik stikjaloers op jongens van zestien die ontdekken dat ze op een Jan-Simon verliefd worden. Want ze kunnen even googlen hoe het zit met jongens die op jongens vallen. Daar is niet erg veel durf voor nodig en je hebt binnen de kortste keren pagina’s vol informatie over homoseksualiteit en coming-out’s en hoe dat allemaal moet. En nog leuker: je zit binnen een paar seconden te chatten met soortgenoten.
Welnu, dat is de basis van een documentaire die ik wil maken voor Holland Doc Radio. En nu ben ik dus op zoek naar homo’s (m/v) van tussen de 16 en 20 jaar, en naar homo’s van tussen de 30 en 34 jaar. Een groep google-pubers en een groep Wehkamp-pubers, zeg maar (ja, ook voor plaatjes is internet fantastisch). Ik wil graag met je praten over hoe je coming-out ging, met een radiomicrofoon. Geen camera.
Ik denk dat het internet voor een coming-out een zegen is. Zeker voor de schuwere menssoort. Bevestig dat, of schoffel het onderuit, als je wil. Mail me: bjellema /aapjesstaart/ gmail.com.
Je mag ook mailen als je Jan-Simon bent.

Gaaf!
Natuurlijk helemaal als je iemand vind die z’n coming out wel per radio wil doen :D
per internetradio zou nog het allermooist zijn :)
Social comments and analytics for this post…
This post was mentioned on Twitter by bottejellema: een oproep voor mijn homodocumentaire: http://bit.ly/9HCuB5 (met een mooi plaatje, dat helpt vast)…
Zit er net tussen 24 jaar, wel goed initiatief!
Hangt ook nog wel wat van je verhaal af…
Botte!
Jan-Simon! Ik ken de familie, weet ook nog hoe hij van achteren heet. Interesse?
Maar belangrijker: ik kan natuurlijk op mijn school wat jongens (meiden weet ik niet) vragen. Ze zijn zeker tussen 16 en 20. Mail me maar even. Groet, Jaap
tof, je hebt mail
ik ben meer benieuwd of je nu Jan-Simon hebt gevonden.
Maar ik ben er nog niet echt klaar voor de wereld te vertellen dat ik bi ben, en dat terwijl ik 21 ben,…. ik maar denken dat die angsten wel op jonge leeftijd zouden verdwijnen.
Ook ‘n manier om te daten.
Opdat je dit niet zou zeggen heb ik expres de meest interessante groep er uit gelaten. Gunst.
Jammer, de homo’s in mijn familie vallen buiten de doelgroep. Had hun verhaal graag op radio gehoord!
Zo’n geraffineerde smoes om met 16-jarigen in contact te komen kende ik nog niet. Mijn felicitaties ;)
Vermoed je dat jonge mensen, tieners, nu zekerder van zich zijn dan wij toen? Ik vind het lastig om dat te meten. Het zou kunnen, het zou kunnen; ik hoop het.
Kijk, toen ik 14 was, ging ik naar de bibliotheek en had ik ook alle info. En je had Radio Romantica van Veronica; veel van geleerd. (zie: http://www.veronicastory.nl/radio-romantica/ ) Diepe onzekerheid over mijn wezen heb ikzelf zodoende nooit gekend; die schoolgenootjes waren vervelender, soms. Dat is niet veranderd: domheid, pesten en ook agressie is van alle tijden. (dat weet ik maar al te goed als oud-leraar)
Daten deed ik als 14-jarige niet: ik wist niet eens dat de Expreszo op papier uitkwam, laat stáán, dat ik het blaadje bij de kassa had afgerekend. Dat is nu met www. expreszo . nl wel superhandig, mits je ouders geen parental control op het internet hebben gezet en mits je je eigen computertje hebt…
En dan bezoek je die websites, in al je jeugdige prilheid, en zie je heel veel porno. Dat was er ook niet. Dat was wél beter, vind ik.
Op je zestiende al helemaal gepornofiseerd? Mijn leraar Frans bromde eens tegen mij, toen ik te wijsneuserig was: “Vroeg rijp, vroeg rot!” Nu blijken de meeste 14-jarigen toch een zeker gezond verstand te hebben, maar toch, maar toch.
En nu ik rijp ben en het internet met pornorekse zeeën open voor mij ligt, doe ik niks. Vroeg teleurgesteld? Tijd om aan de drank te gaan.