Verslaggever Jeroen Wielaert in gesprek met kunstenaar Damien Hirst. Uitgezonden in het NOS Radio 1 Journaal (ingekort), om ongeveer tien voor zes. Gewoon, omdat het kan.
oktober, 2008 Monthly archive
Nog een auto-avontuur? Ik rij me wat af deze dagen. Ik sta ook minstens zoveel stil trouwens.
Vandaag stond ik bijvoorbeeld stil op de Erasmusbrug, voor de stoplichten. Links zag ik een grijze Ford Mondeo, zo’n typische niets-aan-de-hand auto. Ik keek weer voor me.
Links zag ik een hand bewegen in de Mondeo. Ik keek en een meneer met een niets-aan-de-hand pak aan zat met zijn vinger uitgebreid in zijn neus te wroeten. Snel keek ik weer voor me.
We gingen rijden. Links zag ik nog net hoe de vinger in de mond verdween. Niets aan de hand.
Een licht bruine Mercedes, van ergens begin jaren negentig. Zo’n grote, hoekige station, met links een grotere buitenspiegel dan rechts.
De bestuurder was naar schatting in de veertig, met een Bono-zonnebril. Hij had lang haar dat net gewassen was en daardoor vies leek. Onafgebroken bellend.
Op de voorruit zat een oude Pinkpop-sticker. De wagen is waarschijnlijk in 1997 backstage geweest ofzo.
De achterkant hipt bij elke hobbel parmantig een paar keer omhoog en omlaag. Binnenkort moet er eens naar de schokbrekers worden gekeken.
Op de passagiersstoel ligt een enorme lichtgroene lampekap. Op de achterbank is een kinderzitje bevestigd.
Losjes broemden we gezamenlijk van Amsterdam naar Hilversum, via Weesp. Ik had alle tijd er een mooi verhaal omheen te verzinnen. Iets met een jonge vader die Jeroen heet en een gedetacheerde halve flex-baan heeft bij de interactive-afdeling van media-consulmanagement die user-generated content leveren voor de mobiele website van FunY. De lamp is voor Anoek van communicatie, want haar lamp had hij afgelopen weekend omgegooid bij de uit de hand gelopen vrijmibo ter viering van het live gaan van een nieuwe startup.
Wil je me niettemin op mijn neus slaan als ik er ooit zo bij rijd?
Dit is mijn telefoon; mijn oude telefoon inmiddels. Ik heb een nieuwe gekregen van het werk. Ik vond het altijd geweldig wanneer ik een nieuwe telefoon kreeg, of kocht. Dan kon ik niet wachten om ‘m te proberen. Dat is zeker nog wel een beetje zo… maar, die ouwe…
162 uur en 22 minuten uitgaand gebeld en 172 uur en 24 minuten inkomende gesprekken. 2080 verzonden sms’jes en 2586 ontvangen (interessante getallen en verhoudingen).
Vanuit huis, maar ook vanuit New York, Brussel en Londen. Groningen, Maastricht, Enschede en Terschelling. Ik ben er meerdere keren mee op zender geweest, als de verbinding het weer eens niet deed.
Ik kreeg er in te horen dat mijn zus zwanger was. Er staat een sms in van T., die ik graag wil bewaren. Een sms van collega H., die vond dat ik het goed deed toen ik de eerste keer live op Radio 1 was. En een van een vriend na een heel erg genant moment, dat altijd tussen ons zal blijven.
Het is een prachtige hoor, die nieuwe, niets op aan te merken. Hij kan zelfs foto’s maken van mijn oude telefoon. Maar weet je wat het is? Ik ben zo’n sentimentele zak.
Vandaag valt mij de eer te beurt om te figureren op BW14. Dat is de site van René, die hier ook wel ‘s langs komt. Hij schrijft een erg goed weblog en daarom is het een eer.
Ineke reageerde onder mijn Matthijs-dis dat ik maar opgegeven moest worden voor de show van Paul de Leeuw. Omdat het mijn wens is om mijn Jeff Buckley-verhaal op de televisie te vertellen. Dat idee loopt wat uit de hand.
René plaatste op zijn succesvolle weblog een oproep om het werkelijk aan de Vara te vragen. Dat is natuurlijk verder volstrekt kansloos, en ook heel goed bedoeld, maar toen ik zei ‘Dank Je Feestelijk’, toen bedoelde ik dat ook echt.
Want denk je dat ik er ongeschonden vanaf kom, bij zo’n Paul de Leeuw, met mijn voornaam? En denk je dat ik ten overstaan van 2,3 miljoen kijkers op mijn gitaar ga spelen? Of zie je het voor je dat ik tussen Paul’s grappen en grollen door de kans krijg om mijn verhaal werkelijk te vertellen?
Nee, ik stel voor dat ik gewoon rap aan de slag ga met het maken van een volgend briljant programma. Zodat ik vanzelf op televisie kom. Met een eigen show. Waarin ik Matthijs én Paul dan ontvang!
Dus lieve René en al zijn lezertjes, het snode plannetje gaat niet door. Maar mochten jullie toch nieuwsgierig geworden zijn naar dat verhaal – waar het per slot van rekening allemaal om is begonnen – dan stel ik voor dat jullie fluks op de knop ‘Broadcaster’ klikken. Bovenaan de pagina.
Hierbij een suggestie voor de formulieren op jullie website. Om precies te zijn voor de tekst van de foutmelding die daar verschijnt wanneer je op ‘verzenden’ klikt. Ik vind ‘m zelf briljant in zijn eenvoud en een opkikker voor jullie site.. of hele bedrijf… misschien zelfs wel voor de hele wereld!
“http://www.upc.nl
Ons formulierensysteem is doctrinair en kan iets simpels als een streepje in een telefoonnummer niet aan omdat wij dat ooit zo hebben gewild, niet omdat het onlogisch of onbegrijpelijk is. Uw telefoonnummer is ongetwijfeld correct, u zal het per slot van rekening wel weten. Onze nederige excuses en zou u alstublieft zo vriendelijk willen zijn om dat streepje weg te halen?”
En dan twee knopjes, in plaats van het dwingende enkelvoudige ‘OK’. Het is nog incorrect ook. Het telefoonnummer is per slot van rekening wel goed en ik kan derhalve onmogelijk aan u bevestigen dat het dat niet is. De nieuwe knopjes bevatten de volgende tekst:
1: “Excuses aanvaard, ik neem de debiliteit van uw programmeurs voor lief en verwijder het streepje wel even.”
2: “Doe ‘t lekker zelf en zak in de stront met je excuses.”
Met vriendelijke groeten,
Botte Jellema