bottejellema.nl

En ik ben het nu ook, verbijsterd. Dat ik hier ga linken naar een filmpje van GeenStijl, van nota bene die ontspoorde semi-amateur van een Castricum. Met een aanbeveling nota bene, hier, klikken jij.

GeenStijl vond ik namelijk altijd fout. Nog steeds, maar sinds ongeveer een jaar zijn ze zo zoutloos, voorspelbaar en marginaal dat het er niet meer toe doet. Maar het blijft verbijsterend, zo’n link-met-aanbeveling hier.

Het filmpje zelf is inhoudelijk ook verbijsterend.

Los daarvan is er nog iets anders verbijsterends aan het filmpje. Dat is namelijk dat ik denk dat de publieke omroep zo’n filmpje niet durft te maken. Het zou toch vervelend zijn voor linksig aangezien te worden. In dit geval lijken de rollen wat omgedraaid; zien wij Castricum hier Wilders bashen? Zoiets zou de publieke omroep zich in deze verbijsterende tijden niet meer kunnen veroorloven natuurlijk…

Maar wacht… Castricum ís publieke omroep!

Ik monteer de documentaire. Volgende week vrijdag wordt-ie uitgezonden. Ik moet ‘m tijdig inleveren, na het weekend of zo, zodat de eindredactie er naar kan luisteren. Er is dus druk.

Ik heb iets meer dan vijf uur aan ruw materiaal. Dus laat dat eens 300 minuten zijn. Dat moet terug naar 25 minuten. Het liefst in enigszins coherente vorm, wat verhaal betreft.

In concreto: ik zit thuis achter mijn computer met speakers en zit in de lange balken met digitaal geluid te knippen. Ik verschuif de brokstukjes net zo lang tot het ergens op slaat en goed klinkt. Jullie hebben ondertussen normale levens en redden Haïtianen, ik besta even nauwelijks. E-mail is alleen aan in de pauzes, net als twitter en de rest van de reut.

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat ik ‘t doe. En het is echt fijn om te zien hoe langzaam maar zeker het verhaal opstijgt uit de onoverzichtelijke hoeveelheid blubber die ruw materiaal heet.

Maar Wat Een Werk. Duizenden keuzes, aan de lopende band, uren achter elkaar, en dan daarna uren achtereen je keuzes herzien en dan je vertwijfeld afvragen of je nú alles om zal gooien of dat het beter is eerst toch maar te gaan slapen. In een volgend leven huur ik hier iemand voor in.

(via)

We liggen er uit. We hebben het in het Concours om de Wim Sonneveldprijs geschopt tot ‘Texel’. Jammer, maar het is niet heel erg. Het had me wel erg leuk geleken de tournee te doen. Ik heb het juryrapport nog niet gezien, maar ik denk dat onze liedjes niet de kleinkunst zijn die ze zoeken voor het Concours.

Wel door zijn Esther Spee, Marjolijn van Kooten, Mattijs Verhallen, Jan van Maanen, Arian en Soraya en Vivianne van den Boom. Met Mattijs hebben we vrijdag tot diep in de nacht liedjes gezongen en gitaar gespeeld; Jan’s voorstelling is heel erg grappig en Arian en Soraya zijn hele leuke en mooie mensen. Het is eer om met hen op Texel te hebben gespeeld!

Sjors en ik gaan weer lekker spelen en zijn er van overtuigd dat we binnenkort met een mooi liedjesprogramma in het theater zullen staan.

Zeven en een halve minuut De Wereld Draait door, van afgelopen week, dat gaat over:
dat Matthijs bij Giel in zijn ochtendshow zat
dat Giel een verrassing voor Matthijs had
dat dat is uitgelekt.

Dan zien we een filmpje met:
John Mayers stokoude hitje
John Mayer met BB King
John Mayer bij Oprah
John Mayer bij Ellen Degeneres
John Mayer bij de Michael Jackson Memorial.

En daarna twee verlekkerde VARA-mannen. Die praten met John:
over dat hij vanavond speelt in de Bijlmer Bierhal
over dat het concert in vijf minuten uitverkocht was
over dat dat een record was
over wat de chemie is tussen John en Nederland (?!?)
over dat Matthijs ‘tiptoes to the fans’
over dat John in het Nederlands Twitterde
over dat John geen Nederlands spreekt
over dat John even stopt met Twitter
over dat hij een album in zijn huis heeft opgenomen
over dat een fan hem semi-perongeluk poedelnaakt wil zien
over of hij eenzaam is of niet
over tijdzones
over dat hij vrijgezel is.

Daarna zingt en speelt John Mayer een nummer van zijn nieuwe album: ‘Who says’.

In zeven en een halve minuten TV, met een van de grootste artiesten van dit moment, een van de beste gitaristen van de wereld, die getourd heeft met een waanzinnig trio, die nieuwe oude muziek speelt (‘We just launched into a slow-blues and seven thousand people in LA went nuts.. all is not lost…’) en tevens een artiest met een behoorlijke output en grote ontwikkeling in zijn muziek (van via naar, of!, en verder), is er letterlijk geen seconde over muziek gepraat. Laat staan zíjn muziek.

Feitelijk ging het alleen over wat voor grote artiest er wel niet in DWDD zat.

Wat een kutprogramma.

Door al het Italiaanse geweld hier zou je het bijna vergeten, maar ik niet. Vanavond spelen Sjors en ik namelijk de volgende ronde in het Concours om de Wim Sonneveldprijs van het Amsterdams Kleinkunst Festival. Daar kan je niet heen, want het is uitverkocht. En op Texel.

Er zijn nu nog negen gegadigden en daar blijven na dit weekend zes van over. Die gaan op tournee door het land. En die krijgen ondersteuning van de organisatie in de vorm van een regisseur. Dat zijn twee dingen waar Sjors en ik veel zin in hebben, dus we hopen van harte dat we door mogen.

Dat we dus een beetje zijn wat het AKF zoekt, za’k maar zeggen. Want Sjors zingt. Nu vertelt hij ook een verhaaltje, maar het gaat om de door Sjors gezongen liedjes. Spannend dus! U hoort nog van ons.