bottejellema.nl

“Terwijl er toch wel wat tegen moeder Holloway is in te brengen in haar pogingen om het alcoholische en drugsverleden van haar dochter achter de schermen weg te moffelen en van Natalee een diep-gelovige engel te maken die door een stelletje boeven van het leven is beroofd. Waarna een troep amateuristische (want donker gekleurde) politiemannen op een zonnig eiland er een potje van maakte zodat het volkomen gerechtvaardigd is om de Amerikanen tot een toeristenboycot op te roepen. Althans zo luidt grof gezegd de strekking van het boek waarmee mevrouw Holloway (die eigenlijk Twitty heet) de media heeft bestookt de afgelopen jaren.

Met groot succes want die media lijden massaal aan iets wat wel het Missing White Women Syndrome wordt genoemd: een overmatige interesse voor verdwenen blanke en mooie meisjes. Vreselijk natuurlijk van die meisjes, maar er zijn aantoonbaar veel meer donker gekleurde meisjes die veel ergers meemaken (vooral in de Verenigde Staen zelf), waar nooit iemand van verneemt.“

Huub Wijfjes (mediahistoricus, docent en journalist) veegt de vloer aan met Peter R. de Vries, op De Nieuwe Reporter.

Ik vind dat Range Rovers standaard met verborgen camera’s moeten worden geleverd.

Al ruim een maand, sinds het hard waait zal ik maar zeggen, kom ik maar niet los van Jeff Buckley. Ik draai zijn CD (hij kon er feitelijk maar een maken, voordat hij verdronk) zo vaak het kan. Op de gitaar speel ik na wat hij doet. Met name ‘Grace’ krijg ik maar niet uit m’n hoofd; ik ga er mee naar bed en sta er mee op.

De Telecaster, uiteraard. De lage E-snaar terugdraaien tot een D. Het intro begint met een eenvoudig maar snel F-mineur arpeggio, met drie pull off’s op de vierde snaar. Daarna het arpeggio nog een keer, maar dan met pull off’s op de zesde, vijfde, en de vierde snaar. Dan hetzelfde trucje een toon hoger.

Op de 1 een keiharde E-mineur, zo hard mogelijk. Door de verlaagde eerste snaar krijgt de Em, dat sowieso al het mooiste akkoord op de gitaar is, een prachtige vingervorm. De laagste drie snaren, de krachtige omwondenen, moeten nu allemaal ingedrukt worden op de tweede positie. De hoogste drie snaren zijn open en tinkelen er overheen.

Dan komt de D er vol in, een lage open D en een open kwint en nog een open octaaf, beng! En op de hoge snaren, nota bene heel ver op de hals, de blije, melancholische en zelfs een beetje swingende melodie.

Daarna begint het liedje echt. Terug naar Em. Jeff huilt het. Verplaats je drie vingers een vakje naar omhoog en een vakje omlaag. Door de verlaging van de E-snaar klinkt het onwerkelijk krachtig en krijgen de akkoorden van het tussenstuk een hoopgevende nieuwe klank. “My fading voice sings of love / But she cries to the clicking of time”

De opbouw van het nummer is geweldig, Jeff schreeuwt het aan het eind uit:

And I feel them drown my name
So easy to know and forget with this kiss
But I’m not afraid to go, it’s all because of you
But i’m not afraid to go, but it goes so slow
Wait in the fire, wait in the fire

En dan is het liefdesliedje ongemerkt omgevormd tot een soort liefdesgrunge. Oh, wat is het mooi! Als ik zoiets fantastisch al had gecre

Al ruim een maand, sinds het hard waait zal ik maar zeggen, kom ik maar niet los van Jeff Buckley. Ik draai zijn CD (hij kon er feitelijk maar een maken, voordat hij verdronk) zo vaak het kan. Op de gitaar speel ik na wat hij doet. Met name ‘Grace’ krijg ik maar niet uit m’n hoofd; ik ga er mee naar bed en sta er mee op.

De Telecaster, uiteraard. De lage E-snaar terugdraaien tot een D. Het intro begint met een eenvoudig maar snel F-mineur arpeggio, met drie pull off’s op de vierde snaar. Daarna het arpeggio nog een keer, maar dan met pull off’s op de zesde, vijfde, en de vierde snaar. Dan hetzelfde trucje een toon hoger.

Op de 1 een keiharde E-mineur, zo hard mogelijk. Door de verlaagde eerste snaar krijgt de Em, dat sowieso al het mooiste akkoord op de gitaar is, een prachtige vingervorm. De laagste drie snaren, de krachtige omwondenen, moeten nu allemaal ingedrukt worden op de tweede positie. De hoogste drie snaren zijn open en tinkelen er overheen.

Dan komt de D er vol in, een lage open D en een open kwint en nog een open octaaf, beng! En op de hoge snaren, nota bene heel ver op de hals, de blije, melancholische en zelfs een beetje swingende melodie.

Daarna begint het liedje echt. Terug naar Em. Jeff huilt het. Verplaats je drie vingers een vakje naar omhoog en een vakje omlaag. Door de verlaging van de E-snaar klinkt het onwerkelijk krachtig en krijgen de akkoorden van het tussenstuk een hoopgevende nieuwe klank. “My fading voice sings of love / But she cries to the clicking of time”

De opbouw van het nummer is geweldig, Jeff schreeuwt het aan het eind uit:

And I feel them drown my name
So easy to know and forget with this kiss
But I’m not afraid to go, it’s all because of you
But i’m not afraid to go, but it goes so slow
Wait in the fire, wait in the fire

En dan is het liefdesliedje ongemerkt omgevormd tot een soort liefdesgrunge. Oh, wat is het mooi! Als ik zoiets fantastisch al had gecreëerd, was ik ook onverschrokken in de Mississippi gaan zwemmen.

Ik zet hier de ‘Youtube’ van een liveversie van Grace maar neer, misschien helpt dat.

Ik herhaal het nog maar eens: Studio K is fantastisch. Afgelopen najaar is het geopend en ik moet zeggen dat ik twijfelde of het ze zou lukken. Maar het begint goed te lopen; iedere keer als ik er ben of langs kom zitten het café en het restaurant vol en de filmzalen zijn ook steeds beter gevuld. Voor de duidelijkheid: het zit bij mij om de hoek.

Wel zijn er nog een paar van die kleine dingetjes. Zo is de bar meestal een puinzooi. Overal staan glazen en gemorste drank zorgt voor allemaal vlekken. Maar wat wil je ook, alles is wit, het is natuurlijk niet voor niets dat bruine cafés bruine cafés zijn.

Er is nog geen handeltje in popcorn en dergelijke opgezet, maar je kan wel wat snoepdingetjes kopen voor tijdens de film. Nieuw fenomeen, gisteravond ontdekt: een boterhamzakje met snoep! Assortie! Hoe retro! Zorgvuldig samengesteld, aldus de man achter het loket.

Verder zijn er nog wat andere kleine dingetjes, zoals dat er iemand de deur tussen de zaal en de projectorruimte heel even open zet. Maar met dat ratelende geluidje op de achtergrond weet je wel meteen dat alles echt is. Verder stond op een gegeven moment een kutje van 20 met een roze mobieltje in een ruimte naast de filmzaal te bellen. De hele zaal kon dat, ongetwijfeld niet voor niets in afzondering gevoerde, gesprek horen. We konden niet zien dat het een kutje van 20 met een roze mobieltje was, maar het was gewoon zo. De toon he. Ik kon niet verstaan wat ze zei, maar door de toon waarop ze sprak weet je dat de woorden ‘brak’, ‘hendrik-jan’ en ‘soos’ zeker zijn gevallen.

Enfin. Teruglezend denk ik dat jij nu de indruk hebt dat het een shabby bedoening is. Dat is niet zo. Ik heb aardig wat bioscopen gezien en over het algemeen is het maar beter dat het er donker is. Alleen zaal 1 van Tuschinski is een uitzondering, maar daar is het geluid weer minder. De rest van de zalen in Amsterdam is structureel te klein voor mensen langer dan 1.60 en meestal vind ik het er veel te druk met vervelende types die naar National Treasure 2 gaan.

Studio K heeft alle ruimte en draait bovendien alleen ‘goeie’ films. Dat scheelt ook in het assortiment publiek, snap je, ja sorry. Ik durf de stelling aan dat Studio K de beste bioscoop van Amsterdam is; misschien wel van Nederland.

Mocht je ooit ‘s naar Amsterdam komen en een filmpje willen pakken en je wil niet naar de film die in Tuschinski 1 draait, ga dan naar Studio K. Je kan er prima eten tegen een hele redelijke prijs; ze hebben een selectie van goede films, ruime zalen met dito stoelen, groot doek en goed geluid, prima nababbelcafé (Hertog Jan op de tap) en leuke mensen. En studenten in de bediening.

Gisteravond zag ik er The Kite Surfer Runner trouwens, erg goed, ga dat zien. Daar.

(update: okay okay stupide… wie met zijn grote bek en z’n mening over dingen vergist zich uiteindelijk gewoon in de titel van de prijswinnende film die hij zag… potver)