“Soooow…”, verzucht mijn bakker altijd half fluisterend. Dat doet ze in de tijd dat ik het wisselgeld in mijn portemonnee stop, mijn jas dichtrits en het gekochte van de toonbank neem. Dat is zo’n schier eindeloze periode waarin zij als gastvrouw zich kennelijk verplicht voelt de stilte te breken.
“Sooow…”, alsof we zojuist een pallet tuinaarde hebben versjouwd, naar volle tevredenheid.
“Soow…”, hoorde ik gisteren zachtjes tijdens het bekende interbellum. Niet van haar, maar van haar dochter, die op zaterdag helpt in de winkel.
de RSS-feed van deze site
2 reacties tot nu toe ↓
1 merijn // maandag 26 oktober 2009 om 21:47
Merijn vindt dit leuk.
antwoord
2 bb // dinsdag 27 oktober 2009 om 04:36
ik proef enige teleurstelling dat er geen zoon in de winkel stond!
antwoord
Laat een opmerking achter