bottejellema.nl

“De Nederlands/Antilliaanse speelfilm Panman: Rhythm of the Palms heeft twee Amerikaanse filmprijzen gekregen. Op het Hollywood Black Film Festival kreeg Panman de titel beste lange speelfilm. Op het Brooklyn International Film Festival kreeg de soundtrack van Bart Westerlaken de prijs voor beste muziek.” nos

Mijn Bart is dat!! Je weet wel! Met hem was ik onlangs zelfs in datzelfde Brooklyn. Nu is hij international award winning composer, oftewel: wereldberoemd!

Daar zat ik zondag nog gewoon een biertje mee te drinken, hoor…

Een groep jongens viert de 3 – 0 overwinning van Oranje, op de brug bij het Amstel Hotel. En ik had toevallig mijn radiorecorder bij me: MP3.

voor

na

Aan het eind van de middag / begin van de avond had ik een optreden met mijn band. Dat was als afsluiting van een muziekfestival in Sneek en we waren zo’n beetje de slot-act.

Ik ben wel eens ergens ‘uit geregend’. Maar deze bui sloeg alles. Ik had met wat aplomb bij een gitaarsolo aangekondigd dat het een anti-regen-solo zou worden. Je moet wat he, als artiest. Dat is toch ietwat mislukt. We hadden niet eens tijd om te melden dat we het daar maar bij zouden laten. Dat was ook een volstrekt overbodige opmerking geweest trouwens.

Binnen twintig seconden stond alles blank. Onze geluidsinstallatie stond onbeschermd buiten en is zeiknat geregend. De rest van de spullen van de band stond onder een soort afdakje, maar het regende zo hard dat veel van mijn spullen toch aardig nat zijn geworden. Ik geloof dat er niettemin weinig schade is. Niemand werd geëlektrocuteerd.

Gisteravond vierde de AVRO haar 85-jarig bestaan met een feestje voor de medewerkers, aanhang en dergelijke. Dat is voor mij wel een beetje een uitdaging. Want daar komt nogal wat televisie-volk op af, en dat ken ik niet. Als radiomaker heb je sowieso weinig met tv te maken, maar daar komt nog eens bij dat ik (kennelijk) wat weinig televisie kijk.

Zo stond op een gegeven moment een aardige mevrouw bij mij aan de sta-tafel. We bleven samen over, nadat onze beider gespreksgenoten richting bar of wc waren vertrokken. Ik kende haar gezicht wel ergens van, maar ik kon het niet helemaal plaatsen.

Gezien de informele sfeer permitteerde ik mij te vragen: “Ken ik uw gezicht nu van de AVRO-wandelgangen of van televisie?”

“Nou,” zei ze, “ik vrees van dat laatste…”. Het bleek namelijk Margreet Spijker te zijn, presentatrice van onder andere RTL Nieuws. Ik viel dus niet alleen door de mand als werknemer in ‘t Gooi, maar ook als journalist. Want collega’s moet je toch wel kennen, nietwaar?

Enfin, dat luikje onder mij dat ik zo graag geopend had willen hebben bleef gesloten. Ik kon het gesprek eigenlijk niet meer redden, terwijl ik daar meestal best goed in ben. Zij moest daar wel een beetje om lachen.

Later maakte ik bijna nog een keer dezelfde duikeling met een oud-presentatrice van het Jeugdjournaal, maar inmiddels was ik op mijn hoede. Het valt nog niet mee hoor, dat Hilversum.

Mannetje‘s website is de laatste tijd wat dunnetjes bezaaid met logjes. Maar dat weerhield hem er niet van mij op dit hilarische filmpje te attenderen…

Ik zal wel weer de laatste zijn die ‘t ziet Centraal Beheer durfde de spot afgelopen september niet op de buis te brengen, maar ik moest er gênant hard om lachen!

17:32 Sjors belt, of ik vanavond met hem zou kunnen spelen in het Betty Asfaltcomplex in de show van Paul Haenen. Dat kan.
18:30 Sjors arriveert bij mij thuis om de nummers nog snel even door te nemen en rap wat te eten.
20:00 Aankomst bij Betty Asfalt.
22:00 Optreden
23:30 Applaus
01:30 Versterker, gitaar en alles staan weer thuis.

Er is niet 1 manier te verzinnen om mij gelukkiger te maken, dan me te vragen om te komen spelen. Zeker op het laatste moment, zeker bij zoiets gaafs als in Betty Asfalt.

De dikke onweersbui die na afloop over Amsterdam trok, blijft voor mij als boerenzoon de ultieme beloning. De oogst is binnen. Biertje & wat chips en dan lekker slapen… C’est beau la vie!