bottejellema.nl

Uiteindelijk heb ik ‘m toch nog gezien. De film Into The Wild. Hij draait al een behoorlijke tijd in de bioscoop en ik dacht dat ik te laat zou zijn. Filmvrienden zeiden dat ik ‘m absoluut moest zien en ze hadden gelijk. Het is een hele mooie film. Een schitterend, op waarheid gebaseerd, triest verhaal; prachtige plaatjes; een mooie jongen en filmisch fijne vindingen.

Tegelijkertijd was-ie ook irritant, en dan bedoel ik met name de hoofdpersoon Chris. Hij werd als zó perfect neergezet, dat het eigenlijk ongeloofwaardig was. Hij haalde op school alleen maar A’s (tienen), was zeer zedelijk (how old are you, sixteen, no, sorry), was leuk met anderen, nooit eenzaam en kon overleven zonder geld. Ik vond hem een domme padvinder, narcistisch, arrogant, asociaal en bloedmooi. Perfecte mooie jongens irriteren me trouwens sowieso behoorlijk. Dat komt omdat ik weet dat ik nooit genoeg zal doen om zo’n staat van perfectie te bereiken. En dat is voor iemand die alles zo goed mogelijk wil doen vrij vervelend.

Zo trek ik het ook heel slecht dat Jeff Buckley zo goed gitaar kon spelen. De laatste tijd ben ik dit liedje aan het bestuderen:

Jeff speelde het in 1993 in het Café Sin-é in New York, live. Het is een liedje van Edith Piaf: ‘Je n’en Connais Pas la Fin’. Hij speelt daar zulke mooie nootjes… En ik kom echt een heel end, maar om het zo te spelen als hij, daar ben ik nog wel even mee bezig. Jeff was 26 toen hij dit kon; het is vrijwel perfect. Ik vind het verschrikkelijk om het niet zo te kunnen.

Ik kan van dat soort dingen aardig chagrijnig en moedeloos worden en dan heb ik ook geen zin meer om m’n best te doen. Gelukkig loopt het met Chris van Into The Wild én met Jeff slecht af.

Yn in maïsfjild oan de Ivigeleane yn Loeiingea binne tweintich hennepplanten ûntdutsen.

De eigner fan it maïsfjild hie twa minsken opdracht jûn om krieën út it fjild wei te jeien. De twa fûnen njonken de fûgels ek de hennepplanten. De eigner fan it maïsfjild hat oanjefte dien fan it illegale plantsjen fan de hennep.
Omrop Fryslan

In een maïsveld in Loënga zijn twintig hennepplaten ontdekt, door twee mensen die er kraaien aan het wegjagen waren. De eigenaar van het maïsveld heeft aangifte gedaan van het illegaal planten van de hennep.

Ik ontken elke betrokkenheid.

(Het is op zich grappig, maar de daders hebben wel een fiks aantal maïsplanten vernield.)

Dagelijks gezondheidsmagazine op Radio 1

HILVERSUM – Onder de titel De Praktijk brengt de AVRO vanaf 25 augustus een dagelijks gezondheidsmagazine op Radio 1. Het programma wordt gepresenteerd door Jan Mom, de presentator van het huidige middagprogramma Wat Nu…? dat verdwijnt.

De Praktijk wordt iedere werkdag uitgezonden van 13.30 tot 14.30 uur. Het programma is het eerste in zijn soort op de nieuwszender, vertelde eindredacteur Carla Valentin woensdag.

Op de weg lag om de twintig meter of zoiets een klein plasje water, midden op het wegdek. We hadden net bijna een kwartier voor de brug gestaan, op de Afsluitdijk. Ik had de motor afgezet, uiteraard, en de raampjes een beetje open. De zon scheen, maar zo was het aangenaam en fris in de auto. Buiten was het een graad of twintig.

Enkele anderen lieten daarentegen hun motor draaien. Om zo de airco aan te kunnen laten. Een kwartier lang. Die airco stond waarschijnlijk afgesteld op… juist: twintig graden. Maar met de raampjes dicht (want dat moet met een airco, dan ziet namelijk iedereen dat je airco hebt) loopt de temperatuur in de auto met airco natuurlijk rap op.

Ik vind dat deze mensen de rijbevoegdheid moet worden ontzegd, dat hen hun auto moet worden afgenomen, dat die geveild moet worden ten gunste van een windmolenpark-in-zee en dat ze flink voor de blote billen moeten krijgen. Of is dat erg Stalinistisch?

1 conclusie: de olie is nog lang niet duur genoeg.

Met Sjors ga ik dit spelen. Hij zei: je moet die clip even zien.

Inderdaad.

Beste Botte,

Onder verwijzing naar de [...] bedrijfsregeling Telecom willen wij alle medewerkers die het betreft er op wijzen dat het weliswaar is toegestaan de ter beschikking gestelde mobiele telefoon incidenteel te gebruiken voor privégesprekken die niet kunnen worden uitgesteld, maar dat de telefoon in beginsel uitsluitend zakelijk gebruikt dient te worden.

Uiteraard gebruik ik in het vervolg mijn privécomputer, -internetverbinding, -tafel, -stoel, -kamer, -contacten, -radio(‘s), -sokken, -tapijt, -krant, -televisie, -tijd en -hersenen slechts incidenteel voor zakelijke zaken die niet kunnen worden uitgesteld.

Zoals zoveel dingen, is dit volgens mij ook een beetje aan het wereldgebeuren voorbij gegaan. Toto stopt er mee.

“After a 31 year career, the current line up of Toto (Steve Lukather, David Paich, Mike Porcaro, Simon Phillips, Bobby Kimball and Greg Phillinganes) have decided to go their separate ways and begin new chapters in their lives.“

Je kent ze van Africa, Hold The Line en Rosanna. Wat minder bekend is, is dat de leden van deze band op belachelijk veel grote muziekproducties te horen zijn. Zo hebben ze bijvoorbeeld een groot deel van het bekende werk van Michael Jackson ingespeeld. Verder zijn ze te horen in werk van Steely Dan, Dire Straits, Bruce Springsteen, etcetera. Enfin, lees voor de grap de Wikipedia eens.

“Maar dat is toch allemaal ontzettend Middle Of The Road, wat heb jij daar mee, Jellema?” hoor ik je denken.

Het zijn allemaal gewoon ontzettend goeie muzikanten. Check drummer Simon Phillips, meerdere keren uitgeroepen tot Beste Drummer van de Wereld (wat dat verder ook betekent). Of check hoe zijn in 1992 overleden voorganger Jeff Porcaro de niet eenvoudige groove van ‘Africa’ neerlegt.

En dan de gitarist Steve Lukather, wiens schoenen ik graag eens zou poetsen. Het is een van de beste gitaristen die ik ken. Ik vind dat hij een mooi en groot geluid heeft, rauw en subtiel tegelijk, dat hij rappe vingers heeft en dat hij prachtige melodische solo’s speelt. Wel is hij lelijk. Maar met name op het onbekendere werk van Toto doet hij fantastische dingen. Check bijvoorbeeld eens Jake To The Bone (gitaarsolo op 3’40) en Dave’s Gone Skiing. En dat is nog maar een kleine greep uit hun onbekende, meer complexe en heftigere materiaal. Ik heb me er uren mee vermaakt met een gitaar om m’n nek.

En daarom vind ik Toto zo’n goeie band. De laatste jaren hebben ze geen hitjes meer gehad, maar wat is dat tegenwoordig ook nog waard. Hun live-shows waren niettemin geweldig. Het is al weer een behoorlijke tijd geleden dat ik ze live zag, maar Youtube is wat dat betreft erg fijn.

Deze is bijvoorbeeld van hun concert in Amsterdam in 2003, ‘Home Of The Brave’:

Volgens mij een mooi voorbeeld van de breedte van deze band.

Onder mijn muziekvrienden is Toto ook nog altijd populair. Een tijdlang speelden we het spelletje ‘raad de Toto-plaat’. Veel Toto-nummers beginnen met een drumfill en die deden we dan na, met de mond. ‘Hold The Line’ was wat dat betreft altijd de leukste: “KRATSH!“…