Gisteren was ik in Groningen, voor opnames voor tweeëneenhalve reportage. Daarover kan ik in detail treden, want het was een mooi dag. Om het hier nog wat overzichtelijk te houden beperk ik me even tot een (1) verhaal. Zodat je een idee krijgt van hoe dat nou gaat, zo’n radioreportage.
Het verhaal dat ik heb gemaakt ging over de Blauwestad. Daar wil ik inhoudelijk niet op ingaan, ook al niet, maar hier lees je alles over de Blauwestad en hier vind je een link naar de podcast van de reportage. En als je daar niet uitkomt, stel ik voor dat je hier ‘s even begint. Groten (beter niet klikken) gingen u voor.
Nou goed, over de Blauwestad kan ik melden dat het bij Winschoten ligt, aan de andere kant van de A7. Daar is vooral veel niks. En daar interviewde ik, onder andere, een jongen van zestien (16) die daar een jaar geleden naar toe verhuisde, omdat ze daar naar toe verhuisden. Hij wilde dat eigenlijk niet. ‘s Zomers gaat het wel, met een rubberboot en voetbal, maar ‘s winters is er niet zoveel te doen. Zijn twee jaar oudere broer woont weer in hun oude stad, waar die studeert. De jongen van zestien heeft net een scooter gekocht en daarmee kon hij toch wat makkelijker het eindeloze, troosteloze, harteloze Oost-Groninger landschap bedwingen. Maar in deze tijd zat hij toch veel thuis, in huis. Deze jongen ga ik nog redden.
Maar dat hele verhaal had ik dus opgenomen, en toen was het zeven uur, gisteravond. Toen reed ik van Winschoten terug naar Groningen, alwaar ik met vrienden zou eten. Voordat je dat allemaal voormekaar hebt ben je snel nog een uur verder. Dan dus nog het eten, en een zus die ik veel te weinig zie nog snel even opzoeken, en daarna nog terugjakkeren naar Amsterdam.
In de nacht maalt de aanstaande reportage dus door mijn hoofd, want die moet de volgende dag gemonteerd. Dat vormt zich dan langzaamaan. Vanochtend heb ik daar dus hard aan gewerkt, want om drie uur uiterlijk moet de handel in de studio in Hilversum zijn. Dat monteren, dat doe ik dus thuis, om tijd te besparen en geconcentreerd te kunnen werken. Bovendien heb ik hier veel betere apparatuur.
Nu wil het geval – en nu begint het verhaal pas echt, het voorgaande had je in theorie kunnen overslaan – dat ik hier buren heb. Mijn onderbuurvrouw is een hoe … ohnee dat vindt mem niet goed overschat de geluidsisolatie van ons appartementencomplex een beetje. Terwijl ik af en toe wel eens een beetje hard gitaar speel; ze kan het dus weten. Met veel amok was ze weer eens aan het opstaan, muziekdraaien en stofzuigen. Nou, en ik werk dus met geluid.
Mocht je nu, terwijl je de overbodige intro van dit verhaal aan het lezen was, de podcast van mijn reportage hebben gedownload, dan kan je nu wel zo’n beetje – maar dat is afhankelijk van je internetverbinding, en je leessnelheid – horen dat er voiceoverteksten in mijn verhaal zitten. Stukjes tekst dus, die ik hier thuis heb ingesproken, achteraf. Dat ging als volgt.
- Botte pakt recorder en begint in te spreken. Buurvrouw begint iets lawaaiigs te doen. Botte stopt.
- Botte wacht even tot het stil is. Pakt recorder en begint in te spreken. Buurvrouw raakt met iets hards op verschillende plaatsen haar plafond, mijn vloer. Botte stopt.
- Botte loopt naar zijn slaapkamer met recorder. Begint in te spreken. Buurvrouw begint iets af te breken ofzo. Botte stopt.
- Botte gaat op bed zitten, trekt dekbed over zijn hoofd, of eigenlijk compleet over zich heen, het ziet er niet uit en is zeker niet ergonomisch. En begint te spreken.
(Dit is de gekuiste versie van het verhaal, Rouvoet betaalt ook een beetje mijn salaris he)
Nu, hou in gedachte dat mijn teksten dus duidelijk, helder, ingeleefd en met de juiste intonatie op zender moeten komen. Bovendien was de tijdsdruk inmiddels ondraaglijk geworden. Enfin, dat lukte wonderbaar, maar oordeel zelf – als je je nu nog steeds niet op onze podcast hebt geabonneerd vraag ik me af of je mij wel serieus neemt. Kom zeg.
Maar goed, tien minuten voor uitzending (sorry Paul) stroomde via de fantastische internets mijn reportage Eindregie 42 binnen. En uiteindelijk is alles toch nog redelijk goed gekomen. Zonder drank of drugsgebruik! Dat gezegd hebbende, stort ik even in hier. Daag.
“Ruud de Wild is na een half jaar al klaar met zijn huis in Amsterdam Oud-Zuid. De radio-dj en zijn vrouw Aafke deden het huis van de hand voor bijna 2,2 miljoen euro, meldt Sterrenstek. Hij kocht het pand in juli van Jack Spijkerman voor twee miljoen euro.
WASHINGTON – Amerikaanse topfunctionarissen hebben in de twee jaar voorafgaand aan de inval in Irak 935 keer gelogen. (…)
Vanavond (technisch gezien gisteravond) begeleidde ik