bottejellema.nl

Zo, dat was een heftig dagje gisteren. Maar wel ontzettend leuk. Ik geloof dat we een mooie radio-uitzending hebben gemaakt. Ik kreeg een paar sms’jes van vrienden die aan het luisteren waren. Dit was de mooiste: ‘Je doet het goed, hoor! Je hebt een prettig soort autoriteit.’ Mooi. Autoriteit, daar moet ik maar ‘s over nadenken.

Ik dacht dat ik wel zou instorten na zeven uur radio maken. Bij het naar huis rijden had ik nog iets teveel adrenaline in me geloof ik. Dat instorten gebeurde pas toen ik thuis was. Wat wel een goed moment is.

Vanochtend bij het wakker worden, dacht ik aan de ochtenden van Eerste Kerstdagen van ‘vroeger’. Van toen ik nog thuis woonde en in de weekeinden op de boerderij van heit aan het werk was. Dat begon altijd vrij vroeg; half zes ofzo. Want ja, koeien moeten nu eenmaal op alle dagen van het jaar worden verzorgd.

Op de ochtenden van Eerste Kerstdag stond in alle vroegte iemand trompet te spelen door de galmgaten van de kerktoren van Scharnegoutum, een dorp twee kilometer bij ons vandaan. Ik was dan buiten aan het werk. Het voer voor de koeien lag ingekuild onder plastic, en om daar bij te komen moesten half bevroren, natte en zware zandzakken worden verwijderd. Dat was verschrikkelijk werk.

Maar de trompet maakte alles goed. Het was zo onwezenlijk, ja, bijna hemels, om de muziek te horen, die net als de gloed van de nog onder zijnde zon uit het noord-oosten kwam. De wereld was op dat uur nog totaal verlaten en vooral: stil. De trompetter speelde voor mij, vanaf twee kilometer afstand. Voor mij, en misschien voor nog een andere jongen die net als ik in zijn eentje een voerkuil open maakte in de vroege ochtend van Eerste Kerstdag.