bottejellema.nl

Ik heb een beetje te doen met collega-journalist Jeroen Mirck. Hij is ten prooi gevallen aan de GeenStijl-horde. Dat is een groep mensen die met grote regelmaat de weblog GeenStijl bezoekt en daar berichtjes achterlaat. Ze laten zich slaafs door de redacteuren van GS sturen en daarom noem ik ze een horde. Ze klikken op de opgegeven links, gaan als een stel hooligans te keer en laten iedereen in verbijstering tussen de troep achter.

En nu is Jeroen de klos. De reden ontgaat me, zoals zo vaak bij GS. Verder weet ik niks van Jeroen en dit stukje is ook niet bedoeld om het persoonlijk voor hem op te nemen. Ik probeer te begrijpen waarom de leden van de horde zich zo belachelijk gedragen. En ik denk dat ik het weet.

Dat vond Huub Wijfjes vanavond in De Avonden. Ik interviewde hem omdat hij deze week begon als bijzonder hoogleraar Geschiedenis van de Nederlandse radio en televisie. De uitspraak heeft het ANP gehaald.

HILVERSUM (ANP) – ,,De Nederlandse omroepen maken bezigheidstherapie en tijdvulling.” Dat stelde Huub Wijfjes, bijzonder hoogleraar geschiedenis van de Nederlandse radio en televisie aan de Universiteit van Amsterdam, vrijdag in het VPRO-radioprogramma De Avonden. Wijfjes bekleedt de nieuwe leerstoel vanaf 1 september.

De wetenschapper liet zich zeer kritisch uit over het niveau van talkshows als De Wereld Draait Door. ,,De kern van veel programma’s is toch zorgen dat de mensen niet verveeld raken, dat ze niet gaan geeuwen, dat ze niet weg zappen.” Wijfjes stelt dat de impact van tv op de Nederlandse cultuur onmiskenbaar is en dat Nederlanders hun normen aanpassen aan wat op televisie een aantrekkelijke vorm is.

De bijzonder hoogleraar ziet deze culturele omslag het sterkst in de journalistiek. ,,Vroeger stond de informatieoverdracht centraler dan nu”, aldus Wijfjes. ,,Nu vindt men de ervaringsoverdracht veel belangrijker.”

Als voorbeeld noemt hij het programma Pauw & Witteman, waarin ,,meerdere mensen die totaal geen band met elkaar hebben op elkaar kunnen reageren. Dat een zangeres die toevallig een nieuw plaatje heeft gemaakt haar mening moet geven over Karst T. Dat is vormdwang. Dat is geen inhoudelijke overweging.”

Een journalist vraagt volgens Wijfjes tegenwoordig niet wat er aan de hand is, maar wat mensen er van vinden. ,,Journalisten zouden zich er bewust van moeten zijn dat dit het inhoudelijke verhaal ernstig beïnvloedt”, meent de hoogleraar. ,,En ze zouden zich af moeten vragen of ze dat willen. Mensen worden zo doelbewust dom gehouden.”

Hij stak z’n hand lachend omhoog toen hij me zag. Ik zwaaide terug. In de kantine van de VPRO zaten we op praat-afstand. Hij zag er goed uit. We hadden niet hoeven roepen om iets tegen elkaar te zeggen. Leuke kleren ook. Hij lachte nog een keer naar me, toen ik was gaan zitten. Hij had zijn krantje en ik mijn collega’s. Dus we lieten het maar zo.

Bovendien had ik werkelijk geen flauw idee wie hij was.

Gisteren heb ik een nieuw bakje gekocht, waar ik erg blij van werd. Een bakje is voor gitaristen – wat ik nog altijd ook een beetje ben – een klein doosje met elektronica. Dat plug je tussen je gitaar en je versterker en het doet iets met het geluid.

In mijn vaste setup zitten er zeven. Gewoon omdat ik het leuk vind, som ik ze op.

1. Wahwah-pedaal: daarmee kan je wah-wah-achtige geluiden met je gitaar maken, heel funky;

2. Tremolo: laat het volume ritmisch af- en toenemen, sfeervol voor jazzy toontjes;

3. Chorus: laat een lichte disharmonie in de toon verschijnen waardoor de toon lyrisch wordt, een droomgeluidje;

4. Phaser: zet de toon ritmisch in en uit fase met als effect een soort combinatie van chorus en wahwah, voor funky pop;

5. Delay: dit gebruik ik in twee varianten, een hele korte badkamerdelay voor de rock ‘n roll en een lange voor in de gitaarsolo’s;

6. Tuner: ja die doet niks met m’n geluid, maar is wel erg handig;

7. Tube Screamer: die is nieuw!

De Tube Screamer, onder de puristen bekend als de TS9 (nee, de TS808 was me te duur), is een zeer gewild bakje van Ibanez. Het werd gebruikt door Stevie Ray Vaughan en ook door mijn held John Mayer. Ik dacht: wat een onzin, wat heb ik daar nu aan, ik ga hunnie niet een beetje lopen imiteren. Maar toen ik gisteren bij Dirk Witte was en er toch eentje probeerde, was ik snel verkocht. Wat een fijn ding in combinatie met een Stratocaster.

Enfin, ik kan niet wachten om weer ‘s op te treden met m’n bakjes!