bottejellema.nl

Normaal onthoud ik me hier een beetje van het etaleren van mijn politieke opinie. Dat helpt namelijk nooit, in het kader van journalistiek etcetera. Maar dit moet ik even kwijt.

Mijns inziens is het een hoop mensen in Nederland (een derde ofzo) nog steeds niet duidelijk wat voor eng volkje de Christen Unie eigenlijk is. Ze zitten in de regering. Ze bezetten zes (6/150) kamerzetels. En zijn voor kanker.

Na wat medisch christelijk-ethisch gekrioel, waar nooit uit te komen is, weigeren ze één onderwerp op zijn merites te beoordelen. Ik ga dat inhoudelijk nooit zo sterk uit kunnen leggen als de NRC, dus lees dat maar hier (met inlog).

Ik kan je aanraden om even te kijken naar een stukje NOVA. Twan Huys interviewt een mevrouw, die de rotziekte waar het om gaat heeft, en een bijzonder hoogleraar medische ethiek, die prominent lid van de CU is. Scroll even naar ongeveer tweederde van het onderwerp en zie hoe het pijnlijk duidelijk wordt dat we hier met reli-idioten te maken hebben.

Het is een verwerpelijk politiek machtsspelletje dat hier door de CU wordt gespeeld, over de ruggen van vrouwen met kanker. Of erger nog: over de ruggen van kinderen die met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kanker krijgen.

Mijn impressie: deze mevrouw wil een kind. Daarvoor heeft ze vijf embryo’s laten invriezen. Met één van de embryo’s wil ze zwanger worden. Vier worden er grof gezegd weggegooid. Mag ze dan asjeblieft de embryo zonder kans op kanker het leven gunnen?

Embryo’s zijn beginnend menselijk leven, dat moet worden beschermd, zegt de CU. Kanker is eindigend menselijk leven, stelletje imbecielen.

(foksuk.nl)

Ekpe Zonderland mag definitief naar de Olympische Spelen. De turner voldeed bij de WB-wedstrijden in Moskou aan de eis van NOC*NSF tot vormbehoud. (…)

Zonderland:”Ik ben ontzettend opgelucht. Zo’n kwalificatie is leuk, maar dan moet je het daarna toch nog een keertje laten zien. En in het turnen kan het altijd verkeerd gaan.” nos

Ik ben even een breedbeeldtelevisie kopen…

Gisteravond ben ik naar een concert van The Roling Stones geweest. In de bioscoop dan. Het stond aangekondigd als ‘documentaire’, maar het was eigenlijk een opgetuigde concertregistratie. Veel gerimpelde huid in beeld. Ze speelden trouwens erg slordig, echt heel erg. Ik snap niet dat ze dit zo naar buiten hebben willen brengen. Maar ik ben geen Stones-kenner.

Mick Jagger wordt als een soort god in beeld gebracht. Het is opmerkelijk dat die man met zijn leven en leeftijd zich nog zo uitleeft voor een zaal, maar een ‘god’ gaat misschien wat ver. Het begin van Martin Scorsese, zichzelf in beeld brengend, is wel erg leuk, maar achteraf bezien misschien wat gezocht.

Met de audiomix werd de hele tijd geschoven. Dat wat in beeld was, kwam ook extra naar voren in het geluid. Dat is een filmtruukje, maar bij concertregistraties ben ik het niet zo gewend. Het kwam op mij wat belachelijk over, als een YouTube Shred (wat overigens meer aan de shreds ligt dan aan de film).

Shine A Light is leuk als je van de Stones houdt. Er komt nogal wat minder bekende muziek voorbij en voor mij als gitarist moest ik regelmatig even door de nonchalante en rafelige gitaaruitbarstingen heen bijten, met name van Keith. Mick zingt bij tijden meer in klankstoten dan in woorden. Ron is rustiger en best goed op lapsteel gitaar, maar dat is weer niet erg rock ‘n roll. Charlie Watts is eigenlijk nog het meest stabiel van allemaal.

Mick beweegt zoveel en energiek dat je er moe van zou worden. Dat is fantastisch om te zien, hij komt echt door het filmdoek. Maar de zestigers blijven muzikaal vooral staan door de muzikanten die eigenlijk niet bij The Roling Stones horen, zoals de bassist, de toetsenisten en de blazerssectie.

Dat alles doet niets af aan de prachtige filmbeelden van Scorsese. Een concert op filmkwaliteit, dat zouden ze vaker moeten doen. Filmisch snoepje: Keith blaast al spelend een brandende peuk van z’n lippen.

Voor de AVRO ben ik deze weken bezig met een reportageserie over ‘Piloot Worden’. Begin dit jaar las ik op de site van RTV Noord het bericht dat de KLM Flight Academy (KLS) in Eelde extra studenten wil aantrekken. De vraag naar piloten, en dus naar hun afgestudeerden, is namelijk groter dan ooit tevoren. Om een lang verhaal kort te maken: ik vroeg me af hoe die selectie procedure er uit zag en voor ik het wist zat ik er in.

Eerst moest ik twee psychologische tests doen. Er werd gekeken of ik slim genoeg voor de opleiding zou zijn en of ik het karakter had dat ze van hun mensen verwachten. Dat eerste zat snor, maar het tweede niet. Ik werk te solistisch. Dat is prima voor een radioverslaggever, maar voor een piloot is het minder.

(Overigens vermoed ik dat ze dit vooral afleidden uit een groepsopdracht die we daar kregen. Ik heb me toen terughoudend opgesteld, omdat ik niet echt-echt piloot wil worden, in tegenstelling tot mijn groepsgenoten. Stom van me. Enfin.)

simulator
Gisteren volgde een ander onderdeel, dat ik ondanks mijn gesjeesdheid toch mocht doen. In een vliegsimulator vliegen! Voor ingewijden: de GVSS. Dat klinkt heel spectaculair, maar in de praktijk draait het om niet veel meer dan zes klokjes, een brute joystick en een computer.

De simulator staat in een kamer van een paar vierkante meter bij de KLS. Het is een kleine cabine van polyester, die in de verte iets van een vliegtuigcabine heeft. Je kan er van achteren in komen en plaatsnemen in de stoel. Er is een dashboard met instrumenten, knopjes en handles. Je ziet verder niets, je moet puur op de instrumenten vliegen.

corrigeren
En ik kan je melden dat dat zowel geweldig als verdomd lastig is! Het lijkt altijd zo simpel, dat vliegen, maar wat ik me niet realiseerde is dat alles wat je doet, invloed op alles heeft. Trek je de neus op, dan daalt de snelheid en het toerental en wijkt het vliegtuig iets naar rechts van de koers af. Corrigeer je dat, dan hang je schuin, wat ook weer invloed op de snelheid heeft. Je mag ook niet scheef vliegen, dus je moet met je voeten constant het vliegtuig recht trekken (de slipkogel in het midden houden). En dan moet je ook nog op tijd vliegen. Over een 360 graden bocht moet je precies twee minuten doen bijvoorbeeld.

Dit alles houdt in dat ik constant aan het rekenen was. Dat is niet mijn sterkste punt. Een vlucht duurt een half uur, waarin je een aantal handelingen moet uitvoeren (hoogte bereiken, horizontaal vliegen, bochtjes draaien, snelheid verminderen, dalen). Tussendoor moet je steeds alert zijn op… nou ja, eigenlijk alles.

kapot
Ik heb drie vluchten gedaan, waarvan twee serieus. Ik moest echt op de toppen van mijn kunnen werken. Instrumenten checken, interpreteren, beredeneren wat de correcties zouden moeten zijn, correcties uitvoeren, bijeffecten van de correcties corrigeren, etcetera. En dan dus die opdrachten ook nog uitvoeren.

Ik was kapot aan het eind van de dag. Maar ik ben niet neergestort en het was fantastisch! De conclusie was dat ik het helemaal niet zo slecht had gedaan, gezien de extreem korte voorbereiding. Dat deed me goed. Normaal doen gegadigden voor de KLS hier vier dagen over; ik een halve dag.

Beroepsvlieger zal ik niet worden. Ik hou het bij razende reporter. Wat een mooi vak heb ik toch!

Aanstaande vrijdag is de slotaflevering van ‘Piloot Worden’ te horen op Radio 1, tussen drie en vier uur in het programma ‘Wat Nu’ (ijs en weder dienende).

Mijn huis staat in een aanvliegroute voor duiven. Het is mij een raadsel waar ze naar toe aanvliegen, maar mijn huis staat in de weg. Niet dat van de bovenburen, niet dat van de benedenburen, niet van links of rechts, nee, MIJN raam is dé plek waar dé duif een keer in zijn leven toch doorheen moet hebben gevlogen.

Dat klinkt dan zo. De teller staat inmiddels op 6. Ik was niet overal bij, maar ze laten dit soort vetvlekken achter. Ik vermoed dat die voornamelijk bestaan uit mayonaise van de Febo hier om de hoek.

Stelletje blinde amateurvliegers.