bottejellema.nl

De verkiezing van het Formidabelste Logje Op Bottejellema.nl, oftewel de FLOB 2009! Net als vorig jaar nomineer ik zelf en bepaal ik ook zelf de winnaars. Daar mag je gerust op foeteren, maar je doet er niks aan. We gaan meteen van start!

De eerste categorie: opmerkelijkste acties door mijzelf geïnitieerd. Genomineerd is dat ik freelancer werd. Saai, maar toch. Dat betekende dus ook voor de laatste keer de parkeergarage uitrijden, oh, hoe emootsjooneejl! Ik kreeg meteen een klusje bij de VPRO, en dan krijg je een pasje van een organisatie waar je ouders moeite mee hadden en die wint. Zo doen we dat.

De categorie Seks. Hoog op de nominatielijst staat de stijve piemel op het blog. Ik moet nog steeds ‘s vragen hoe die foto is gemaakt en welk hoofd er nu eigenlijk op hoort. Ik deed ook wel eens alsof. Ik liep monumentaal de liefde van mijn leven weer eens mis. Ik keek naar een jongen in een schaatspak. En naar een jongen met een katje in zijn mond. Maar de winnaar is het blogje waarin, met dank aan Flo, is vastgelegd dat ik gewoon een slechte smaak heb!

Dan de categorie sprongen voorwaarts. Veel genomineerden. Een redelijke sprong voorwaarts was begin dit jaar de eerste keer een live interview maken in de VPRO-studio. Maar dankzij de crisis speelde ik met mijn eenvoudige coverband uit Friesland ineens in het hysterisch luxe Amstelhotel. Waar ik het lekkerste biefstuk ooit at, als personeelsschotel. Ik maakte een documentaire over galm, maar die ging niet over mij. Ik speelde in een film die wat gouden kalveren kreeg. En in eentje die op TV kwam. En nu doe ik kleinkunst! Dit jaar presenteerde ik zelfs een paar keer een radioprogramma van drie uur, wat de winnaar is, no doubt. Niet dat dat blogje zo goed was, trouwens.

Dan de categorie nog een documentaire. Want er was nog een documentaire, die gewoon weer over mezelf ging. Toen ik stond te douchen werd-ie aangekondigd. De koeien verhuisden, zeker weten heel idioot. Ik maakte er nog nieuws mee ook: koeien groeien. Dus die, eh, wint, zeg maar. Maar ook daar was het weer niet het meest briljante blog. Wat een waardeloos idee, dit.

Dan de boze buitenwereld. Google was in mijn straat, maar gelukkig was hun timing slecht. Het was koud en het was warm. Een muts zong Hallelujah en ik had er een mening over. En heel mooi was weer dat mijn schoonzus stoer meedeed aan het WK turnen. Maar triest dieptepunt, en daarmee hoogtepunt, dat wil zeggen winnaar in deze categorie, is dat ik multicultureel werd aangerand in de Vijzelstraat. Nou ja, die is beter.

En de laatste categorie idioterie. Er was eens een kabouter. En ik ging op Twitter! Rita volgt me. Iemand likte niet aan een blaadje, want dan kreeg je griep. Maar deze wint: een brievenbus die Michael Jackson nadoet.

Ik zal vaker over piemels schrijven trouwens. Gisteren deed ik dat en prompt had ik tweemaal zoveel bezoeker. Nog bedankt. Daaag, koop geen vuurwerk en wees lief en mooi, maar echt, tot gauw, Botte.

‘Gezocht: luchthavenbewakers. Secundaire arbeidsvoorwaarden: blote piemels en borsten.’

Voor een radiobijdrage stond ik zelf ooit in een bodyscan. Dat was bij de rechtbank in Rotterdam. Ik mocht ook even achter de schermen kijken. Eén van de bewakers ging bij wijze van demonstratie in de bodyscanner staan. Ik was met een groepje journalisten, dat toen op het scherm mocht kijken. Daar mochten we geen opnamen van maken. Het werd gauw duidelijk waarom.

Op dat scherm zagen we namelijk de bewaker naakt, in 3-D. We zagen het pistool dat de bewaker bij zich droeg, op zijn onderrug. En aan de voorkant zagen we dat hij stevig geschapen en linksdragend was.

Ik vroeg: OK, dit hebben jullie dus net ook van mij gezien? De bewaker achter het scherm knikte glimlachend.

Ik weet niet of jij wel eens hebt gedroomd dat je ineens naakt op straat loopt, maar ik wel. En zo voelt het, zo’n bodyscan. Zeer intimiderend.

Nederland gaat op korte termijn alle passagiers op Nederlandse luchthavens controleren met een bodyscan. (…) Een meerderheid van de Tweede Kamer steunt het voorstel van Hirsch Ballin. Zowel regeringspartijen CDA en PvdA als de VVD in de oppositie zeiden dat dinsdag. Alle drie de partijen vinden dat veiligheid boven privacy gaat. Wel moeten er volgens VVD’er Fred Teeven goede afspraken worden gemaakt over wie de beelden bekijkt en hoe ze worden bewaard. TG

Een meerderheid van de Tweede Kamer is een stel ongeïnformeerde, gevaarlijk makke lammetjes, dat onze privacy te grabbel gooit.

De PvdA geeft bij monde van Ton Heerts aan dat vliegen een vrijwillige actie is. Dat is een belachelijk argument, alsof het om de veiligheidsriem in een auto gaat. CDA’er Sybrand van Haersma Buma denkt dat de bodyscan minder ingrijpend is dan fouilleren. Dat is belachelijk omdat je bij fouilleren niets wordt ‘bewaard’. En je houdt gewoon je kleren aan, waardoor we kunnen spreken van een nogal persoonlijke voorkeur van Sybrand.

VVD’er Johan Remkes zegt dat in een bodyscan alleen de contouren van het lichaam zichtbaar worden, en dat het dus geen echte ‘naaktscanner’ is. Dan heeft hij er nog nooit een gezien, want dat is het dus wel.

Ten slotte zegt VVD’er Fred Teeven, altijd goed voor uw privacy, dat er goede afspraken worden gemaakt over wie de beelden bekijkt en hoe ze worden bewaard. Ik wil niet dat om het even wie mij maar naakt bekijkt. En van bewaren, in welke vorm dan ook, kan al helemaal geen sprake zijn.

Wat een stel prutsers! Wie gaat onze kamerleden uit hun winterslaap halen? Dit is allemaal te belachelijk voor woorden. Schoothondjes van de Amerikanen.

Oh, en je dacht dat het vliegen hier veiliger van werd? Iemand van de Nederlandse militaire inlichtingen- en veiligheidsdienst zegt:

Al-Qaeda heeft eigen scan- en röntgenapparaten en oefent daarmee om bompakketjes zo goed mogelijk te maskeren. Sterker: Al-Qaeda heeft de afgelopen tijd geoefend met het passeren van bodyscans op belangrijke Europese vlieghavens. TG

En:

Schiphol durft niet te garanderen dat bodyscans het explosieve poeder van Umar Farouk Abdulmuttalab hadden kunnen detecteren.

Die bodyscan: gauw mee ophouden en laat iedereen gewoon z’n werk weer eens doen.

En wie mijn piemel wil zien, moet daar eerst netjes om vragen.

Matijn gaat trouwen! Als echte radioman deed-ie zijn aanzoek op de radio, live! Luister maar!

Of zoals hij zelf schrijft:

ik geloof dat ik net iemand ten huwelijk heb gevraagd.

‘t was de bedoeling dat het heel stoer zou klinken. en reuzegrappig ook.

‘t werd onbeholpen stotteren. met een trillipje ook nog. je blijft toch een mietje, blijkt. daar verandert een aanstaand huwelijk niks aan.

Prachtig! Matijn is radio- en blogcollega; ik leerde hem kennen tijdens mijn stage bij de NOS. Mij heeft-ie nooit kunnen versieren. Dit helpt ook niet. Wel romanties.

Eén van mijn buurvrouwen is ‘niet helemaal goed’, zoals een andere buurvrouw het omschreef. Doorgaans heb je daar weinig last van, maar met name in de zomer gooit ze nogal eens haar balkondeur, ramen, alsmede de volumeknop van haar stereo helemaal open. En soms gaat ze daarbij luidkeels zingend op haar balkon staan.

Irritant als ik net op mijn balkon zit en wil luisteren naar James Brown in plaats van Frans Bauer. Maar ach, zoiets hoort nu eenmaal bij Amsterdam. Ook al zou je in een ‘probleemwijk’ zoals die waar ik in woon wat anders verwachten bij ‘overlast’. Hangjongeren, scooters, boomcars en dergelijk lawaai…

Dus in de zomer van 2008 dacht ik: daar maak ik een geinig filmpje van voor YouTube. Die zie je hierboven. Waar ik niet op had gerekend was dat YouTube vreemde kostgangers kent.

wat is er mis met schootels en alloctoonen

ik ga je honden doodschieten

whaahha zware diss tegen amsterdam jode zijn niks

ik ga je honden doodschieten wuahhaha
kifesh Amsterdam oost is the boom en wat heb je tegen allochtonen en schotelantennes?

Die laatste is door de schrijver zelf weer weggehaald trouwens. Maar het is toch verbazend hoe dingen worden geïnterpreteerd als je er even niet bij bent. GRAPJE, potdomme.

Vind jij dat ik het filmpje van Youtube moet halen?

Vanmiddag tussen 12:15 en 14:00 mag Sjors een paar liedjes zingen op Radio 1. En ik begeleid hem daarbij op gitaar.

Dat is in het kader van de Radio 1 Decennium 10-daagse. Vandaag gaat het over het jaar 2004. Dit was het jaar waarin Theo van Gogh werd vermoord op de Amsterdamse Linnaeusstraat, vlakbij het Tropenmuseum. En dat is gekozen als locatie voor de radio-uitzending.

Je kan er ook bij zijn, geloof ik. Maar je kan natuurlijk ook gewoon de radio aanzetten.

‘moet kerstavond doorbrengen in een hotel op de luchthaven van Praag, omdat mijn aansluitende vlucht 10 uur vertraging heeft!‘

Dat smste vriend N.

Kort daarop belt hij me. Vooral omdat hij af wilde van een Oekraïense kapper die hem daar aan het versieren was. Dat de wijn duur is en dat hij helemaal alleen is.

Daarna moet hij bekennen dat hij onderweg is naar een oord waar hij kerst én oud & nieuw én dan nog een week in 28 graden Celsius door zal brengen. En dat hij koos voor de goedkoopste vlucht. Maar dat het toch heel erg is!

Tevreden duw ik een verse dvd in de speler.

Er is deze week een ramp gebeurd. Ik ben mijn bonuskaart kwijt geraakt.

Dat is om te beginnen vervelend omdat er nu weer een stuk plastic aan een vuilnisbelt is toegevoegd. Maar vooral omdat mijn oude bonuskaart een inside job was.

We spreken zo’n twaalf jaar terug. Ik kende iemand die bij de Albert Heijn werkte. Zoals je altijd iemand kent die bij de Albert Heijn werkt, als je zestien bent … …

Die kon mij een bonuskaart leveren ZONDER – want dat moest – dat-ie op naam kwam te staan! Jahaa! Privicy had ik, tezamen met bonuskorting! JARENLANG! Ik vertelde het alleen aan mensen die ik met mijn leven vertrouwde en droeg de kaart met trots bij me. Tot ik ‘m dus kwijt raakte. Lichte paniek beving mij toen die waarheid tot me doordrong.

Ik meldde me vanmiddag bij de balie van mijn lokale Albert Heijn. Dit zou een strijd op leven en dood worden om mijn persoonsgegevens. Die ging ik dus nooit en te nimmer afstaan! Desnoods zou ik Valse Gegevens verstrekken, maar Ze Zullen Er Nooit Achter Komen wie al die appelstroop toch koopt in de Indische Buurt.

In de rij bereidde ik mijn teksten zorgvuldig voor. En toen was ik aan de beurt.

“Moet ik hier zijn voor een bonuskaart,” opende ik sterk. Het meisje bevestigde en trok een la open. Ik verwachtte een aanvraagformulier van zeker zeven pagina’s.

Op het moment dat ik de mensenrechten wilde voordragen en een poster met Sophie in ‘t Veld wilde ophangen, gaf ze me zwijgend een bonuskaart en keek de persoon aan die aan de beurt was na mij.

En nu weet ik hoe een mengeling van trots en teleurstelling voelt.