“De Nederlandse militair die in Afghanistan per ongeluk een collega in zijn kleine teen schoot, heeft 120 uur werkstraf gekregen.” NOS
augustus, 2009 Monthly archive
Een dikke week. Het bevalt goed, ik mis de Saab amper. Ik had veel klussen en heb er dus al duizend kilometer in gereden. De ruimte, de luchtverversing en de audioinstallatie bevallen uitstekend.
Er blijkt onverwacht een bluetooth carkit in te zitten. En dat is ook een flinke stap vooruit voor mij. Ik heb het Nokia-oortje kapot gestampt, zoals ik al zolang wilde doen.
Hij hobbelt iets meer op de kleine bultjes en gaatjes, maar zweeft weer minder op de grotere. De actieradius (hoe ver kan je op een tank) is bijna twee keer zo groot. Dat komt omdat de Saab op LPG reed en er geen joekel van een tank in lag, terwijl het riant neemt.
Nu vergeet ik prompt überhaupt te tanken. Dat komt weer omdat ik bij de Saab altijd terug kon vallen op een paar liter benzine, waar ie ook nog op kon rijden. Er begon al van alles te knipperen.
Verder is-ie zuinig, vind ik, met z’n 1 op 20 met een vinger in de neus. Het feit dat constant in beeld is hoeveel liter ik per 100 kilometer verbruik, leidt bij mij soms tot extreem milieuvriendelijk rijgedrag. Grappig hoe dat werkt.
Verder valt het op dat een kleine 67% van mijn passagiers in slaap valt.
Vanavond gepresenteerd door mij. Giel kon niet of zo, dus dan doe ik het wel even.
Om zeven uur voert collega Catherine bij mij in de studio gesprekken over actuele gebeurtenissen uit de wereld van de cultuur. Na achten interview ik Leon Verdonschot over zijn ‘Rockroman’ Denvis. En na negenen een radiodocumentaire en de gedichtenketting. Luister maar!
Giel Beelen gaat vanaf september een programma presenteren op Radio 6. Elke zaterdag is op 19:00 uur ‘Giel Jazz’ te horen waarin de dj aandacht besteed aan acid jazz. Radiofreak
Had ik net zin om er een licht cynisch stukje over te schrijven, herinner ik me ineens de afsluiting van dit stukje van mij, van anderhalve maand geleden.
Heb ik dus mooi een nieuwtje laten lopen daar.
Vroeger moest je om een pak frisdrank open te maken een van de vastgelijmde lipjes naar boven trekken, het pak wat samenduwen en dan zelf een soort schenktuitje knippen of snijden. Je prikte met het mes of de schaar die je toch al in je handen had ook een luchtgaatje aan de andere kant boven in het pak. Bij beide acties gutste er vloeistof uit. Eigenlijk werd het altijd een rotzooi met die pakken.
Daar zijn ze toen over na gaan denken. Tegenwoordig heb je van die ingebakken plastic schenktuitjes. Die moet je doordrukken of zo. Pas daarna hoef je een mes of schaar te pakken, om datzelfde gaatje weer te maken.
En nog altijd wordt het een rotzooi.
Een vervreemdende ervaring, om niet snel te vergeten. We verhuisden vandaag de koeien van heit naar de nieuwe boerderij. 102; de jonge beesten en de kalveren zijn achter gebleven.
Ze moesten in een vrachtwagen waar ze nog nooit in waren geweest, ze moesten een stal in die ze nog nooit hadden gezien, vraten door een voerhek dat ze niet kenden en moesten daarna uit hun ritme van twee maal daags melken en in de melkrobot.
Ze deden het gewoon. Alsof er niks aan de hand was. Binnen een uur lagen de eersten te herkauwen in de ligboxen met hyperluxe matras. En die melkrobot? De dames stonden er voor in de rij en hadden om vijf uur al tweehonderd kilo melk gegeven.
Zwager en zus hebben er veel werk van gehad om alles ingericht te krijgen. En heit en mem ook. Met de nare omstandigheid dat een liter melk minder opleverde dan het kost ‘m te maken. En ze zijn nog niet klaar, maar de grootste stap is gezet.
Ik had geen rol; ik liep rond met een camera. En ik reed een van de trekkers van de oude naar de nieuwe pleats. Achter heit aan, die ook eentje weg bracht. Dat was mooi.
Ik zag een bijzondere blik in de ogen van heit. Die van het zien van zijn eerste kleinzoon, van het horen van het afstudeerconcert van mijn broer, van mijn buluitreiking. Het was niet op het moment dat hij de stal, waar hij de dieren 34 jaar heeft verzorgd, leeg zag. Het was toen hij de nieuwe vol zag.
De eerste dag van de rest van zijn leven.