bottejellema.nl

racisme is shit

Op het fietspad naast het terras was ze tot stilstand gekomen. Hoe lang de Surinaamse vrouw daar al stond weet ik niet. Ze maakte er zelf ook geen punt van, geloof ik. Waarschijnlijk was de accu van haar scootmobiel leeg geraakt, en zo strandde ze voor de drukke straat, op het fietspad.

Een auto van de milieupolitie bleef op de weg staan, om haar gelegenheid te geven rustig over te steken. Maar zelfs na armgebaren van de dienders, gaf ze geen sjoege. Als je accu leeg is, is je accu leeg natuurlijk.

De heren parkeerden hun auto en kwamen polshoogte nemen. Op hetzelfde moment stopte er zo’n Sisi-autootje, zo’n brommer met een dichte laadbak. Alleen stapte er niet een gebruinde Sisi-jongen uit, maar een hyperactieve, grijzende Amsterdammer met een t-shirt aan waar op stond ‘racisme is shit’.

Voor zover ik kon beoordelen waar zijn eerste woorden: “Ik breng u thuis, mevrouwtje.” En daarna: “We motte mekaar hellepe n’tuurluk! Dat karretje gaat in main bakkie en sai van de plietsie neme uw wel effe mee. As we mekaar niet meer hellepe, dan worrut nooit wat!” Spijkers met koppen.

Daar waar de politiemannen in alle rust de mevrouw hielpen, ging de Amsterdammer op vol stemvermogen aan de slag met zijn nieuw verworven padvindersplicht. Nu was er een complicerende factor. De scootmobiel van mevrouw paste namelijk eigenlijk niet in de blikken bak van onze scout. Dus dat werd een enorme toestand. Want zoals het was verzonnen, zo zou het gebeuren ook, dat was duidelijk.

Enfin. De politiemannen stonden op het laatst samen met onze Sisi-rider te rukken en te duwen aan de scootmobiel, die in opgevouwen toestand wonderwel naar binnen ging. Het lukte. De man bleef ondertussen maar uitbarsten in one-liners in de categorie “We benne op de wereld om mekaar om mekaar, te hellepe nietwaar, jaaaaaa!”, daarbij de verder zwijgende dienders enigszins in verlegenheid brengend.

Het leek er ergens op dat de Amsterdammer het meer voor het terras deed dan om de mevrouw te helpen. Zijn publiek groeide gestaag en toen de laadklep dicht ging (althans, met een groot touw werd de boel bij elkaar gehouden) steeg er bijna een applaus op vanaf het terras. Een theatergroep had het niet mooier kunnen verzinnen.