Of deze, is ook heel goed!
januari, 2010 Monthly archive
Gisteravond hebben Haye en ik ons avontuur in Italië goed afgesloten met live jazz, pasta en een lekker wijntje. Vanochtend hebben we voor de microfoon nog even geëvalueerd. Nu heb ik zo’n vijf uur aan opgenomen materiaal. En heel veel verhalen!
Deze middag hadden we het vliegtuig terug, met een steward. En op het IJsselmeer ligt ijs. Het was prachtig, boven.
De middeleeuwse binnenstad zagen we vandaag voor het eerst bij daglicht. Ons tien-euro toeristengidsje zei dat Bologna twee scheve torens heeft, die heel bijzonder zijn. De hoogste kan je beklimmen en maakte ondanks zijn 900 jaar een degelijke indruk. Honderd meter per trap is best veel. Maar de beloning was fantastisch. Het was precies twaalf uur en onder ons begon heel Bologna te beieren. En ik had – uiteraard – mijn recorder mee… mooi!
Het belangrijkste doel van onze reis was de ontmoeting en de opnames met meneer Spizzichino. Gelukt.
Het kostte twee auto’s, een ruzie met een autostrada-mevrouw en heel veel gekronkel op bergweggetjes waar je maar beter niet over naar huis kan schrijven. Het resultaat is ongeveer drie uur stereogeluid met de meest fantastische verhalen, van een hele bijzondere man!
Op dit moment geeft Haye een bescheiden maar trots hengstje op zijn kakelverse Spizzichino-bekken.
Reis ging goed, maar verkouden in een vliegtuig is niet erg super. Eerste wat we zagen bij aankomst bij het hotel: een zoenend stelletje, met een roosje. Yup, Italie!
Haye blijkt een bezienswaardigheid met z’n blonde koppie. Morgen krijgt hij een hoed van me. Ik ben hier de homo…
Vanavond vliegen mijn broer Haye en ik samen naar Italië. We hebben morgen een afspraak met Roberto Spizzichino, ergens in Toscane.
Haye is professioneel drummer. Hij speelt bij Mathilde Santing, The Jazzorchestra of the Concertgebouw, een stuk of drie bigbands, etc. Vorig jaar kocht hij op e-bay een tweedehands bekken uit Amerika, voor negenhonderd dollar. Ik vond dat een enorm bedrag voor zo’n stuk staal. Maar Haye zei dat het een échte Spizzichino betrof.
Roberto Spizzichino is een Italiaan die al dertig jaar met de hand bekkens maakt. Daarmee is hij – voor zover bekend – de enige ter wereld; de meeste bekkens komen uit een fabriek. Spizzichino’s zijn veelgevraagd. Haye liet me het volgende youtube-filmpje zien:
“I make cymbals for people that don’t like beautiful sounds.”
Ik vroeg Haye of het hem leuk leek Roberto Spizzichino eens op te zoeken. En de VPRO vroeg ik of ze daarvan een radioverslag zouden willen hebben. Beiden reageerden enthousiast. En zo komt het dat ik vanavond naar Italië vlieg. Twee Friese broers in een radioroadmovie door Italië, op zoek naar unieke bekkens.
De uitzending staat gepland op vrijdag 29 januari, 21:00 op Radio 6.
Ja, dat is De Broer Van. Maar zo mogelijk nog cynischer en met een nog kleiner hartje. Vincent, hoogleraar Monumenten en Stedenbouwkundige Vraagstukken aan de UvA, is minstens even grappig en belangwekkend als Maarten. In de nacht van zaterdag op zondag was-ie te gast in Napels Bij Nacht op Radio 1. Ik was aan de radio gekluisterd.
Het ging helemaal niet over het boek dat hij schreef; het ging over zijn jeugd in Wageningen, over verandering, over zijn drugsverleden, over wetenschap en verhalen, over de wilde jaren ’70, over onbezorgdheid, ouder worden, zijn drankprobleem, Gerard Reve, het leven en zijn zoon op een zebrapad in Rotterdam.
Luister hier naar een prachtig gesprek van een uur (laat je niet afleiden door de belachelijke inleiding).