bottejellema.nl

Schrijven over piemels doe ik niet veel meer, op mijn weblog. Sinds ik professioneel freelancer ben. Ik maak vandaag een uitzondering.

Om te beginnen moet je weten dat De Trut, waar ik eerder over schreef, weer gewoon open is. Ze wilden even een statement maken, vertelde een van de medewerkers. Alles is weer zoals het was, ongeveer, en dat is een goede zaak.

Gisteravond was ik daar weer. Extravagant was het. En De Trut bewees weer eens dat de Reguliers Dwarsstraat een suffe bedoening is. Sjoerd Kooistra, nog bedankt.

Twee jongens waren piemelnaakt (ja, daar was-ie dan). Ze waren van boven tot onder bedekt onder een fluoriserende oranje verf. Het was eerder kunstig dan erotisch, hoewel ik niet weet wat de bedoeling was. Ze gedroegen zich niet veel anders dan andere mensen in De Trut. Ik bedoel, ze waren geen stripact of ingehuurde dansers.

Het is natuurlijk best raar, dat er gewoon twee jongens in hun blote kont rondlopen. Maar dit kwam volslagen normaal over. De ervaring was niet veel anders dan wanneer je in een ruimte bent met een David beeld. De verf deed de rest. Het maakte hun lichaam perfect en surreëel. Ik zou de jongens niet herkennen zonder dat spul. Zoals niemand op David lijkt.

Aan het einde van de avond praatte ik met een van de jongens. Ik zei dat ik het lastig vond niet steeds naar zijn piemel te kijken. Hij moest een beetje lachen. Hij was waarschijnlijk joods.

Stomste actie: met auto een terrein op rijden, waar kort daarop recht voor de ingang een optreden begint.
Grappigste songtekst: “Ben ik mezelf aan het beminnen / Schiet jouw gezicht mij te binnen / Kan ik weer helemaal opnieuw beginnen” – André Manuel.
Beste weblogreactie: “Omke Botte!!” – Teun (2 jr).
Vreemdste act: iemand liep mijn huurfiets omver, waarna de achterband leeg liep.
Niet verrassend: Kyteman op het Groene Strand; wel een succesnummer bij het publiek, maar ik had er meer van verwacht.
Heintje Davids: Erik Vloeimans. Geen optreden of hij was er weer.
Piemelscore: 1, in de voorstelling ‘mond vol zand’ (wat wij heus niet verbasterden).
LOREO op ORVA: deze letters stonden op de vlaggen voor de thuisbasis van de AVRO op OEROL. De wind stond kennelijk anders dan verwacht.
Mooiste SMS: “PRUTSER! jij wel lekker op Oerol. LUL” – radiocollega Tom is niet jaloers.
Respect: voor de dames van Wiek, die een uur lang rondjes rennen, vallen, kruipen, springen en dansen door het losse zand, opgejaagd door draaiende wieken. Ik zou dat geen vijf minuten volhouden.
Onbegrijpelijk: een half uur Spinvis met een echomachine op het podium van Westerkeyn.
Leukste act: De Verhalenboer van Compagnie Kaiet!. Ik heb er een reportage over gemaakt, die zet ik hier nog wel even online.
Mooiste gitaar: de mintgroene Fender Musicmaster uit 1962 van André Manuel: “Ja, hij moet eens even worden afgesteld. Als ik verder op de hals speel, wordt alles een halve toon hoger dan de rest van de band.”
Mooiste geluid: toch weer de gierzwaluwen, door de straten van Terschelling West.

Vandaag was er een beetje weinig internet hier. Dus een korte update. Ik kom net terug van de voorstelling Wiek. Dat is dans en dat is niet iets waar ik erg thuis in ben. Maar dit was geweldig. Een uitputtingslag voor de dansers en een hele waardige afsluiter voor het festival. Voor mij dan. Echt heel mooi.

Nog een (of anderhalve) montage en dan zit het er op. Morgen aan het eind van de middag heb ik de boot terug naar Harlingen en dan weer heerlijk slapen in m’n eigen bedje.

Niet alleen wordt mijn accent zwaarder. Ook begin ik gewoon Friese woorden door mijn Nederlands te gooien. Ik hoop maar dat het niet op zender gebeurt. 

Vandaag in de uitzending de burgemeester van Terschelling geïnterviewd. Hij vertelde dat het toch wel erg druk was deze keer. Er zijn zelfs fietsen vanaf Ameland en Vlieland hier naartoe gebracht, en alsnog is er geen fiets meer te bezetten.

Na de uitzending zag ik de voorstelling ‘Waai’. Het was een beetje vaag, en dat was ook wel het idee, maar het werd zo hilarisch dat het wel goed was.

Nog twee uitzendingen te gaan: tussen 14:15 en 14:30 uur op Radio 1. Wel luisteren he!

Natuurlijk moet ik niet zeuren. Dat is in zijn algemeenheid wel zo. Ik wil heel even uitleggen dat het niet zomaar gezeur is, dat ik moe ben. 

Ik overnacht op een schip uit 1905. Dat klinkt romantisch, maar eerlijk gezegd zit ik er niet zo op te wachten. Ik ben namelijk 1.92 en het bed waar ik in slaap is 1.90. De douche is ook ongeveer zoiets. Het kamertje is op een luikje in het plafond na helemaal dicht. Als er beweging is in het water, gaat het schip de touwen strak trekken, wat met een daverend geknars gepaard gaat. Verder is het natuurlijk een uitgelaten boel in de haven van Terschelling. Dat is heerlijk als je daar op vakantie bent, maar wanneer je overdag geconcentreerd aan een radioprogramma moet werken is dat minder. Ik slaap maar een paar uur per nacht en daarom zeur ik dus over vermoeidheid. 

Enfin. Ik heb de mooiste baan van de wereld, echter niet de mooiste slaapplek.

Hiernaast zie je een mislukte foto van de Oerol-pasjes van mijn neef Botte Jellema en die van mij. Botte Jellema’s – voor al uw publieksbegeleiding en AVRO verslaggeving. Morgen weer luisteren he? Tussen 14.15 en 14:30, op Radio 1!