aanbevolen
Sinds gisteren ben ik lid van het Comité van Aanbeveling van de Stichting Vrienden van Bogerman Muziek. Die stichting is in het leven geroepen door oud-docent Jos van der Zwan, die gisteren met pensioen is gegaan. Bogerman is mijn oude middelbare school. En Jos van der Zwan is de gene die mij op 13-jarige leeftijd probeerde over te halen lid te worden van de VPRO, een omroep waar wij thuis niet naar mochten kijken.
Toen ik er voor werd gevraagd dacht ik twee dingen: ‘JA!’ en ‘maar wie ben ik’. Om met dat laatste te beginnen; voor een effectieve aanbeveling is enige autoriteit van belang. In casu ging het er om dat ik als oud-Bogermanleerling nu radiojournalist ben en wel voor de VPRO. Andere leden van het comité zijn burgemeester, topinstrumentalist en dirigent, dus tsja, ik weet niet, maar goed.
Het eerste, dat JA!, overheerste toch. Want hoewel ik in mijn tijd als leerling nooit in een officieel Bogerman-orkest heb gespeeld, heb ik er daarna veel gedaan. Van licht- en geluidstechniek bij schoolvoorstellingen tot gitaarspelen bij een tour door Noorwegen.
Als HAVO-leerling speelde ik wel in bandjes die repeteerden op ‘het Bogerman’. Met een clubje vrienden zaten we soms uren te jammen, gewoon omdat het kon. En dat laatste is nou precies wat die stichting wil: dat het gewoon kan. Dat er geld voor instrumenten en apparatuur is, bijvoorbeeld.
En waarom moet dat kunnen? Wel… ik denk dat de muziek mij door mijn pubertijd heeft gesleept. Ik denk dat de muziek er voor heeft gezorgd dat ik over schuttingen ging kijken. Ik denk dat de muziek er voor heeft gezorgd dat ik kan doen wat ik doe en kan zijn wie ik ben.
Van harte aanbevolen dus! (hier had dan mooi een link naar hun site danwel hun gironummer kunnen staan, maar dat komt allemaal nog.)
