bottejellema.nl

NSJ zondag

- Niet gezien: Jamie Cullum, Seal en Adele. De drie ‘grote’ namen van gisteravond. Ik wilde graag andere dingen zien, zoals:

- Chucho Valdés Big Band… mooi! Goeie latinjazz. Heb ik een half uur van gezien, dankzij een file op de A13. Op zondagmiddag. Door een afgekruiste rijstrook. Om niks.

- Scott Colley Quartet… goed, maar vrij abstract. Drie nummers volgehouden.

- John Scofield Piety Street Band… laatste half uur van gezien. Scofield is een van mijn gitaarhelden. Hij speelde bluesnummers, wat-ie wel goed deed, maar de grootte van de zaal (Maas) werkte niet erg mee aan het geluid en de feel van de band.

- Toen een tijdje niks… ondertussen was het erg druk geworden. Gisteravond was het uitverkocht, net als zaterdag. Ook bij Esperanza Spalding kwam ik niet meer binnen. Ik was gisteren als gewone betalende bezoeker (82,50 entree) en dan is zoiets toch zuur. (Vrijdag was ik als gast, dus soit, maar er zijn wel anderen natuurlijk.)

- Etienne Mbappé… een grote bassist, die met zwarte zijden handschoentjes speelt. Hij komt uit Kameroen en mixt moderne jazz met de muziek van zijn roots. Heel erg goed, fantastische muzikanten op het podium en zeer groovende nummers. Het beste optreden van de avond.

- Q-tip… gigantische vergissing. Drie minuten volgehouden. Hard, vals, arrogant.

- Steve Winwood… ook niet fijn. Ik had meer verwacht van de man die met Jimmy Hendriks speelde en de orgelpartij van With A Little Help From My Friends verzorgde. Het was vlak. Wat ook niet hielp was dat hij speelde zonder bassist. De bas kwam uit de pedalen onder het Hammondorgel. Ik vind dat een belachelijke keuze, als je voor een paar duizenden mensen staat te spelen.

- En het was nog steeds druk… ik kon dus zo aan het eind van de avond ook niet meer even binnenwippen bij Jazzanova Live! of elders.

Ik vond de zondagavond minder leuk dan vrijdag. Deze avond had twee hoogtepuntjes, Valdés en Mbappé.

Ahoy is wel een fijne locatie voor zo’n groot festival, maar gisteravond herleefden de oude gangschuifelpartijen van het Congrescentrum af en toe. En het ligt op een onhandige plek, zo ergens onder in Rotterdam, zonder NS station.

Grappigste optreden: Tiny Little Big Band. Een bigband van acht man die bekendere jazznummers brachten in een miniconcertje. Ze speelden heel goed en maakten ondertussen geintjes op het podium (met een serieus hoofd danspasjes uitvoeren die mislukken). En gewoon uit NL.

Opvallend: ik stond aan het eind van de avond CD’s af te rekenen naast Giel Beelen. Wat zegt dat over North Sea Jazz? Of over Giel? Of over mij?