bottejellema.nl

Een vervreemdende ervaring, om niet snel te vergeten. We verhuisden vandaag de koeien van heit naar de nieuwe boerderij. 102; de jonge beesten en de kalveren zijn achter gebleven.

Ze moesten in een vrachtwagen waar ze nog nooit in waren geweest, ze moesten een stal in die ze nog nooit hadden gezien, vraten door een voerhek dat ze niet kenden en moesten daarna uit hun ritme van twee maal daags melken en in de melkrobot.

Ze deden het gewoon. Alsof er niks aan de hand was. Binnen een uur lagen de eersten te herkauwen in de ligboxen met hyperluxe matras. En die melkrobot? De dames stonden er voor in de rij en hadden om vijf uur al tweehonderd kilo melk gegeven.

Zwager en zus hebben er veel werk van gehad om alles ingericht te krijgen. En heit en mem ook. Met de nare omstandigheid dat een liter melk minder opleverde dan het kost ‘m te maken. En ze zijn nog niet klaar, maar de grootste stap is gezet.

Ik had geen rol; ik liep rond met een camera. En ik reed een van de trekkers van de oude naar de nieuwe pleats. Achter heit aan, die ook eentje weg bracht. Dat was mooi.

Ik zag een bijzondere blik in de ogen van heit. Die van het zien van zijn eerste kleinzoon, van het horen van het afstudeerconcert van mijn broer, van mijn buluitreiking. Het was niet op het moment dat hij de stal, waar hij de dieren 34 jaar heeft verzorgd, leeg zag. Het was toen hij de nieuwe vol zag.

De eerste dag van de rest van zijn leven.