bottejellema.nl

Ik heb bij de bouwmarkt een mooi nieuw rolgordijn gekocht, voor in de woonkamer. Het is een hele fraaie en daarom ben ik er blij mee. Een klein minpuntje is wellicht dat het uit een soortement ‘Jan Des Bouvrie’-serie komt. Dat kostte vast onnodig extra. Maar hij is mooi, dus soit.

Vanmiddag heb ik ‘m opgehangen. Ik ben nooit zo van instructies – zeker niet als ze van Jan Des Bouvrie komen – maar bij dit soort installaties komt het toch een beetje krekt. Dus ik hield me er maar aan. 

Je moet zo’n ding zelf op maat maken, door onder andere het buisje dat de handel recht trekt van beneden, af te zagen. Het komt vrij precies met lengtes, in dit geval de gewenste breedte, minus 25 millimeter. Wat alsnog bijna mis ging. Goed lezen is belangrijk.

Maar toen kwam het. Op die instructies, die ik dus nauwgezet volgde, stond dat je die buis op een specifieke manier moet afzagen. Namelijk zo, dat ‘JAN DES BOUVRIE’ in het zicht staat als je het geheel hebt opgehangen. Nou vraag ik je! Rebels heb ik het buisje andersom afgezaagd. Jan kan de pot op.

(Gelukkig heeft mijn ongehoorzaamheid niets afgedaan aan het resultaat.)

Tijdens de kerst maken we bijzondere radio op Radio1. Op Tweede Kerstdag staat de zender in het teken van het thema investeren. 

De financiële markt nodigt momenteel niet erg uit om in te investeren. Maar er zijn veel meer investerings-mogelijkheden. Foppe de Haan vertelt over investeren in sport, maar ook investeren in ontwikkelingshulp, in de zorg en in duurzame energie krijgt aandacht. De hele dag door reportages, gasten en achtergronden over de meest uiteenlopende vormen van investeringen. radio1

Mij werd gevraagd of ik een reportage wilde maken onder de noemer ‘investeren in talent’. Ik moest daarbij denken aan mijn vroegere muziekdocent Anne Oosterhaven. Die heeft mij erg geïnspireerd en is heel belangrijk geweest voor hoe ik mij heb ontwikkeld, tijdens mijn pubertijd, maar ook daarna. 

Toen ik elf was en een school moest uitkiezen, wilde ik naar de Lagere Landbouwschool. Ik ben er op de open dag geweest. Maar mijn ouders wilden per sé dat ik naar Algemeen Voortgezet Onderwijs zou gaan, waar ik toen boos om was. Zo belandde ik op ‘het Bogerman’. Op die school maakte ik kennis met een hele nieuwe wereld. Zij investeerden in een muziekstudio en er was een Big Band. De jonge Botte belandde tussen de snaren, snoeren en knopjes. En daar zit ik nog steeds.

Ik ben naar docent Anne Oosterhaven toe gegaan met de microfoon. Hij vertelt wat hij doet en heeft gedaan, ondermeer met de Bogerman Big Band. Deze band heeft het Prinses Christina Concours gewonnen en speelt in heel Europa. Ik mocht er ook in spelen en mijn huidige coverband is een spin-off van de Bogerman Big Band. Zoals veel oud-Bogermanners, heb ik veel te danken aan het feit dat ze daar investeerden in talent.

Tweede Kerstdag, na twee uur op Radio1. Maar luister gerust de hele dag.

Het weemoedige liedje Hallelujah van de Canadese zanger Leonard Cohen (74) staat deze week in maar liefst drie verschillende varianten in de Britse hitparade, The UK Top 40. [...] Op nummer 2 prijkt de monumentale cover van de Amerikaan Jeff Buckley, uit 1994. AD

Het kan dus maar zo zijn dat je dit liedje onverhoedt om je oren krijgt. Als een kerstsfeerig dingetje ofzo. Het bevat wat aan de bijbel refererende teksten namelijk. Dus staat het op het repertoire van nogal wat gospelkoren. Die natuurlijk hoogtij vieren dezer dagen. Met kindekes, sneeuwvlokjes, engeltjes, kaarsjes, kribbetjes en twinkellichtjes enzo.

Denk dan maar aan Jeff’s uitspraak dat het nummer wat hem betreft gaat over ‘the hallelujah of the orgasm’.

“Ho, stop! U giet het er overheen!” zei ik.

“Ja, dat hoort zo, bij een pasteitje,” zei de kerst-culinair expert.

Daarna haalde ik een broodje met kaas.

Ik loop het centrum van Haarlem uit. Voor me loopt een man, die een beetje overhelt naar een kant. De plastic tas die hij aan zijn linker hand draagt moet zwaar zijn. Zijn rechter arm steekt hij namelijk uit, in een poging tegenwicht te bieden. Het is een bokkig balanceren. Als ik nog eens kijk, lijken er bierblikjes in de tas te zitten.

In tegengestelde richting komt een andere man aangelopen. Ze kennen elkaar, blijkt uit de begroeting. Maar die komt pas op het laatste moment. Ze zeggen daarna nog wat tegen elkaar. Daarvoor moeten ze zich omdraaien en dan achterwaarts lopend spreken, want ze zijn elkaar al gepasseerd. 

Het is een gesprekje op een vrolijke toon. Ze hebben kennelijk haast, want ze lopen ondanks alles door. Dit houdt in dat ze steeds harder naar elkaar moeten schreeuwen, naarmate het gesprekje vordert.

“Hoe gaat het met je?”

“Ja, heel goed hoor!”

“Ben je al vrij dan?!”

“Nee, ik heb ‘m nog om! Ik ben nog elektronisch gedetineerd!!”