september, 2007 Monthly archive
“Goedendag, met Huppeltje Poppelepee van UPC Nederland. Heb ik het genoegen met de heer Jellema?”
Jaaaaahaaaa, kom maar weer met je riedel: “Hm-hm.”
“Nou u bent een trouwe klant van UPC en ik wil u graag wat vragen, bel ik gelegen?”
“U wilt mij ongetwijfeld digitale televisie aanbieden,” want dit is de zesde keer, “en dat lijkt me maar helemaal niks.”
“Waarom lijkt het u helemaal niks?”
Zucht. “Het lijkt me gewoon niks. Succes verder.” En bel niet weer. Iets met service, je weet toch.
Er lag melk aan het eind van de band bij de kassa in de supermarkt. Ik verzocht het afrekenmeisje daarom om de band niet te laten draaien, want dan zouden mijn spullen daar in terecht komen. Ik moest het drie keer vragen en telkens startte ze de band weer.
“Ja, ik heb meer klanten hoor.” Ja en ik wil geen melk aan mijn spullen! Hoe onredelijk is dat?
“Je kan het ook opruimen,” suggereerde ik nog.
“Maar ik heb meer klanten.” Goed, goed, ik ga wel naar je chef. Doe normaal, piepmiep. Iets met service, je weet toch.
In de douche. Het water is er af, de kapotte douchekraan ook en de nieuwe mengkraan past niet. Er moet een verloopje komen. Op de klok staat 16:54. Tot de Praxis is het vier tot zes minuten fietsen en die gaat om vijf uur dicht. Snel fietsen, dan kan ik mijn klus nog afmaken. De V-meneer houdt al mensen tegen bij de ingang. Naar mijn argumenten wil hij niet luisteren, no way dat ik er in mag, ga maar naar de Gamma Sparklerweg, die’s tot zes uur open. Het is vijf uur geweest.
“Toen ik hier kwam, was het nog niet vijf uur” zei ik.
Onverbiddelijk, ik mocht naar de pomp lopen, wat hem betreft.
“Flikker op”, zeg ik, terwijl ik naar mijn fiets loop, duidelijk mijn verlies nemend.
“Wat zeg je?” roept hij me na. “Als ik je op straat had getroffen was je niet zo weg gekomen!”
Ik heb zelf ook in een bouwmarkt gewerkt, dus ik snap dat zo’n ding om vijf uur dicht moet. Maar als iemand om één voor vijf nog één verloopje moest hebben, dan kwam ie er altijd in. Iets met service, je weet toch.
HILVERSUM – Pieter Jan Hagens volgt eind oktober Karel van de Graaf op als presentator van actualiteitenrubriek EénVandaag. Hij stopt met zijn dagelijkse programma Hagens op de middag op Radio 1.
(…) Pia Dijkstra vervangt Hagens op de radio tot er een definitieve opvolger is gevonden. AD
Goed voor hem, erg jammer voor ons.
Bij de bergingen; de gang staat vol troep. Met een buurvrouw.
“Hallo buurvrouw. Stevig aan het opruimen geslagen?”
“Ja! Het is al weer bijna kerst. En dan moet ik er bij kunnen, he.”
Einde gesprek.
“Dat Myanmar he, met die protesterende monikken, waar ligt dat eigenlijk?” Dat vroeg ik collega B. op de redactie. Ze wist het ook niet. Dat hebben we dus meteen uitgezocht. En passant kwamen we tot de conclusie dat wanneer wij, als journalisten, het al niet weten, hoe moeten ‘de mensen’ het dan weten… Niet dat wij het altijd beter weten, maar we weten toch wel veel, als nieuwsjunks.
Blackwater, ook zoiets. Ja, van gehoord. Ben ik nu dom? Ik heb begrepen dat het een beveiligingsbedrijf uit de Verenigde Staten is. En dat ze ook in Irak zitten, maar hoe of wat… geen idee. Tot ik vandaag een filmpje van collega H. kreeg toegemaild.
Nu even een meta-alinea, over dit bottejellema.nl van mij. Het is helemaal niet journalistiek bedoeld, noch probeer ik hier mijn politieke overtuigingen neer te pennen. Het is, zogezegd, pretentieloos gereutel, altijd oprecht en hopelijk mooi. De enige urgentie die er is om hier wat op te zetten, is dat ik het ‘t waard moet vinden. Daarom is het hier soms drie keer per dag feest en soms drie dagen niet.
Maar dit moet u weten. Ja, het heeft in de kranten gestaan, ja het is op internet terug te lezen en ja het is journalistiek en politiek. Het is niet pretentieloos en ook niet mooi. Maar wel oprecht. En het gaat over Blackwater.
Dit filmpje is een kleine zes minuten aan relatief ingewikkeld Engels. Opletten dus. Aan het woord is Jeremy Scahill, een Amerikaanse journalist. Hij spreekt voor de de Amerikaanse Commissie van Defensie, een soort kamer- commissie, voorzover ik dat kan beoordelen. Ergens in mei van dit jaar al. Zijn punten:
- In Irak zijn tienduizenden tot honderdduizenden mensen, die in dienst zijn bij een commercieel bedrijf, zeg maar ‘huurlingen’, en die een militaire taak uitoefenen, gecontracteerd door de Amerikaanse overheid;
- Ze zijn zwaar bewapend en hebben op alle fronten beter materieel dan soldaten in dienst van het Amerikaanse leger;
- Sommige huurlingen verdienen in een maand meer dan gewone soldaten in een heel jaar;
- Gewone soldaten verlaten het Amerikaanse leger en worden ‘huurlingen’, omdat die worden gezien als ‘rockstars’;
- Van de gewone Amerikaanse soldaten uit Irak staan er 64 voor de ‘court Marshall’ voor moord; van de huurlingen slechts twee;
- Eén Amerikaanse generaal zag in slechts twee maanden tijd twaalf gevallen van huurlingen die Iraakse burgers beschoten, waarbij zes doden vielen;
- Niemand heeft toezicht of toegang tot de beroepslegers en wat ze uitvoeren, journalisten noch politici;
- De commerciele legers hebben (financieel) baat bij de escalatie van het conflict.
Deze man staat – nogmaals voor zover ik dat kan beoordelen – onder ede.
Mja, ik had het gemist… stom he? En u?
Op het fietspad naast het terras was ze tot stilstand gekomen. Hoe lang de Surinaamse vrouw daar al stond weet ik niet. Ze maakte er zelf ook geen punt van, geloof ik. Waarschijnlijk was de accu van haar scootmobiel leeg geraakt, en zo strandde ze voor de drukke straat, op het fietspad.
Een auto van de milieupolitie bleef op de weg staan, om haar gelegenheid te geven rustig over te steken. Maar zelfs na armgebaren van de dienders, gaf ze geen sjoege. Als je accu leeg is, is je accu leeg natuurlijk.
De heren parkeerden hun auto en kwamen polshoogte nemen. Op hetzelfde moment stopte er zo’n Sisi-autootje, zo’n brommer met een dichte laadbak. Alleen stapte er niet een gebruinde Sisi-jongen uit, maar een hyperactieve, grijzende Amsterdammer met een t-shirt aan waar op stond ‘racisme is shit’.
Voor zover ik kon beoordelen waar zijn eerste woorden: “Ik breng u thuis, mevrouwtje.” En daarna: “We motte mekaar hellepe n’tuurluk! Dat karretje gaat in main bakkie en sai van de plietsie neme uw wel effe mee. As we mekaar niet meer hellepe, dan worrut nooit wat!” Spijkers met koppen.
Daar waar de politiemannen in alle rust de mevrouw hielpen, ging de Amsterdammer op vol stemvermogen aan de slag met zijn nieuw verworven padvindersplicht. Nu was er een complicerende factor. De scootmobiel van mevrouw paste namelijk eigenlijk niet in de blikken bak van onze scout. Dus dat werd een enorme toestand. Want zoals het was verzonnen, zo zou het gebeuren ook, dat was duidelijk.
Enfin. De politiemannen stonden op het laatst samen met onze Sisi-rider te rukken en te duwen aan de scootmobiel, die in opgevouwen toestand wonderwel naar binnen ging. Het lukte. De man bleef ondertussen maar uitbarsten in one-liners in de categorie “We benne op de wereld om mekaar om mekaar, te hellepe nietwaar, jaaaaaa!”, daarbij de verder zwijgende dienders enigszins in verlegenheid brengend.
Het leek er ergens op dat de Amsterdammer het meer voor het terras deed dan om de mevrouw te helpen. Zijn publiek groeide gestaag en toen de laadklep dicht ging (althans, met een groot touw werd de boel bij elkaar gehouden) steeg er bijna een applaus op vanaf het terras. Een theatergroep had het niet mooier kunnen verzinnen.