bottejellema.nl

En alweer een dooie. Deze keer Les Paul, een gitaar legende. Zijn belangrijkste wapenfeit is dat er een elektrische gitaar naar hem is vernoemd, de Gibson Les Paul. Hij stond aan de wieg van de elektrische gitaar. Leo Fender stond ook aan zo’n soort wieg en uiteindelijk was geen van beiden de eerste, maar niettemin is Les Paul een legende. Op de site van de NOS staan meer interessante weetjes over deze meneer.

(Er staat dat Clapton op een Les Paul speelde, en dat zal heus eens voorgekomen zijn, maar Clapton was toch echt van de Fender Stratocaster en dat is voor Gibsonspelers zo’n beetje de duivel.)

Ik vind het jammer dat hij dood is, ondanks dat hij de keurige leeftijd van 94 jaar heeft bereikt. Hij speelde (in ieder geval) nog tot vorig jaar iedere maandagavond in een jazzclub in New York. Voor vijftig dollar kon je een set van hem zien.

Ik was vorig jaar een week in New York. Maar ik vloog op maandagavond in en op maandagavond uit… Een bezoek aan een van zijn concerten stond hoog op mijn lijstje, om het simpele feit dat hij een legende is. Helaas.

“Je maten zullen je allemaal voorbij rijden in hun nieuwe auto’s.” Dat was de waarschuwing die een coach mij zo’n tien jaar geleden gaf. Het kwam aan, want ik hou stiekem best wel van mooie auto’s. Ik was net begonnen als kleine zelfstandige en zijn boodschap was dat ik niet moest denken dat ik als ondernemer zou zwemmen in het geld.

Zijn uitspraak is mij altijd bij gebleven. Het klopte dat indertijd mijn studievrienden al rap een baan met lease-auto hadden. Dat waren mooie wagens en ik kon er niet aan tippen. Ik reed in grijs kenteken busje, want dat was lekker goedkoop. Lees verder–>

“Zo. Ziet het autootje er weer netjes uit? Moet je op tijd doen he? Anders wordt het een helse bende!” sprak de buurvrouw-die-niet-helemaal-goed-is vanaf haar balkon. Voor de zekerheid herhaalde ze het maar even: “Anders wordt het een helse bende!”

Ik had zojuist de stofzuiger door mijn auto gehaald. Voor het eerst in tweeëneenhalf jaar.

Maar dat kon zij niet weten.

.. zo’n Mégane cabrio. Maar dan wel zonder die tekst ajb.

Demasiado Corazon vind ik een van de leukste liedjes om te spelen met een band. Het heeft een hele gave groove. In de plaat-versie zit een hele mooie latin trompetsolo, die ik uit m’n hoofd heb geleerd. Vrijdag overleden, 58 werd-ie.

Cada manaña
Estoy quebrado
Y por las noches
Me despierto
Lacrimas en mi cara
Abajo de la lluvia
Lonely with my pride
Holding in my pain

Met een vriend (homo) zat ik op mijn balkon. Ik wees hem mijn lievelingsbuurjongen, die net thuis kwam gefietst. Al snel moest ik hem wijzen op mijn tweede lievelingsbuurjongen en niet veel later was daar ook mijn derde. Het gaat heel goed met de buurt.

(De laatste heeft overigens een ontiegelijk verwijfd loopje. Ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen. Het viel me op. Hij kwam samen met een vriendin thuis, dus ik weet het niet. Maar ik gluur lustig door, je bent de eerste die het weet.)

De neiging was groot om de herdruk van de jubileumuitgave van Thriller voor 24 euro op LP te kopen. Niet dat ik alles op vinyl wil hebben, maar dat ding is daar oorspronkelijk nu eenmaal voor gemaakt. De ettelijke miljoenen Thrillers voor Europa zijn overigens geperst in Haarlem, op een pers die nog altijd draait.

De heruitgave is een dubbelaar met nieuwe remasters en weet ik veel allemaal. Ik besloot om die nog even te laten staan – misschien geven ze de originele Thriller nog ‘s uit en die heb ik liever. Ik kocht een concertregistratie van The Dangerous Tour in Boekarest op DVD voor negen euro.

Dat was een dure tour, met veel vrachtwagens en zo. Dat concert met de lean, de hysterisch uitgedoste Jennifer Batten, het gouden slipje en aan het eind vliegt Jackson weg. Geweldig om te zien. En muzikaal is het heel goed, ontzettend vette band. Veel synthesizers, want het was 1992. Als entertainer en danser is Jackson bij deze tour wel op z’n best (zeg ik als leek). Ik zie een fitte, beheerste en energieke vent. Komen zijn moves uit de mime voort? Ik weet het niet, het is een lust voor het oog in ieder geval.

Ik heb helaas slechts de helft gezien. De regie koos er voor om elk flauw vallend meisje dat uit het publiek wordt getrokken in beeld te brengen. Elk! Ik heb zeker twaalf brancards gezien. En veel tuinsproeiend camerawerk van de mensenmassa, waar ik in ieder geval niet op zat te wachten.

Wacko staat ondertussen James Brown, Prince en elke pyrotechnicus in de wereld af te troeven, maar dat is nauwelijks te volgen. Ik kon ‘m wel schieten, die regisseur.

update: dit bedoel ik