bottejellema.nl

shine a light

Gisteravond ben ik naar een concert van The Roling Stones geweest. In de bioscoop dan. Het stond aangekondigd als ‘documentaire’, maar het was eigenlijk een opgetuigde concertregistratie. Veel gerimpelde huid in beeld. Ze speelden trouwens erg slordig, echt heel erg. Ik snap niet dat ze dit zo naar buiten hebben willen brengen. Maar ik ben geen Stones-kenner.

Mick Jagger wordt als een soort god in beeld gebracht. Het is opmerkelijk dat die man met zijn leven en leeftijd zich nog zo uitleeft voor een zaal, maar een ‘god’ gaat misschien wat ver. Het begin van Martin Scorsese, zichzelf in beeld brengend, is wel erg leuk, maar achteraf bezien misschien wat gezocht.

Met de audiomix werd de hele tijd geschoven. Dat wat in beeld was, kwam ook extra naar voren in het geluid. Dat is een filmtruukje, maar bij concertregistraties ben ik het niet zo gewend. Het kwam op mij wat belachelijk over, als een YouTube Shred (wat overigens meer aan de shreds ligt dan aan de film).

Shine A Light is leuk als je van de Stones houdt. Er komt nogal wat minder bekende muziek voorbij en voor mij als gitarist moest ik regelmatig even door de nonchalante en rafelige gitaaruitbarstingen heen bijten, met name van Keith. Mick zingt bij tijden meer in klankstoten dan in woorden. Ron is rustiger en best goed op lapsteel gitaar, maar dat is weer niet erg rock ‘n roll. Charlie Watts is eigenlijk nog het meest stabiel van allemaal.

Mick beweegt zoveel en energiek dat je er moe van zou worden. Dat is fantastisch om te zien, hij komt echt door het filmdoek. Maar de zestigers blijven muzikaal vooral staan door de muzikanten die eigenlijk niet bij The Roling Stones horen, zoals de bassist, de toetsenisten en de blazerssectie.

Dat alles doet niets af aan de prachtige filmbeelden van Scorsese. Een concert op filmkwaliteit, dat zouden ze vaker moeten doen. Filmisch snoepje: Keith blaast al spelend een brandende peuk van z’n lippen.