bottejellema.nl

de gang van zaken in een supermarkt

De jongen-van-de-dag van vandaag bevond zich naast mij, in een rij voor de kassa. Die van hem ging sluiten, wat de kassèire oploste door hem het bordje “deze kassa is gesloten” te laten vasthouden. Alsof hij dat boven zijn hoofd moest houden. Ik denk niet dat dat normaal is. Maar ik hoopte alvast dat ik dat nooit zou hoeven doen.

Hij hield het zo wat in zijn mandje, omdat het wat gênant was. Maar dat had weer als gevolg dat er mensen achter hem aansloten, wat hij niet meteen door had. Dat zou ik ook niet door hebben gehad.

Het kassameisje riep daarom: ‘hij moet het wel laten zien!’ Meer tegen de rest van de rij dan tegen hem. Verlegen hield hij het bord een beetje omhoog, wat toen dus eigenlijk al niet meer hoefde. Ik was blij dat ik niet in zijn schoenen stond. Ik schuifelde naar voren, tevreden dat alles bij mij op rolletjes liep.

Maar ik had te vroeg gejuicht. Ook mijn kassa ging dicht, tot mijn schrik. Mijn kassameisje vertrok voor mijn neus. Iets met pauzes ofzo, geen idee. Zij en haar collega’s hadden ook geen idee. Er was allemaal consternatie. En ik stond daar maar, met een leeg gekieperd mandje en zestig mensen in mijn nek. Ik wilde er eigenlijk niets mee te maken hebben.

Na het een paar minuten aan te hebben gezien, piepte ik ‘hallo?’ richting de kibbelmeisjes. Onderwijl zwaaiend met mijn bonuskaartje. Dat heeft er vast heel nichterig uitgezien. Ik weet niet of de jongen-van-de-dag dat zag. Het werkte wel, maar ik besloot nooit meer naar een supermarkt te gaan.