bottejellema.nl

De NS adviseerden gisteren om maar niet met de trein te reizen. Vroeger waren trein en rail gemaakt van staal, sinds een paar jaar zijn ze van suiker. Dat had ik gemist. Ik had niet gemist dat er al een week sneeuw werd voorspeld. Dat hadden de NS dan weer wel gemist.

Er viel sneeuw. Er was veel sneeuw gevallen. Het lagedrukgebied krulde gistermiddag keurig om de Randstad heen en dientengevolge viel het met name in het noorden, oosten en zuiden van Nederland. Ik kreeg idyllische foto’s van mijn moeder (omgeving Sneek). En de site van Omrop Fryslân lag bij tijden plat. Ze verzochten ook tijdelijk geen sneeuwfoto’s meer in te sturen en zeiden de hele dag verslag te zullen doen van de Omstandigheden. Kijk, daar was wat aan de hand.

De ANWB waarschuwde voor een zeer zware avondspits (450 km file of meer). Ondertussen werden overal treinen geparkeerd en probeerden journalisten ingesneeuwde zielige mensen te vinden, liefst een beetje in de buurt van Hilversum.

Alleen wilde dat storinkje niet meewerken in het westen. Daar was gevoegelijk nauwelijks wat aan de hand, zo kon de NOS later op de avond ook melden. Maar waarom reden er hier in de Randstad in vredesnaam minder treinen??

Ondertussen kreeg ik meer informatie van mijn moeder. Mijn vader en mijn zus waren met trekkers bezig om de sneeuw van het erf te schuiven. Er lag nogal wat. Ik keek naar buiten en zag het tafereel dat hierboven op de foto staat. Van de totale hoeveelheid wit op mijn onroerend goed kon ik nog geen halve sneeuwbal draaien.

Enfin, op het moment dat EénVandaag meldde dat “het vanochtend een chaos op de weg was en nu is het al niet veel beter”, stond er precies 132 kilometer file. Ik ergerde me aan de ongenuanceerde en vooringenomen berichtgeving en twitterde:

Dat werd door een nieuwscollega aan zijn volgers doorgetwitterd met de toevoeging: ‘Randstedelijk denken’. Pats, daar had-ie me.

Niet met Randstedelijk denken. Dat was kennelijk een lang teentje, want ik zei juist het omgekeerde. Maar hij had me wel met genuanceerdheid. Want ik kan iets niet. Ik kan (nog) niet mijn mening in 140 tekens kwijt. En ik heb het echt geprobeerd.

Een andere nieuwscollega wees mij er op dat het wel degelijk sneeuwde, als tegenwerping van mijn ‘twiet’. Alsof ik een boze stedeling was die van achter zijn computertje de wereld nog één keer wilde waarschuwen. Nou goed, dat was ook zo. En ik had ook nog een punt, legde ik hem uit. Toch? Toch? Daar kan je mooi wat tijd mee kwijt zijn. Maar ja, daar reageren ze niet op en ze hebben nog gelijk ook.

Vervolgens had ik er dus een nieuwe ergernis bij: waarom kan ik niet in 140 tekens precies vertellen .. eh .. nou ja, wat hierboven staat. Ik stapte pardoes op de fiets de sneeuw in.

Wat een gedoe zeg, dat kuttwitter. Volgende keer gaat het gewoon weer over mijn kat. #Web2.0SuicideMachine

Het moet gezegd: op dagen als deze zou ik het liefst verslaggever zijn bij Omrop Fryslân. Leuk hoor, dat Amsterdam en dat hippe cultureel verantwoorde gedoe bij de VPRO en Holland Doc… maar als ik dit lees, dan wil ik gewoon verslag doen van .. winter.

De vorige keer dat er serieus sneeuw viel in Fryslân was op 2 maart 2005. Toen werkte ik nét bij de regionale omroep. Zie dit blogje van me:

Ik viel op mijn derde dag met m’n neus in de.. ehm.. sneeuw bij Omrop Fryslân. Ik kwam om kwart voor negen op de redactie en was toen een van de weinigen die het had gered. Ik werd gelijk achter de centrale desk geplaatst met de opdracht: “hier, neem de telefoon maar aan, succes!”.

Ondertussen smelt de Amsterdamse Menadostraat:

“ACHTENDERTIG!” riep de niet onaantrekkelijke jonge onderwijzer naar de groep. Een kwart er van, een stuk of twaalf, schoot naar voren. Dat werd wachten geblazen bij de schaatsenverhuurder van de Jaap Edenbaan.

“NEGENENDERTIG!” De ijzers van mijn schaatsen zagen er niet uit en daarom had ik ze maar ingeleverd om ze te laten slijpen. Ik wilde wel schaatsen, dus had ik er een paar gehuurd. En ja, die moet je ook weer terug brengen natuurlijk.

“VEERTIG!” Een man of acht meldden zich. Mijn timing was slecht. Er moest schaatsen worden gehuurd door een complete middelbare schoolklas uit Oud Zuid. Een witte school in ieder geval.

“EENENVEERTIG!” Hoe oud zijn deze gastjes, vroeg ik me af. Dertien? Veertien misschien?

“TWEEËNVEERTIG!” Tweeënveertig? Ik heb een paar van maat eenenveertig in m’n handen. Die waren wat krap, maar groter dan tweeënveertig moet ik ze niet hebben. En nóg stonden er drie jongens die nog geen schaatsen hadden.

“DRIEËNVEERTIG!” Eentje wilde maat drieënveertig. Eentje bleef over.

“WELKE maat moet jij hebben?” vroeg de jonge sportleraar met bijpassend uiterlijk. Onwillekeurig keek ik ook naar zijn voeten. Niet dat dat hoefde, maar ja, ik was toch bezig. Ik geloof niet dat we elkaar veel ontliepen.

“Vijfenveertig…” zei de jongen met grote sportschoenen aan stilletjes.

Voor de verhuurmeneer was het vast een fijn systeem, zo op maat afroepen. Voor de laatste jongen weet ik ‘t niet.

Eduard Rekker

“Was jij nu ook zo zenuwachtig?” vroeg iemand na afloop gisteravond. Sjors en ik speelden in de tweede ronde van de audities voor het Amsterdams Kleinkunstfestival. Je laat dan twintig minuten van je werk zien, in Theater Bellevue in Amsterdam.

Ik moest even nadenken over het antwoord. Bij live-optredens, of dat nu op het podium of voor de radio is, ben ik wel gespannen. Supergeconcentreerd, zogezegd. Maar ik geloof dat zenuwachtig wat anders is.

Mijn rol is er ook naar; ik zit veilig achter een gitaar en een piano en hoef niet de zaal in te kijken. Het enige wat ik moet doen is geen fouten maken…

We moesten ons gisterenmiddag om half vijf melden voor de soundcheck. Je vertelt dan of je een microfoon nodig hebt en waar, en hoe het licht er ongeveer uit moet zien. Kasper met de Krezip-tas schreef het allemaal op en moest dat dan ‘s avonds uitvoeren. Voor geluidsmannen is het natuurlijk ook gewoon krisis en die tas heeft hij uiteraard gratis gekregen.

Na een half uur was die soundcheck klaar en fietste ik terug naar huis om nog wat te eten. Het is vier kilometer van mijn huis naar Bellevue, dus feitelijk heb ik gisteren zestien kilometer door stadsverkeer gefietst. Eat your heart out, Marijn.

Om half negen begon het en ik voelde me ook wel verplicht om er dan te zijn. Niet dat dat nut had, want we waren pas na de pauze en het was onhandig om in de zaal te zitten. Ik ging in de artiestenfoyer zitten, die in de catacomben van Bellevue is. Als je niet al claustrofobisch was, dan word je het daar wel. En dan is het feitelijk wachten geblazen.

Er waren vijf acts gisteren. Die hebben de wachttijd voornamelijk gedood door stevig te roken. Er lag een NRC, maar die had ik thuis al gelezen. Mijn iPod was ik vergeten. Mijn telefoon kan niks, bovendien nauwelijks bereik en eigenlijk moet-ie ook uit. Mijn gitaar stond nog achter op het podium, dus daar kon ik ook niet bij. Ouwehoeren-met-de-rest, wat ik doorgaans op zulke momenten doe, ging ook niet zo soepel, want overal waren officiële mensen en zo. Daar moet ik de volgende keer dus iets op verzinnen.

Het spelen ging best goed. Het lied dat Sjors en ik vorige week hadden geschreven liep prima en viel in de smaak. Een ander pianonummer zette ik voor mijn gevoel veel te langzaam in, maar Sjors bleek het achteraf perfect te vinden. Mijn gitaar had een lekkere klank. Sjors zong onversterkt en zweette zich een ongeluk. Het was ook wel belachelijk warm daar.

We hadden alles goed doorgesproken van tevoren. Uiteraard. Op een ding na: hoe we ons optreden zouden stoppen, na het laatste liedje. Dat ging een beetje amateuristisch. Na wat onhandige buigingen keken we elkaar nog ‘s wat aan, maakten van ellende brede armgebaren naar elkaar en gingen dan maar af. Van het toneel af, dus. Gelukkig werd er al de tijd stevig geapplaudiseerd, maar hier moeten we ook nog even over nadenken. Gut.

Vanavond en morgenavond zijn de andere tien overgeblevenen aan de beurt. In totaal vallen er zes af en negen gaan door naar de volgende ronde. Dat horen we zaterdagavond.

De 20 minuten audities is de tweede selectieronde van het Concours om de Wim Sonneveldprijsvan het Amsterdams Kleinkunst Festival. Wie hier door komt, maakt in de derde ronde kans op een plek in de try-out-tournee en op de  intensieve begeleiding van een gerenommeerde coach, regisseur of tekstschrijver. Natuurlijk is het ook weer een stap dichter bij de grote finale, waarin ooit Theo Nijland, Claudia de Breij, de Dames Voor Na Vieren en Jeroen van Merwijk furore maakten.

Vanaf half negen kun je Sjors en mij zien optreden in Bellevue. We spelen 20 minuten en hopen van harte op een plek in de try-out-tournee. Je kan ons komen aanmoedingen; dat kost je een tientje en je hebt een leuke avond met verschillende optredens.

Oh, en we spelen ook nog een nieuw lied, voor het eerst, dat we vorige week samen hebben gemaakt.

Klinkt handig: een cd-bon in de vorm van een tegoed-kaart. Op elk gewenst moment kan je er wat van afschrijven en hij heeft geen ‘houdbaarheidsdatum’: Plastix! Okay, je kan er alleen bij Fame, Freerecordshop en Vanleest mee betalen, maar die laatste twee hebben online-winkels die ‘m ook accepteren. En dat is dus heel fijn als je – bijvoorbeeld – december niet zo’n leuke maand vind om fysiek in een winkel te zijn. Ideaal dus!

Helaas. Ik heb onlangs zo’n kaart gekregen. Ja, voorgaande voordelen heeft-ie wel. Maar gisteren probeerde ik ‘m op te maken. Uit te geven. Zoals ik dat bij een cd-bon ook altijd deed. Dus die ene dure cd kopen die ik graag wil hebben en die voor het grootste deel betalen met dat cadeauding. En dan leg ik zelf wat bij. Prima toch? Ik heb mijn lievelingscd-die-ik-anders-om-financiële-geld-redenen-niet-zo-gauw-had-gekocht en de platenboer heeft nog extra handel ook.

Mooi niet. Althans bij VanLeest.nl zeggen ze dit:

“Je kunt alleen het bedrag het de order betalen als dat gelijk of lager is aan het bedrag dat op je Plastix staat.”

(Leer typen. Wat ze bedoelen is: wij zijn te lui om met ons factureerbedrijf te praten over Plastix, zoek het maar uit, groet, noreply@ordercenter.nl)

Dus kocht ik een cd die ik minder graag wilde hebben. Nu heb ik een Plastix-kaart thuis ter waarde van 3,05 euro en ben ik op zoek naar een cd die ik heel graag wil hebben en exact 3,05 kost.