bottejellema.nl

Wat is dat toch met mij en auto’s? Ik durf er hier nauwelijks meer over te schrijven. Enerzijds omdat ik hoop dat ik dan geen nieuwe onheilstijding over mezelf afroep. En anderzijds om mij jullie hoongelach te besparen.

Het is trouwens ook best een saai verhaal en iedere keer hetzelfde. Eerst ben ik blij met mijn fijne wagen en rij glimlachend stad en land af. Dan begint er iets te rammelen en verdwijnt mijn glimlach. Daarna breng ik ‘m naar de garage, wat steevast gepaard gaat met een onwaarschijnlijk gedoe en mijn gezicht vertoont zorgelijke trekken. En tot slot krijg ik de rekening gepresenteerd met een bedrag waar ze vroeger een hele snelweg voor aanlegden.

Ik vind autorijden echt leuk en voor mijn zelfgekozen werk doe ik het ook vrij veel. Maar kan iemand mij tegenhouden als ik er weer eens een wil kopen?

.. aan iedereen die d’r gisteren was. Ik vond het heel erg leuk! En aan de reacties te horen was ik niet de enige..

Blijf deze site checken voor aankondigingen van optredens, van bijvoorbeeld met Sjors.

Hier nog even Hallelujah zoals Jeff ‘t deed, om het af te leren.

Wat: 
Feestje, vermomd als optreden.

Wanneer:
Dinsdag 10 februari, 21u., we maken het niet laat.

Waar:
Studio-K (Les Misérables stond al in Carré).

Wie:
The Eastside Virtuals, bestaande uit Sjors van der Panne, Marike Roelofsen, Willem Smid, Maarten Bakker en ik.

Waarom:
Omdat ik dan 32 word.

Kado?
Nee, man, het is kredietkrisis! Kom nou maar gewoon even naar dat café. Hertog Jan op de tap. Bankjes. Gitaar. Mensen enzo. Is leuk.

Klik hier voor het verhaal bij deze foto.

“Hoor maar,” zei ik slaperig tegen de monteur. Natuurlijk was er op dat moment niets te horen.

Mijn cv-installatie maakt kleine knalgeluidjes als de waterpomp aanslaat. En die slaat nogal eens aan. Ik vind dat een irritant geluid, dus ik belde de monteur. Die was er vanochtend. Nogal aan de vroege kant.

“Snormaal, sgewoon geloid,” sprak hij in zijn beste Afghaans Nederlands. 

“Nee, kijk, je zet de warme kraan aan, ” zei ik, terwijl ik de warme kraan aan zette, “en na een tijdje hoor je van die knalletjes. Hoor maar.” 

Er volgden tien buitengewoon gênante seconden waarin niet alleen mijn cv, maar ook mijn straat, alsmede de complete probleemwijk zich hulde in een serene rust. De monteur schroefde voor de vorm nog ergens wat aan en zette toen het frontpaneel weer terug. Ik voelde me wat ongemakkelijk. Niet alleen had ik zichtbaar te lang in mijn nest gelegen, maar ik liet hem ook nog eens opdraven voor knalgeluidjes-die-niet-bestaan.

“Normaal geluid, veel van dit model ketel in buurt. Zijn nog maar negen jaar oud. Prima. Mooi gitaar. Jai speelt voor werk.” Hij wees op de drie prominent aanwezige instrumenten in mijn woonkamer. Ik legde uit dat het een uit de hand gelopen hobby was, waarop ik mij afvroeg in hoeverre ‘uit de hand lopen’ al behandeld was in de taalcursus. Ik realiseerde me ook meteen dat dit een nogal aanmatigende gedachte was.

Of ik wat wilde spelen. Dus zo kwam het dat ik vanochtend op blote voeten voor een Afghaanse cv-monteur in een probleemwijk de blues stond te spelen met het schaamrood op mijn kaken. Op de achtergrond begeleid door zachte knalletjes uit mijn cv.