bottejellema.nl

Voor de serie Zomeravonden van de VPRO maakte ik een drie uur durend programma met schrijver Gerbrand Bakker.

Gerbrand Bakker (1962) is de derde zoon uit een boerengezin van zeven. Zat 25 jaar op school, was ondertitelaar, schreef (mede) het scenario voor de Villa Achterwerk-serie ‘Ted & Ed’, geeft schaatsles, is hovenier en schrijver. Hij debuteerde in 2006 met het alom bejubelde ‘Boven is het stil’, een paar weken geleden verscheen ‘Juni’. “Een boek dat draait om feest en dood, kermis en ellende, draaimolens en begraafplaatsgereedschappenhuisjes,” aldus Bakker op zijn weblog. 

De verhalen van Gerbrand Bakker spelen zich veelal af op het Noord-Hollandse platteland. Boerenzoon Gerbrand Bakker neemt radiomakende boerenzoon Botte Jellema mee naar de kop van Noord-Holland voor een gesprek over zijn werk en zijn leven.

Ik ontmoet Bakker’s vader en hij neemt me mee naar een plek die in zijn laatste boek Juni een rol speelt, de Pishoek bij Wieringerwaard. Ik had het er al eens over. Hij ook.

Tussen 19:00 en 22:00 uur op Radio 6. Dat kan je ontvangen op de kabel, via digitale radio (en tv) en op internet. Na afloop is er een podcast beschikbaar.

- Niet gezien: Jamie Cullum, Seal en Adele. De drie ‘grote’ namen van gisteravond. Ik wilde graag andere dingen zien, zoals:

- Chucho Valdés Big Band… mooi! Goeie latinjazz. Heb ik een half uur van gezien, dankzij een file op de A13. Op zondagmiddag. Door een afgekruiste rijstrook. Om niks.

- Scott Colley Quartet… goed, maar vrij abstract. Drie nummers volgehouden.

- John Scofield Piety Street Band… laatste half uur van gezien. Scofield is een van mijn gitaarhelden. Hij speelde bluesnummers, wat-ie wel goed deed, maar de grootte van de zaal (Maas) werkte niet erg mee aan het geluid en de feel van de band.

- Toen een tijdje niks… ondertussen was het erg druk geworden. Gisteravond was het uitverkocht, net als zaterdag. Ook bij Esperanza Spalding kwam ik niet meer binnen. Ik was gisteren als gewone betalende bezoeker (82,50 entree) en dan is zoiets toch zuur. (Vrijdag was ik als gast, dus soit, maar er zijn wel anderen natuurlijk.)

- Etienne Mbappé… een grote bassist, die met zwarte zijden handschoentjes speelt. Hij komt uit Kameroen en mixt moderne jazz met de muziek van zijn roots. Heel erg goed, fantastische muzikanten op het podium en zeer groovende nummers. Het beste optreden van de avond.

- Q-tip… gigantische vergissing. Drie minuten volgehouden. Hard, vals, arrogant.

- Steve Winwood… ook niet fijn. Ik had meer verwacht van de man die met Jimmy Hendriks speelde en de orgelpartij van With A Little Help From My Friends verzorgde. Het was vlak. Wat ook niet hielp was dat hij speelde zonder bassist. De bas kwam uit de pedalen onder het Hammondorgel. Ik vind dat een belachelijke keuze, als je voor een paar duizenden mensen staat te spelen.

- En het was nog steeds druk… ik kon dus zo aan het eind van de avond ook niet meer even binnenwippen bij Jazzanova Live! of elders.

Ik vond de zondagavond minder leuk dan vrijdag. Deze avond had twee hoogtepuntjes, Valdés en Mbappé.

Ahoy is wel een fijne locatie voor zo’n groot festival, maar gisteravond herleefden de oude gangschuifelpartijen van het Congrescentrum af en toe. En het ligt op een onhandige plek, zo ergens onder in Rotterdam, zonder NS station.

Grappigste optreden: Tiny Little Big Band. Een bigband van acht man die bekendere jazznummers brachten in een miniconcertje. Ze speelden heel goed en maakten ondertussen geintjes op het podium (met een serieus hoofd danspasjes uitvoeren die mislukken). En gewoon uit NL.

Opvallend: ik stond aan het eind van de avond CD’s af te rekenen naast Giel Beelen. Wat zegt dat over North Sea Jazz? Of over Giel? Of over mij?

- Lee Ritenour… goeddeels gemist dankzij een vette file op de A4. Niet dat het OV had geholpen trouwens. Rotterdam, waar legt dat dan? Wel lekker binnenkomen op het festival, dat laatste kwartiertje van deze gitarist, maar ik kan er weinig over zeggen.

- Matthias Schriefl & Shreefpunk… raar bandje. Typisch zo’n obscuur NSJ-optreden, waar ik liever niemand mee naar toe neem, maar wel van geniet. Frontman Matthias kondigde omslachtig het nummer Luxemburg aan, inclusief uitgebreide verklaring van de titel. Waarna zijn band hem er op wees dat eerst toch echt het nummer Stockholm zou worden gespeeld.

- Raul Midón… in een grote zaal (Maas), waar het geluid vorig jaar niet te harden was. Deze keer goed, gelukkig. Midón heb ik twee jaar geleden gemist, waar ik spijt van had toen ik het TV-verslag van de NPS zag. Buitengewoon spectaculair, wat deze blinde man die in zijn eentje met een akoestische gitaar uithaalt. Daar kan ik alleen maar van dromen. Wat een muzikant!

- Konrad Koselleck Big Band… waar mijn broer in speelt. Vaak gezien in Amsterdam, en ze speelden deze keer erg goed. Zo’n beetje het lastigste podium van NSJ (namelijk buiten + afgelegen), maar ze wisten gedurende het optreden steeds meer mensen te trekken en vast te houden. Heel goed gespeeld, fijne solo’s. De band wordt eigenlijk nog steeds beter.

- Duffy… blies heel NSJ weg, in positieve zin. Meer een diva dan ik dacht, maar dankzij de briljante clip en het meesterlijke album ben ik nog altijd verliefd op haar. Schelle stem met veel vibratie, wat zomaar irritant kan worden. En een vrij gelikte podiumpresentatie (achtergrondzangeresjes die kleine Duffy’s waren, witte panelen als decor, bassist en gitarist in skinny jeans), en dat is gewaagd op North Sea Jazz. Maar het was uiteindelijk gewoon erg goed. Ze wisten zowel de herkenbare Duffy-sound van de CD neer te zetten, als heerlijk groovend te spelen, zoals dat live hoort. De band was trouwens ontiegelijk goed. Nog nooit een blanke club muzikanten zó laid back horen spelen.

- Chris Potter Underground… voor mij een beetje té traditioneel als het zesde bandje op mijn programma na een hele lange dag. Nog even bij de funkende Roy Hargrove gekeken, maar ik wilde wel naar huis.

Vandaag ben ik er niet. Ik kijk uit naar zondag!

Leonard Cohen vindt dat te veel mensen zijn nummer Hallelujah hebben gecovered. ‘Het is een goed lied, maar te veel mensen zingen het’, aldus de Canadese zanger vrijdag.

‘Ik las een recensie van de film Watchmen waarin Hallelujah wordt gebruikt en de recensent zei ‘kunnen we alsjeblieft een verbod krijgen op het gebruik van Hallelujah in films en tv-shows?’ en zo denk ik er ook wel een beetje over’, aldus Cohen. Volkskrant

Ik ben er vrijdag en zondag. Vrijdag staan er een paar heule goeie dingen op mijn programma waar ik erg naar uit kijk. Zondag is meer een uitvogel- en experimentendag. Tot dan!

Een auto op grijs kenteken zocht ik, want dat mag weer. De dealer uit het Noord-Hollandse P. vertelde uitvoerig over de wagen en de autobranche. Ik zei dat ik ‘m voor mijn werk als journalist wil gebruiken. Dat was een soort trigger.

Ineens ging het over Marokkanen. Dat die bij hem kwamen omdat hij niet de duurste was. Ze brachten oude dieseltjes die hij dan door de APK moest sleuren. Dat bij veel van die auto’s de kilometerteller teruggedraaid is. En dat hij daarvoor op zijn falie kreeg van de NAP.

Dat die Marokkanen in wagens rondrijden die rustig een half miljoen kilometers op de teller hebben. Dat dit auto’s schijthokken zijn waar De Nederlander nog niet dood in gevonden wil worden. Dat alles voor graties moet bij hun.

Dat de Marokkaanse taxirijders er een puinhoop van maken. Dat ze een andere cultuur hebben. Dat hij een taxi van een Marokkaan had waar de achterwielen afdonderden toen hij ‘m op de brug omhoog takelde. Dat het ze allemaal niks kan schelen.

Dat hij een Marokkaan in dienst had gehad, die zo lang vakantie nam als hij zelf wilde. Dat hij die de laan uit had gestuurd. Dat ze een andere instelling hebben. Waar wij niks mee kunnen en dat hij er schoon genoeg van had.

“Maar”, zo sloot hij zijn betoog af, “ik zou nooit op Wilders stemmen. Want dat is een demagoog.”

Gisteren merkte ik weer eens het verschil tussen werknemer en zelfstandig ondernemer. Ik ruimde wat oude administratie op. Daarbij kwam ik een dikke stapel brieven van de pensioenorganisaties van mijn vorige werkgevers tegen. Nooit gelezen.

De reden dat ik die brieven niet las, was dat pensioenen me geen fluit interesseerden. Er stonden zinnen als: “Wanneer er tot uw 65e niets aan uw werksituatie verandert, dan krijgt u…”, en dan een bedrag dat er nu mooi uit ziet maar waarvan je natuurlijk geen idee hebt wat dat over veertig jaar nog waard is. meer