Met B. reed ik in de auto onze wijk weer in. We moesten stoppen voor verkeerslichten. B. liet ruime afstand tot onze voorganger. Naast de weg hing een grote poster, met Sven.
“Ik stop hier wel even. Dan kunnen we daar mooi even naar kijken,” zei hij. Wat we vervolgens deden.
Pas na een halve minuut realiseerden we ons dat we twee dames in een Lexus hinderden de weg op te draaien.
B. stuurde de wagen iets naar voren. We zagen de dames lachend voorbij rijden. We werden begrepen.
Sinds gisteren ben ik lid van het Comité van Aanbeveling van de Stichting Vrienden van Bogerman Muziek. Die stichting is in het leven geroepen door oud-docent Jos van der Zwan, die gisteren met pensioen is gegaan. Bogerman is mijn oude middelbare school. En Jos van der Zwan is de gene die mij op 13-jarige leeftijd probeerde over te halen lid te worden van de VPRO, een omroep waar wij thuis niet naar mochten kijken.
Toen ik er voor werd gevraagd dacht ik twee dingen: ‘JA!’ en ‘maar wie ben ik’. Om met dat laatste te beginnen; voor een effectieve aanbeveling is enige autoriteit van belang. In casu ging het er om dat ik als oud-Bogermanleerling nu radiojournalist ben en wel voor de VPRO. Andere leden van het comité zijn burgemeester, topinstrumentalist en dirigent, dus tsja, ik weet niet, maar goed.
Het eerste, dat JA!, overheerste toch. Want hoewel ik in mijn tijd als leerling nooit in een officieel Bogerman-orkest heb gespeeld, heb ik er daarna veel gedaan. Van licht- en geluidstechniek bij schoolvoorstellingen tot gitaarspelen bij een tour door Noorwegen.
Als HAVO-leerling speelde ik wel in bandjes die repeteerden op ‘het Bogerman’. Met een clubje vrienden zaten we soms uren te jammen, gewoon omdat het kon. En dat laatste is nou precies wat die stichting wil: dat het gewoon kan. Dat er geld voor instrumenten en apparatuur is, bijvoorbeeld.
En waarom moet dat kunnen? Wel… ik denk dat de muziek mij door mijn pubertijd heeft gesleept. Ik denk dat de muziek er voor heeft gezorgd dat ik over schuttingen ging kijken. Ik denk dat de muziek er voor heeft gezorgd dat ik kan doen wat ik doe en kan zijn wie ik ben.
Van harte aanbevolen dus! (hier had dan mooi een link naar hun site danwel hun gironummer kunnen staan, maar dat komt allemaal nog.)
Radiopresentator Govert van Brakel presenteert vandaag voor het laatst het NOS Radio 1 Journaal. Van Brakel begon zijn radiocarrière 33 jaar geleden en heeft zowel sport als actualiteiten gepresenteerd. NOS
Jammer, toch wel. Fijne man, fijne stem. Zo-iemand die ik wil horen als er echt wat aan de hand is. Of juist niet.
Hij nam in de regieruimte van de Radio 1 studio eens de tijd om met me te bomen over het benadrukken van een bepaald woord in een zin. Met geduld legde hij uit hoe het op z’n mooist kan. Radiomaker pur sang!
(Hij heeft niet gezegd dat ik ziek ben, maar had toch beter het woord ‘anders’ kunnen gebruiken in plaats van ‘ziek’? Come on. Laat maar.)
“Soooow…”, verzucht mijn bakker altijd half fluisterend. Dat doet ze in de tijd dat ik het wisselgeld in mijn portemonnee stop, mijn jas dichtrits en het gekochte van de toonbank neem. Dat is zo’n schier eindeloze periode waarin zij als gastvrouw zich kennelijk verplicht voelt de stilte te breken.
“Sooow…”, alsof we zojuist een pallet tuinaarde hebben versjouwd, naar volle tevredenheid.
“Soow…”, hoorde ik gisteren zachtjes tijdens het bekende interbellum. Niet van haar, maar van haar dochter, die op zaterdag helpt in de winkel.
Tegen RTV Noord-Holland verklaarde Ratelband dat hij heeft gezegd dat het ‘een ziek zooitje’ is, dat hij homo’s abnormaal vindt en dat ze zich buiten de maatschappij plaatsen. Het Nieuwsblad
Beste Emile,
Curieus: naast dit berichtenvenster staat als citaat van jou “Het maakt niet uit wat je overkomt; het gaat erom, wat doe je ermee!”.
Ik ben homo. Daar koos ik niet voor, dat is me zogezegd overkomen. Zoals sommige mensen rood haar hebben en anderen weer linkshandig zijn. Je doet er niets aan en ik wil er ook niets aan doen. Ik ben namelijk niet ziek. Het is een biologische afwijking, in zekere zin, maar abnormaal is het niet (is linkshandigheid dat wel?). Dat ik niet voor nageslacht zorg, is in de wereldgeschiedenis een futiel detail. Erger is dat hoog opgeleiden wereldwijd relatief minder nageslacht hebben dan laag opgeleiden; dat is in mijn ogen zorgelijker.
An sich maakt het me niet uit hoe mensen over homoseksualiteit denken. Ook uw mening interesseert me maar matig. Dat u er mee naar buiten treedt maakt het echter een ander verhaal. Net als donkere mensen, joden, roodharigen en linkshandigen verdienen homo’s het niet om als abnormaal, een ziek zooitje en niet-geïntegreerd betiteld te worden. Ik wil met mijn partner ongestoord door dit vrije land kunnen wandelen en uw uitingen belemmeren dat. Ik pik dat niet.
Het zou u sieren uw excuses aan te bieden en daarna uw mening voor u te houden.
Groeten van Botte Jellema
Ja, het staat er echt. Op het voorblad van de ANWB Kampioen november 2009:
‘BRAZILIË – genieten van de najaarszon’.
Een verhaal in de rubriek ‘lekker weg’, afgesloten met een exclusief arrangement van een reisbureau voor ANWB-leden.
Opmerkelijk.
Want in Brazilië hebben ze najaarszon in april. Als ze ‘m al hebben.