Mona Lisa Overdrive
Mona Lisa Overdrive, zo heet de (een) band van een van mijn favoriete Nederlandse gitaristen Jesse van Ruller. Gisteravond speelden ze in het Bimhuis en ik besloot er naar toe te gaan. En het was geweldig. Ingewikkelde muziek, maar er waren vooral heel mooie dingen te horen. Althans, als het lukte.
Stefan Lievestro plukte zo hard aan zijn staande bas dat je d’r medelijden van kreeg; het klonk fantastisch. Jesse ken ik vooral van de cleane jazzgitaar, met als ultieme maar ook enige speeltje de auto-wah. Maar deze meneer heeft ook een Fender Telecaster! En hij heeft wel degelijk distortion in zijn assortiment, sterker nog: er lag een heel paneel met speeltjes voor zijn voeten. En ach, wat klonk dat heerlijk. En dan Arno Krijger met een échte B3 en Lesley, die het instrument bestierde zoals je een B3 zo graag bestierd hoort worden.
Alleen de drummer. Die hield maar niet op z’n bekkens te slopen. Vanaf de eerste maat met het volle hout d’r op. Feitelijk werd het hele concert overheerst door een lang aanhoudend sis-geluid. Elk bekken werd in zijn handen een ride en als hij dan eens de hihat bespeelde dan was het half geopend.
Het resultaat is dat je van de sprankelende harmonieën in de boventonen van de gitaar én van de Hammond helemaal niets hoort. Terwijl juist die zo spannend zijn! Je hoort alleen maar KSSSH-KSSSH-KSSSH-KSSSHH.
Ik zat eerst aan zijn kant en ik werd er gek van. Kwaad werd ik zelfs. Dus ik heb mijn mooie stoel verlaten en ben aan de andere kant van de zaal gaan zitten, op de hardhouten trap, daar was het nog net te harden.
Ga niettemin naar Mona Lisa Overdrive, als ze in de buurt spelen. Zorg alleen voor het volgende, in oplopende belangrijkheid:
3. ga zo ver mogelijk uit de buurt van de drummer zitten
2. plak de onderkant van alle cymbals vol met AH-wuppies
1. tip een kruimelkoperdief over de bekkentas
