april, 2008 Monthly archive
Er zaten drie meisjes op het bankje voor het plantsoen. Ik heb de foto zo genomen dat zij er net niet op staan. Een van hen zag dat ik de foto maakte en zei: “Hij maakt een foto”.
Vanaf nu sta ik hier in de straat dus te boek als vieze man, kinderverkrachter en tevens -pornoverzamelaar. Dankzij jullie.
Nu mijn Grote Project ter beoordeling bij de eindredactie van de VPRO ligt, neem ik het er maar even van. Geschikt weer daarvoor, ook.
Bart werd vannacht jarig, dus ik moest van hem naar De Nieuwe Anita komen. Dat klonk in mijn oren als een over-the-top hippe tent, want zo doen ze dat hier soms. Ondertussen bleek Maurice in de Hoppe in het centrum te zitten. Dat klinkt dan weer als een oud soort jonge jenever, en het was een bijpassende kroeg. Volgens Maurice zagen we elkaar pas voor de tweede keer, wat ik niet geloofde. Er lag overal zand op de vloer, het leek wel expres.
Enfin. Bart was al lang en breed jarig, dus ik ging door naar De Nieuwe Anita, in de Frederik Hendrikstraat. Dat is helemaal in West, dus voor mij best een stuk fietsen. Maar dankzij Maurice viel het wat mee. Daar aangekomen, kon ik het hippe uithangbord niet vinden. Dat bleek er ook helemaal niet te zijn, want het is gewoon een soortement gekraakt buurthuis. Op de deur was een A4′tje geplakt, waar met viltstift op was geschreven dat ‘t daar was. En dat het om 1 uur zou sluiten, wat het al was geweest. Ik moest aanbellen. Maar mooi dat ik er niet meer in mocht! Krakers zijn streng tegenwoordig.
Bart zag mij net door de deur en hij mocht er wel even uit. De logica ontging mij dan weer wel en dan weer niet. Maar ik kon hem feliciteren. Buitenstaand realiseerde hij zich wat een vriend van hem bedoelde toen die over De Nieuwe Anita zei: “oh, dat is bij de geschoren kut”. We keken uit op een grote minirotonde die bestond uit twee met gemaaid gras begroeide heuvels. In het midden werd die doorsneden door tramrails.
Ik kon onverrichte zaken weer terug. Een fiasco. Maurice was er echter nog, en we gingen naar Het Leeuwtje ofzo. Dus dat was sowieso de derde keer dat ik hem zag. Daar was een mooie en naar eigen zeggen dronken Equadoriaanse jongen, of hoe je dat ook maar zegt, van ongeveer 24. Mijn tweede Zuid-Amerikaan op opeenvolgende avonden. Ik ben benieuwd waar dat naar toe gaat. De Equadoriaan zei dat hij homobier dronk. Althans, dat verstond ik, maar ja.
Verder kregen we daar Palm Royal. Dat was erg lekker en ik ging er hard op, richting aangeschotenschap. Toen was het ook wel tijd om er maar een eind aan te breien. Vraag ik me af – was dit allemaal nu interessant genoeg voor een logje? Of had je liever een foto gehad van de tuinkabouter die de buren hier vanochtend in het gemeenteplantsoentje hebben gezet?
Er zat een hond bij een oude wandelstokmevrouw op de scooter.
Ik reed wel 50 kilometer per uur op de nieuwe quad van heit.
Onze invaldrummer had een andere auto vanwege een kettingbotsing.
Voor het raam zweefde een grote klont badschuim in de zon voorbij.
De schroefdop op de wijnfles wende toch al wel behoorlijk.
Er kwam een Braziliaanse jongen van 24 zomaar kijken bij de repetitie van de band.
Op een terras midden in mijn multicultibuurt zaten uitsluitend blanke mensen.
De aardige oudere post-collega zat alleen te lunchen in een drukke kantine.
De zon scheen en er waren al weer jongens die een t-shirt aan hadden!
Uit de mail:
Gisteravond was ik in de hoorjedat studio’s. Bart vroeg of ik een gitaartrack voor hem wilde inspelen, kwa bij wijze van experiment. Hij maakt namelijk muziek voor film.
Dat was erg leuk. Er moest vooral nog een lang stuk komen voor onder de aftiteling. Muziek om bij de bioscoop uit te lopen, zeg maar. Die aftiteling was nog niet af, er stond alleen maar in beeld ‘AFTITELING’.
En wat zei Bart? Dat ik daar nu nog op kom te staan ook! Dus blijf straks gerust ‘s zitten…
Afgelopen weekend waren ‘we’ weer even bij elkaar, het clubje van de SVOB, onze oud-studievereniging uit Groningen. Inmiddels begint het een fijne traditie te worden. Zo is de kans kleiner dat je elkaar uit het oog verliest, iets waar ik normaliter heel goed in ben.
Het werd een weekendje Schiermonnikoog. Een kampeerboerderij, nota bene. Met een slaapzaal. Het was erg gezellig. Het zijn allemaal nogal praatgrage types en daar moet ik altijd weer even aan wennen. Maar het voelt altijd weer ‘als toen’, en toen is een geweldige tijd geweest.
We hadden ook buren, daar. Op dezelfde boerderij logeerde een groep Utrechtse studenten. Allemaal jongens, allemaal ‘lid’, naar eigen zeggen. Wij niet.
Ik heb weinig met ze gesproken. Dat komt omdat ik een jongen ben. De rest van mijn groep is overwegend vrouw, want dat heb je nu eenmaal met een communicatiestudie. Ik kreeg derhalve niet echt hoogte van die types. Maar het eiland is niet zo groot, dus je komt elkaar toch steeds weer tegen (lees: Toxbar). Onze vrouwen kregen ook geen hoogte van ze. De jongens waren soms een beetje raar, zeiden ze.
Toen we gistermiddag vertrokken praatten we nog even met de beheerder van de boerderij, een vlotte jonge vrouw. De mannen hadden een boot eerder genomen.
“Ja,” zei ze, “ze hebben er een enorme puinhoop van gemaakt. De spiegeltjes lagen nog op tafel! Als het nou bij een beetje blowen bleef…”
Corps-junks. Deze schaamteloosheid was voor mij een beetje nieuw.