bottejellema.nl

Return to Sender, een prachtig initiatief. Katja Schuurman heeft deze stichting opgezet. Die koopt lokale spullen in ‘arme landen’ in en verkoopt ze via de HEMA. De winst gaat terug naar de ontwikkelingslanden. “Met de stichting wil ik op mijn eigen manier een bijdrage leveren aan de bestrijding van wereldarmoede”, aldus Katja.

Ze werden meteen plat gebeld natuurlijk. Want zo’n Katja, die genereert natuurlijk meteen een hele hoop media-aandacht.

Wel was het een beetje jammer dat ze op hun website per abuis mijn telefoonnummer hadden gezet. Tsja, het scheelde maar één cijfertje, of ik had een rustige ochtend gehad…

Ja dat was fijn afgelopen weekend. Daar, waar de zon op het bed valt, daar lag mijn hoofd. Laven, was het.

Helaas, morgen is het weer gedaan met het mooie weer. Maar gelukkig is het binnenkort wel weer zomer, met zon enzo. Kom je ook?!

Gisteravond gezien in Bellevue. Veel energie, goeie liedjes, mooie stemmen en een Verhaal. Nieuw en goed!

Als je dan cabaretteketet wil zien, ga dan dit zien. Hier een soortement voorproefje:

“Oh, dat zou ik ook wel willen, kiten… “, verzucht collega T., terwijl hij opkijkt van zijn montage-werkzaamheden. Op een groot beeldscherm achter ons zijn kite-surfende jongelui te zien, bij de Eurovisie nieuwsbeelden-stroom. Sportieve jonge mensen in een blauwe zee en met een nog blauwere lucht.

“Alleen dat weer zou voor mij al genoeg zijn,” zeg ik. Nog meer gebruinde, mooie jongens en meiden verschijnen in beeld. Op datzelfde moment staat naast ons een jongen van ‘facilitair’ de afvalbak te legen. Al een paar weken probeer ik zijn aandacht te trekken, omdat hij al een tijdje mijn aandacht trekt. Zo vaak is er niet kiten op tv.

“Van die vrouwen er bij… ” zeg ik suggestief en goed hoorbaar, terwijl ik naar het scherm kijk. Op zulke opmerkingen van mij reageren de collegae altijd met een paar stevige opmerkingen over mijn homoseksualiteit. Dat zou mooi zijn.

Maar mijn plan valt in duigen. Niemand die iets zegt. Het blijft maar stil. De jongen werkt door. Het plan valt niet alleen in duigen, het gaat me nog tegenwerken ook. Nu denkt hij dat ik op vrouwen val!

Voor straf heb ik de hele dag geen woordgrapjes meer gemaakt op de redactie.

Vanavond in is het officieel: Giel Beelen is een flapdrol. In De Wereld Draait Door zei de 3FM-dj dat:
a) hij in gesprek is met Radio 538
b) het denkbaar is dat hij naar 538 gaat
c) je elke deur moet open houden

Meer dan een miljoen euro per jaar zou hij daar kunnen gaan verdienen.

Ik wist al dat hij een flapdrol was geworden toen hij zwichtte voor Balkenende, toen die zei Giel’s nep-gesprekken met hem niet op prijs te stellen. Nog een grotere flapdrol werd hij toen hij even later schaapachtig zei: “nou, ik ga er heus toch wel mee door, hoor.”

Beste Giel, het had zo mooi kunnen zijn. Wat je ook doet, blijven of niet, je bent een flapdrol. Want als je echt ballen had, had je gezegd No Fokking Way. Want als je van muziek houdt, als je zo’n publieke jongen bent als je altijd zei te zijn, een VARA-jongen nota bene, dan was het niet eens in je opgekomen om te praten met het zuiver commerciële Talpa 538. Mocht je toch gaan, kun je (weer) handjes schudden met Jack.

De groeten.

Bas Heijne over ‘identiteit’:
“Identiteit is namelijk een gevaarlijk vloeibaar begrip, waar je zelf verrassend weinig greep op hebt. Zet een liberale jood die kritiek heeft op de Israëlische regering, naast een radicale moslim – en hij is ineens heel anders joods. Zet mij tussen Gerard Joling en een ouderwetse homofoob en ik raak spontaan in een identitietscrisis. Wat je zelf als jouw identiteit beschouwt, is akelig wankel en wordt bovendien – dat is het pijnlijke – grotendeels door anderen bepaald.”
NRC 06/10/07

Het was een fijn weekend. Ik heb veel vrienden van ver gezien, die ik dus niet vaak tref. We hadden alle tijd om bij te praten, wat we deden.

Ik ben in de leeftijd (‘IK BEN IN DE LEEFTIJD’! NOU JAAA!!!) dat de mensen om mij heen serieuze banen hebben en huizen kopen. Al die vrienden stelde ik dus steeds een beetje dezelfde vragen: hoe is het op je werk en hoe bevalt je huis. En ik kreeg ook steeds die vragen. Niet dat het vervelende vragen of antwoorden zijn, hoor.

Op een gegeven moment kwam daar in mijn richting, in ieder geval, een vraag bij: hoe is het in de liefde? Nou daar kon ik dan kort over zijn: nee, niks, niets op het oog en aan mijn lijf verder geen polonaise. Er waren een paar vrienden die dat beschouwden als een ongewenste situatie.

En dan kwam het, zeker een keer of drie: “Oh, op mijn werk heb ik nog een hele leuke jongen!”

Alsof ik een bureaustoel nodig heb ofzo. Meestal volgde er na die zin een paar kenmerken van de collega in kwestie, die natuurlijk nooit negatief waren. Dus dat kon ik met goed fatsoen ook niet wegwimpelen met de polonaise-opmerking. Maar ik zei dan stoer wel zoiets, of ik lachte wat, ik ga toch niet met jouw collega daten, kom kom.

Alleen gaat het dan stiekem wel mis. Want ik blijf toch denken van ja, maar als het nu