bottejellema.nl

Waarom moet er een GPS-kastje in mijn auto als je wil weten hoeveel ik heb gereden?

Wist je eigenlijk wel dat auto’s al heel lang kilometertellers bevatten? Dat vrachtauto’s in de vorige eeuw ook al registreerden wanneer die kilometers worden gereden? Is dat niet voldoende? Waarom wil je eigenlijk weten waar mijn auto is?

WAAROM, Camiel!

Ik ben voor milieu, Camiel. En vrede en goed weer. En ik wil best vijftig cent meer betalen voor een liter brandstof, als ik dan geen aanschaf- en wegenbelasting meer hoef te betalen. Wist je dat je in dat geval evenveel geld binnen krijgt als met die hele kilometerheffing? En dat je daarvoor niet zo’n 4 miljard* hoeft te investeren in inbouwkastjes, bureaucratische rompslomp, inningsbureau’s en boete- en controle systemen?

* Ik moest lang zoeken hoeveel het jou eigenlijk gaat kosten, maar dit bedrag vond ik op je site. Het komt uit 2006, dus dat zal nu wel veel meer zijn. Maar ik typ hier nog even uit hoe dat er uit ziet, 4 miljard: 4.000.000.000,00 (voor het geval je vergeten bent hoeveel nullen dat eigenlijk wel niet zijn).

PS: het gaat je geen REET aan waar ik ben. Het is niet geheim, maar wel privé.

“Wat is jouw pulp?” vroeg ze. We waren nog maar een paar minuten met elkaar in gesprek. Best een goede vraag.

Haar vriend speelt in een tv-serie. Had ik niet gezien; ik kijk nauwelijks tv. Ik lees een verantwoorde krant. Luister naar nieuwsradio. Ik werk voor een verantwoord kunst en cultuurprogramma bij een verantwoorde omroep; ik heb natuurstroom; rij in een zuinige auto; …

Voor ik het wist vroeg ze me wat mijn pulp dan was; waarin heb ik een slechte smaak. Of ik uren naar Tell Sell kijk; of ik stiekem roddelbladen spel of wellicht alles van André Hazes heb.

Nou nee. Maar wat dan? Ik wist het eigenlijk niet. Mijn spelcomputer? Mijn desinteresse op culinair gebied? Mijn voorkeur voor slapen? Mijn jazz-collectie? Nee, het volstond in haar ogen niet.

Ik schakelde externe expertise in. Vriend B. wist binnen een paar seconden op welk gebied ik een slechte smaak heb.

“Oh, mannen.”

Ik zoek een lekker wijntje, als cadeautje. De winkelman prijst eentje aan, waar bij staat dat-ie uit Chili komt. Ik vraag of er ook een vergelijkbare Europese bestaat, vanwege het milieu en zo. Buiten hoor ik een vogeltje fluiten.

Tsja, uit dat werelddeel komen nu eenmaal hele lekkere wijntjes. Uit Europa heus ook, werp ik tegen. Onmiddellijk breekt de zon door. En een vrachtwagen uit Frankrijk stoot meer uit dan zo’n vlucht. Ik betwijfel dat stilletjes, en voel grassprieten zachtjes mijn enkel aaien.

Of ik een cadeauverpakking wil. Ja, maar is het karton? Dat is het. Ik wuif een vlinder van m’n neus en pak mijn portemonnee.

Om vervolgens met plastic te betalen.

In dorpshuis ‘d’Ald Skoalle’ in Bears.

Ze pakte de hele stapel van de printer. Ik zei dat er ook twee van mij tussen moeten zitten. Ze maakte aanstalten om aan haar vingers te likken, zodat ze door de printjes kon bladeren. Maar stopte vlak voor de daadwerkelijke lik.

“Oh, daar had ik bijna…” Ik vulde aan met iets over Mexicaanse jeweetwel. Een collega is geveld. Naar.

“Maar die heb je al gehad,” zei ze. Ik vroeg waar ze dat aan zag. Ze antwoordde dat zo langzamerhand iedereen toch wel aan het virus bloot moet zijn gesteld.

“Niet iedereen wordt er ziek van.” Interessant punt. Toch likte ze niet meer.

“we zijn door naar de volgende ronde!!!”