radio
“Oei”, dacht ik.
Er was een monteur bezig met mijn CV-ketel. Hij had duidelijk een achtergrond buiten West-Europa. Hij was al vroeg in de ochtend gekomen en om eerlijk te zijn was ik nog niet heel lang wakker. Tussen het ontgrendelen van de portiekdeur en het openen van mijn eigen deur, had ik de radio aangezet. Op Radio 1, omdat ik daar ‘s ochtends graag naar luister.
Hij kon rustig aan mijn ketel werken en ik kon doen alsof ik belangrijke e-mails aan het lezen was. Ik geneer me vaak voor muziek die op de radio te horen is, als er vreemden bij zijn. Dus ook wat dat betreft liever neutrale nieuwsgesprekken. Dacht ik.
Maar tijdens dat semi-lezen, was er op Radio 1 een gesprek begonnen over problemen bij Marokkaanse jeugd. Nu was ik niet zeker of de monteur Marokkaanse voorouders zou hebben. Maar ik voelde mij er wel wat ongemakkelijk bij.
Op de radio zei de deskundoloog van dienst iets als “Bij Marokkaanse jongeren zien we vier keer zo veel crimineel gedrag als bij Turkse jongeren.” Ik hoopte dat mijn monteur Turks zou zijn, om de verkeerde redenen.
“Ja” zei de presentator, “daar hoor je toch veel over, dat zij in het criminele milieu terecht komen.” Een loze opmerking en tendentieus. Ik voelde een soort drang op komen om me te verontschuldigen.
“Ik word daar wel eens een beetje moe van hoor” hoorde ik de monteur zeggen. Hij vertelde dat hij Marokkaans was, en dat hij zich vaak dood ergerde aan vervelende, luie, jonge Marokkanen die de boel verpesten. Maar ook dat hij zich ergerde aan het radiogesprek.
“Het gaat maar om een kleine groep. Ik doe bijvoorbeeld hard mijn best om wat van mijn leven te maken. Ik werk. Ik wil straks kinderen. Ik begon met een grote doos gereedschap in het openbaar vervoer. Nu heb ik een auto van de baas. Je kan niet zomaar zeggen dat de Marokkanen crimineel zijn.” Oeps.
Ik voelde me verantwoordelijk. In de eerste plaats omdat ik die zender had aangezet en in de tweede plaats… omdat ik zelf zukke radio maak. Hij had natuurlijk gelijk en een bijzinnetje als ‘daar hoor je toch veel over’ zal ook mij wel eens over de lippen zijn gekomen op de zender. Belachelijk. Confronterend. Het was eigenlijk wel goed om dit nu eens zo mee te maken.
Het werd een fijn gesprek met mijn ketelman. Hij vertelde dat hij goede leraren had getroffen op zijn school. En dat die hem heel goed op weg hebben geholpen. Het was ontroerend. Ik durfde op een zeker moment zelfs te bekennen dat ik voor die zender werk.
Hij installeerde overigens op eigen initiatief een kleine schakelaar waarmee ik het door mijn ketel heet houden van een voorraadje water kan uit zetten. Spaart geld. Kijk, zo’n jongen, daar kan je wat mee.
Ik wou dat die 30 gastjes die elke dag bij mij voor deur de wijk een stukje onleefbaarder maken een schakelaartje hadden waarmee je ze uit kunt zetten.
Dat wilde mijn monteur ook.
Inderdaad, hoezo was die opmerking “loos en tendentieus”? Er werd gewoon een hard feit genoemd, en dat is nodig om tot oplossingen te komen….
“daar hoor je toch veel over, dat zij in het criminele milieu terecht komen.” zegt natuurlijk niks, als feit. Dus is het loos. Verder is ‘veel’ ongedefinieerd, en dan wordt het in dit geval dus tendentieus.